Κέντρο Θεσσαλονίκης, 

Φιλίππου με Χριστοπούλου,

Ομάδα Θεάτρου μολντ,

Δέκα σκαλοπάτια κάτω από τα στεγανά.

Ψίθυροι, εκεί που οι λέξεις σωπαίνουν.

Η underground θεατρική παράσταση που έχει πρεμιέρα τη Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου στις 21.15, στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon. 

ΣΑΜΙ: Αυτός ο κόσμος βράζει, οι άνθρωποι βράζουν από ζωή. Δες, σήκω και δες.

ΜΠΕΚ: Είναι βράδυ. Δεν βλέπω κάτι.

ΣΑΜΙ: Δεν κάθονται σε ένα καναπέ και αραδιάζουν με τις ώρες ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, μονάχα για να υπάρξουν. Δεν είσαι οι λέξεις σου, Μπεκ, πάρ’ το χαμπάρι, ούτε οι σκέψεις σου, ούτε το μυαλό σου, ούτε οι προσβολές σου, δεν είσαι τίποτα από αυτά. Ούτε καν, η ευφυΐα σου. Νομίζεις ότι είσαι, όμως δεν είσαι. Τίποτα από όλα αυτά. Ξέρεις τί είσαι Μπεκ; Ξέρεις τί είσαι; Οι άνθρωποι, ξέρεις τί είμαστε; Όλα αυτά που δεν έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα. Αυτό είμαστε. Η ανικανότητά μας.Είμαστε, ακριβώς, αυτό που δεν κάναμε. Τα όνειρα μας ζέχνουν, έχουν σαπίσει, όπως εκείνη η μηλιά, και θα σαπίσουν κι άλλο. Τα σκουλήκια έχουν αρχίσει να τρώνε ήδη τη σάρκα μας, δεν τα νιώθεις; Δεν νιώθεις τα σκουλήκια ανάμεσα στα πόδια σου, Μπεκ; Καθισμένη σε έναν καναπέ, βρωμάς ολόκληρη, πάρ’ το χαμπάρι επιτέλους. Διαβάζεις και πίνεις χωρίς σταματημό, όλη μέρα, μιλάς, μιλάς, νομίζοντας ότι οι λέξεις σου έχουν περισσότερο νόημα από τα τιτιβίσματα των πουλιών. Όμως, δεν έχουν. Είναι και τα δύο το ίδιο ακατανόητα, μόνο που εκείνα δεν πληγώνουν κανέναν. Μπεκ. Να πας στον διάολο, να πας στον διάολο, Μπεκ, και να μην ξαναγυρίσεις. Φύγε.

ΕΥΓΕΝΙΟΣ: Ηρέμησε, Σάμι.

ΜΠΕΚ: Τελείωσες, Σάμι;

ΣΑΜΙ: Δεν πρόκειται να τελειώσω ποτέ μαζί σου, Μπεκ. Μέχρι να σκάσεις. Θα σκάσεις; Πες μου, θα σκάσεις επιτέλους;