O Νικόλας αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Ξημερώνει πάλι…Αλλά, είναι Παρασκευή…Η μέρα του τρεξίματος…Σηκώνομαι και πάω γραφείο, αφού πρώτα πιω καφέ (γιατί, χωρίς καφέ, τιμόνι δε γυρνάει),οδηγώ να κατέβω τον Κηφισό (αυτό κι αν είναι τρέλα…), όμως μετά το γραφείο ξεκινάει η μέρα. Αφού ανέβω τον Κηφισό και βγω στην Αττική οδό, φτάνω στο αεροδρόμιο για να ταξιδέψω στην όμορφη Θεσσαλονίκη….
Μόλις φτάσω, αν δεν έχει καθυστέρηση η πτήση πάλι, θα προλάβω να περάσω από το σπίτι να ρίξω λίγο νερό πάνω μου και μετά να ξεκινήσω για το θέατρο….Αν έχει καθυστέρηση -συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να γράψω κάτι- γιατί πάω κατευθείαν στο θέατρο, οπότε θα έχω μαζί μου μία τσάντα, μία βαλίτσα και άγχος να προλάβω. Πάλι τρία πράγματα πήρα μαζί μου. Είμαι καλός, τελικά.

Photo_1: Σου ΄ρχομαι, Σαλονικάρα, με το “Ας περιμένουν οι γυναίκες”, για λίγο ακόμα! “Και πάω, πάω, πάω, και πάω να τρελαθώωωω”!

Αρκετά χαλάρωσα όμως, πρέπει να ετοιμαστώ να πάω στο Artbox Fargani, αφού πρώτα διαλέξω τι πράγματα να πάρω μαζί μου… Εσείς, το είπατε…
Άγχος….Αλλά θα το καταφέρω…Πρώτα απ’ όλα, ακουστικά… Η μουσική δε λείπει…Ειδικά, όταν περπατάς στη Θεσσαλονίκη και χαζεύεις γύρω σου. Δεν μπορείς να το αποφύγεις, εξάλλου σε κάθε διαδρομή ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο να σε κάνει να καθυστερήσεις πάλι… Το επόμενο που θα πάρω μαζί μου είναι ο σκούφος μου…Καλή η Θεσσαλονίκη, αλλά το κρύο σας είναι λίγο brutal…
Και το τελευταίο που θα πάρω είναι το νεσεσέρ μου, το οποίο, όπως μου λένε μοιάζει με το τσαντάκι του Sport Billy (ναι, τον έχω προλάβει…) Μέσα εκεί μπορεί να χωρέσει από αποσμητικό και κολόνια ως και τα όνειρα που έκανα παιδί….είμαι σωστός; Πήρα μόνο τρία πράγματα;;;;

Ξεκινάμε λοιπόν για το θέατρο. Αφού τσεκάρω δέκα φορές ότι έκλεισα τα παράθυρα και τον θερμοσίφωνα. Κλειδώνω και φεύγω. Ξανά ανεβαίνω να δω ότι σίγουρα κλείδωσα.
Αρχίζει το περπάτημα. Ευτυχώς, έχω αποθηκευμένη μία λίστα με τα τραγούδια που θέλω να ακούω όταν περπατάω, πράγμα που κάνω επιτέλους στη Θεσσαλονίκη μου. Το πρώτο τραγούδι που θα παίξει είναι το «ΖΑΜΑΝΦΟΥ» του Μπουλά. Ίσως είμαι επηρεασμένος, αλλά δεν πειράζει. Στη συνέχεια, έχουν την τιμητική τους οι βόρειοι. Κατεβαίνοντας την Δωδεκανήσου, αρχίζει να παίζει ο Νιόνιος. Η «Συννεφούλα» ακούγεται. Η δεύτερη σκέψη είναι τα δύο ανήψια μου, που τους αρέσει εξίσου ο Σαββόπουλος και δυστυχώς δεν μπορώ να τα δω τον τελευταίο καιρό, λόγω προγράμματος…
Η πρώτη σκέψη θα παραμείνει δικιά μου…Συγγνώμη…

Photo _2: Πρώτη στάση. «ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»… Παύση. Αναμνήσεις και κάπου στο βάθος του μυαλού έρχεται ο παππούς μου…Ποτέ δεν την είδαμε μαζί, αλλά πάντα μου τον θυμίζει…Ήταν από τα πρώτα που είδα, όταν φτάσαμε για τις πρόβες και το πήρα σαν καλό σημάδι. Είχα δίκιο. Έπειτα, έρχεται και η γιαγιά Μαρία…Όμορφες αναμνήσεις…αλλά…
Κοιτάω το κινητό. Η ώρα πέρασε. Ξαναρχίζω το περπάτημα. Στρίβω αριστερά στη Βενιζέλου και έπειτα δεξιά στην Τσιμισκή. Χρειάζομαι καφέ…Η μέρα δεν έχει τελειώσει και έχει ακόμα…

Παίρνω καφέ.Ξυπνάω και αρχίζω να περπατάω λίγο πιο γρήγορα. Ο Αγγελάκας έχει πάρει τη θέση του Παπάζογλου και «Το Τρένο» με παίρνει μαζί του. Φτάνω στην Ιασωνίδου και στρίβω αριστερά. Το Artbox Fargani και κυρίως η παρέα πάνω στη σκηνή, αλλά και πίσω από αυτήν, με περιμένει…Μου έλειψαν πέντε μέρες. Ή τουλάχιστον αυτό τους λέω, το πιστεύουν και είμαστε όλοι χαρούμενοι…
Η βόλτα μας έφτασε στον τελικό προορισμό της.
Για λίγο καιρό ακόμα θα είμαστε εδώ και θα σας περιμένουμε να γίνουμε μία παρέα…Να περάσουμε καλά κι «Ας περιμένουν οι γυναίκες…»

Photo_3: Αν υπάρχει παράδεισος Χριστουγέννων…

*ο Νικόλας Βασιλειάδης πρωταγωνιστεί στη θεατρική μεταφορά του “Ας περιμένουν οι γυναίκες” του Σταύρου Τσιώλη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, στο Artbox Fargani Θεσσαλονίκης. Τελευταίες παραστάσεις μέχρι και τις 4 Ιανουαρίου. Η συνέχεια θα δοθεί στην  Αθήνα, στο θέατρο Ψυρρή, από τέλος Γενάρη.