Η παράσταση με συγκίνησε σε πολλά επίπεδα. Μετά από 7 χρόνια που είχα να ανέβω ενεργά στη σκηνή, αυτό το έργο μου έδωσε την αφορμή να κάνω μια ουσιαστική προσωπική συνάντηση με την τέχνη μου ξανά. Βλέποντας την θεατρική σκηνή ως «ενδιάμεσο» χώρο, μεταξύ του πραγματικού και του μεταφυσικού, λειτούργησε ως καθαρτήριος χώρος και για μένα προσωπικά όπως και στην ηρωίδα που υποδύομαι. Συγκυριακά, έχω την ίδια ηλικία με την ηρωίδα, οπότε αναπόφευκτα η έννοια του περάσματος έγινε ο κύριος άξονας του έργου που με αφορούσε πραγματικά. Στο πέρασμα στη μέση ηλικία, όπου πια κανένα από τα προηγούμενα προσωπεία σου (τα οποία εναλλάσσεις αναπόφευκτα και με ταχύτατους ρυθμούς στην νιότη σου) δεν είναι άξιο να σταθεί εάν δεν είναι πραγματικό, καλείσαι να βρεις το αυθεντικό σου πρόσωπο για να προχωρήσεις με γαλήνη στην πραγματική απόλαυση της ζωής. Μαζεύεις τα σπαράγματα των εμπειριών σου που σε αντιπροσωπεύουν και αυτά που δεν σε αντιπροσωπεύουν πια, αναγνωρίζεις τα φωτεινά σου σημεία και τα σκοτάδια σου, τα αποδέχεσαι όλα ως κομμάτι της ύπαρξης σου και, κατά κάποιον τρόπο, επιλέγεις ποιος θέλεις να είσαι. Αυτό στη μέση ηλικία καταλαβαίνεις πως είναι το πάντρεμα των αντιφάσεών σου. Άρα, κατά κάποιον, ‘θεολογικό’ μάλλον, τρόπο οφείλεις να βρεις το θείο μέσα σου για να απολαύσεις το δώρο της ζωής. Να αναγνωρίσεις το σκοτάδι μέσα σου, να το αποδεχτείς σαν πτυχή του εαυτού σου για μπορέσεις-εάν αυτό είναι που επιλέγεις- να το ελέγξεις, να το μεταβολίσεις σε φως. Σε ζωή. Εάν δεν δούμε τη σκοτεινή μας πλευρά και δεν την αποδεχτούμε, δεν υπάρχει κανένας Θεός τιμωρός να μας σταματήσει από το να τρώμε ο ένας τις σάρκες του άλλου, μόνο και μόνο, επειδή μας το απαγορεύει. Αυτό ήταν και το αίτημα της αναγέννησης εξάλλου. Αυτή η θέση, με αφορά, προσωπικά πολύ. Το αγκάλιασμα του ανθρώπινου, με την έννοια του μη τέλειου. Το «εν εξελίξει»…

Είμαι άνθρωπος ομαδικός από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Στα χόμπι, στα αθλήματα που έκανα, στις παρέες σε όλα. Μου ήταν πάντα εύκολο να κάνω το καλύτερο δυνατό που μπορώ εν ονόματι κάποιου συνόλου. Οπότε παράδοξο μεν, αλλά η δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν όταν άρχισα να αντιμετωπίζω το «εγχείρημα μονόλογος» κυριολεκτικά. Χρειάστηκα πραγματική βοήθεια από τους ανθρώπους μου για να θυμηθώ πως είτε είναι ένας άνθρωπος επάνω στην σκηνή, είτε ολόκληρος θίασος, το θέατρο είναι παιχνίδι ομαδικό και γίνεται εν ονόματι πολλών πάντα. – Ειδικά στο ελεύθερο θέατρο στην Ελλάδα, που δεν παίζει ρόλο πόσο ταλέντο διαθέτεις ή πόσο μεράκι, ή πόσο φιλότιμα δουλεύεις. Χρειάζεται να έχεις τα μέσα να αυτοσυντηρηθείς για να μπορείς να διαθέσεις χρόνο και κόπο για να στηρίξεις παραγωγές αξιώσεων από το μηδέν και πάλι δεν θα χαίρουν εύκολα τα δέοντα. Η τέχνη είναι επάγγελμα όπως όλα τα άλλα στα πρακτικά και θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται και οι άνθρωποι που εργάζονται στην τέχνη ως επαγγελματίες και όχι ως χομπίστες, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα… – Υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που στήριξαν με χαρά και ζήλο την δημιουργία της “Λουκρητίας” μπροστά στα φώτα και την ηθοποιό Μαρία πίσω από την λάμψη της “Λουκρητίας”. Είτε ως συνδημιουργοί, είτε ως κοινωνοί και στον πρώτο κύκλο παραστάσεων, αλλά και τώρα. Οπότε, η μαγεία του θεάτρου είναι αυτή για μένα, είναι πάντα εν ονόματι ενός συνόλου και το σύνολο πια είναι η πιο επικίνδυνη μορφή αντίστασης. Το χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε.

Οι άνθρωποι είναι αυτό που μου δίνει χαρά. Βαθαίνω και πλαταίνω μέσα από τους ανθρώπους, ανακαλύπτω νέες εκδοχές του ίδιου μου του εαυτού και εν δυνάμει εκδοχές που δεν θα εκπληρωθούν ποτέ σε αυτήν την ζωή και της αγαπώ ρομαντικά όλες. Μου αρέσει να με αφορούν τα πράγματα γι’ αυτό, σε αυτά που με προκαλούν πραγματικά, δίνομαι. Δίνω αυθεντικά κομμάτια του εαυτού μου με χαρά. Το παίρνω προσωπικά. Πολλές φορές δεν είναι εύκολο, δεν περνάω καλά (!), αλλά νιώθω ότι είναι από τα ελάχιστα πράγματα που αξίζει παίρνεις σοβαρά στη ζωή. Γιατί μέσα από όποια διαδρομή κι αν κάνω, προσωπική ή επαγγελματική, αν έστω και ένας άνθρωπος επιλέξει να μείνει ουσιαστικά στην ζωή μου, ο οποίος βρίσκει λόγους να με επιλέγει μέσα στα χρόνια ξανά και ξανά, νιώθω ότι είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για εμένα. Είναι η μόνη μου περιουσία οι άνθρωποι μου και η μεγαλύτερη επένδυση που έχω κάνει στη ζωή μου και νιώθω πολύ τυχερή γι αυτό. Μου πάει καλά.

Τελειώνοντας, θέλω να παροτρύνω όποιον αναγνώστη τύχει και διαβάζει αυτή την στιγμή, να πηγαίνει θέατρο, σε τυχαίες παραστάσεις, σε συναυλίες, σε δημιουργικά εργαστήρια έστω μια φορά τον μήνα. Να βρίσκουν αφορμές συνεχώς να  συναντιούνται οι άνθρωποι και να κοιτάζονται πραγματικά και να συνδιαλέγονται. Να συγχρωτίζονται, να αγγίζονται, να συγκρούονται. Όλες συγκρούσεις φέρνουν μια γέννα. Όχι όλα πίσω από μια οθόνη, είναι σημαντικό…

H Μαρία Αρουτζίδου παρουσιάζει τον θεατρικό μονόλογο “Λουκρητία” στο Artbox Fargani Θεσσαλονίκης. Για 4 παραστάσεις, δύο Δευτερότριτα, από 2 Νοεμβρίου.