Ειδικά από την πανδημία και μετά, και μετά από 20 χρόνια περίπου στον χώρο, έχω αναθεωρήσει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή , και κυρίως ως προς τον εαυτό μου σε σχέση με το επάγγελμα. Δηλαδή, του πόσο επιτρέπουμε σαν ηθοποιοί στη φιλοδοξία μας, να τα βάζει όλα κάτω. Κάθε μόχθο , κάθε προσπάθεια, κάθε θυσία σε όλο της το ψυχικό κόστος. Κάνουμε στην άκρη την αξιοπρέπεια μας και την προσωπική μας ζωή, δίνοντας όλο μας το είναι. Συνεπώς,  αυτή η εξιδανίκευση που είχα παλιά, έχει πάψει πια να υφίσταται. Σημασία, πλέον, έχει η σύνδεση. Γι αυτό και επιλέγω να αφηγούμαι ιστορίες αποκλειστικά με  φίλους μου, μαθητές μου και ανθρώπους που αγαπάω, σέβομαι και συνδέομαι βαθιά. Σε κάθε σκηνική απόπειρα, εστιάζω στο πως μπορεί να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον ασφάλειας και εμπιστοσύνης, μια αγαπημένη οικογένεια.

Όταν χτίζεις κάτι τέτοιο, δε γίνεται να μην επηρεαστούν οι γύρω σου . Είχα κάνει πριν 2 χρόνια, μια παράσταση με τη φίλη μου την Ευγενία, που αφορούσε όλα όσα αποτελούν την αλήθεια και την παραδοχή ως προς την δοτικότητα της μητρικής αγάπης. Δε θα ξεχάσω ποτέ, ότι στο τέλος μιας παράστασης, ένας θεατής μου είπε” έχω να μιλήσω στη μάνα μου πάρα πολύ καιρό, πάω να την πάρω τώρα τηλέφωνο να δω τι κάνει” . Αντίστοιχα, στην ίδια παράσταση μια άλλη θεατίς, τελείωσε η παράσταση μας το βράδυ και πήγε και ξύπνησε τη μάνα της για να την πάρει αγκαλιά και να την φιλήσει!

Αυτά είναι τα πράγματα, που μόνο στο θέατρο συμβαίνουν, και είναι και τα μόνα που έχουν σημασία, γιατί πολύ απλά δεν εξαργυρώνονται με τίποτα.

Εκτός από τα κείμενα που ασχολούμαι για να γίνουν παραστάσιμα, με απασχολεί πολύ η ψυχική υγεία, και καταφεύγω παράλληλα σε τέτοια αναγνώσματα. Αυτή την εποχή διαβάζω την “Ευτυχία των σκύλων” του Mark Rowlands και το “Ένα ανήσυχο μυαλό ” της Kay Redfield Jamison.

Μπήκα και στη διαδικασία να τελειώσω και την βραβευμένη σειρά Sopranos. (Η σημασία της σύναψης οικογένειας που έλεγα πριν)….

Με χαλαρώνει πολύ, επίσης, η ραδιοφωνική μου εκπομπή “Τέρμα τα Παράπονα” που κάνω τα τελευταία 6 χρόνια στον Street Radio.

Καταφύγιο, επίσης, αποτελεί η κάθε φορά που θα βρεθώ στο μαγειρείο “Κανέλλα” για ένα τσιπουράκι και έναν εκλεκτό μεζέ. Πάντα, βρίσκομαι ανοικτός σε καινούργια βιβλία, μέρη, στέκια και μουσικές. Καλή ώρα το τελευταίο άλμπουμ “Venceremos” των Villagers of Ioannina city , το έχω λιώσει.

Κάποτε το να πιεις ένα ποτό, να φας ένα ωραίο φαγητό με έναν φίλο, ήταν κάτι πολύ σύνηθες που δεν έχριζε τόσο νοήματος. Ωστόσο, στην ηλικία μου πλέον,  νομίζω, είναι είναι ζωτικής σημασίας αυτές οι συναντήσεις. Ισοδυναμούν με το να μπεις σπίτι σου, στην απόλυτη ηρεμία ενός ηλιοβασιλέματος σε μια παραλία, σε ένα τζάκι που σιγοκαίει. Εικόνες που χαζεύεις και σου καθαρίζουν το μυαλό.

Ο Απόστολος Ψαρρός πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί την θεατρική παράσταση “Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο” μαζί με την Ευγενία Παναγοπούλου και την Ιωάννα Ανεμογιάννη. Στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ  Θεσσαλονίκης, το Δευτερότριτο 2-3 Νοεμβρίου και στις 9 Νοεμβρίου στην Αθήνα, στον μικρό Κεραμεικό.