H “Άνεση” του από εδώ και εκεί

2012, διαβάζω στην εφημερίδα ότι ο Τάσος Ιορδανίδης αναλαμβάνει το θέατρο “ΆΝΕΣΙΣ”, στην Λεωφόρο Κηφισίας. Σκέφτομαι τί πάει να κάνει “ο τρελός”….και ο ίδιος σκέφτεται δυνατά…

«Είσαι τρελός”; Έχω ερωτηθεί άπειρες φορές από πολλούς. Από την οικογένειά μου, μέχρι ανθρώπους του χώρου.”Πώς πας να στηρίξεις ένα μεγάλο θέατρο;” Το “Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην” είχε πάει τρία χρόνια, πρόσφατα, κι εσύ το ξανανεβάζεις;”

Η παράσταση έχει γράψει ιστορία στο ελληνικό θέατρο και ήταν τα καλύτερα «εγκαίνια» του Τάσου, στον χώρο. Μετά το ανέβασμα του “Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκριν” με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, ο Τάσος συμμετέχει στην καλοκαιρινή παράσταση του θεάτρου ΛΑΜΠΕΤΗ, το 2013, “Ωχ, τι κόσμος γιαγιά!” που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Θάλειας Ματίκα. Άννα Παναγιωτοπούλου, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Τάσος Ιορδανίδης, Σοφία Φαραζή, Ορέστης Τζιόβας, Γιάννης Σαρακατσάνης, Σταύρος Σβήγκος, Τερέζα Γριμάνη, Μιχάλης Τιτόπουλος. Μια παράσταση- όαση για καλοκαίρι. Μια παράσταση- που όμοιες της- πλέον, στο θερινό θεατρικό άστυ της Αθήνας, δεν ανεβαίνουν. Δεν μπορούν να ανέβουν….

Η «Άνεση» του δεν καταλαβαίνω Χριστό

Δεκέμβριο του 2013, ένα Σάββατο μπαίνω στο θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ, για να δω «το Σπίτι του Φρανκενστάιν» σε σκηνοθεσία Τάσου Ιορδανίδη, και βλέπω την παραστασάρα της δικής μου χρονιάς. Ορέστης Τζιόβας- ουάου παιχτούρα και Γιώργος Χρανιώτης ασύλληπτος στο παίξιμο , Τάκης Παπαματθαίου, Σταύρος Σβήγκος. Βλέπεις, μια φορά και έναν καιρό, σε μία παράλληλη διάσταση, σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο σπίτι του Ντόκτορ Βίκτορ Φράνκενστάιν. Ο Ντόκτορ Φρανκενστάιν- ο Ορέστης, η ταλεντάρα-  ζει μαζί με τον πιστό υπηρέτη του Ιγκόρ, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Κουασιμόδο και την οικονόμο του, Μαίρη Ράιλι. Καθημερινά προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα που γέννησε ποτέ ο κόσμος. Αυτό τον έχει κάνει εμμονικό. Τόσο, που αγνοεί ακόμα και τη Μαίρη, η οποία ουσιαστικά είναι η γυναίκα της ζωής του.

Τι πρόκειται να συμβεί όταν θα βρεθούν στο σπίτι του Ντόκτορ για επίσκεψη, ο Κόμης Δράκουλας, ο λυκάνθρωπος Τάλμποτ, η Σούκι Στακχάουζ του ”True Blood”, μία ανερχόμενη σταρ του Χόλυγουντ και το Φάντασμα της όπερας; Μια παράσταση που δεν πήγε καλά εισπρακτικά και γάμισε καλλιτεχνικά! Μια παράσταση, που 13 χρόνια μετά, ακόμα με θυμάμαι, να πέφτω κάτω από τα γέλια. Τασάρας, επέλεξε και σκηνοθέτησε……

Και ενώ, οι χειμώνες του Jordanίδη, συνεχίζουν λόγω – αναμενόμενης- επιτυχίας δίπλα στον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, το καλοκαίρι του 2014, τον βρίσκει δίπλα στην Κατερίνα Λέχου, σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπαξεβάνη. Με θυμάμαι, Ιούνη, στην άσφαλτο της Πειραιώς, να φτάνω στον «Ελληνικό Κόσμο» που για πρώτη φορά- τότε- παίρνει το ρίσκο μιας θερινής παράστασης: “To ημέρωμα της στρίγγλας». Μια gothic ατμόσφαιρα σε ένα έργο με ταλαντούχα πλάσματα, σε μουσικές Θάνου Μικρούτσικου και στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Ο Τάσος είναι ένας υπέροχος «Πετρούκιος» και έχει δίπλα του και Θοδωρή Κατσαφάδο, και Άγγελο Μπούρα, και Αντίνοο Αλμπάνη, και Ευθύμη Ζησάκη, και Παναγιώτη Παναγόπουλο και Φαραζή, και Γριμάνη, και Διακοσάββας. Μια παράξενη, ερωτική εξημέρωση που ανέβαζε τον πήχη, για κάτι –καλλιτεχνικά- διαφορετικό.

H “Άνεση” του ρίσκου

Νοέμβριο του 2014, μπαίνω στην Λεωφόρος Κηφισίας, στον αριθμό 14, γιατί εκεί, έχει κάνει στάση το «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς. Ναι, αυτό είναι το έργο που επέλεξε ο Τάσος, για επόμενο βήμα μετά τον Μιχαλακόπουλο και μάλιστα- για σκηνοθέτη- προτείνει έναν Γεωργιανό….τον Τσουλάτζε.

“Μα καλά, φέρνεις σκηνοθέτη από το εξωτερικό για να κάνεις το “Λεωφορείον ο Πόθος”; Που τον ξέρεις;”, “Έγκλημα και Τιμωρία”, αυτή την εποχή; Ο κόσμος θέλει να γελάσει, αυτό είναι αυτοκτονία”…

Η Κατερίνα Λέχου έχει γράψει σταθμό στην πορεία της, ως Μπλανς Ντυμπουά. Ο Λεβάν Τσουλάτζε έκανε παραστασάρα, με έναν εξαιρετικό «Στάνλει Κοβάλσκυ», που ερμήνευσε ο Τάσος Ιορδανίδης και μια «απασφαλισμένη» ερμηνεία από την Κατερίνα Λέχου.

Ο Τάσος θυμάται…

“Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη συνάντηση με τον Τσουλάτζε για τις πρόβες του Λεωφορείου. ”Κάνε, Θεέ μου, να βγει το ρίσκο”…Σε ένα μισάωρο κατάλαβα. Κατάλαβα ότι είχα μπροστά μου μια ιδιοφυΐα. Δε θα ξεχάσω ποτέ το φευγιό της “Μπλανς”. Μία Κατερίνα Λέχου εξαϋλωμένη εξωτερικά, αλλά με μία εσωτερική δύναμη που μπορούσε με ένα βλέμμα να σηκώσει φορτηγά. Δε θα ξεχάσω ποτέ την είσοδο-έναρξη του Ιεροκλή Μιχαηλίδη στο “Έγκλημα και Τιμωρία”  και τη χειραψία του “Πορφύρη” του με το “Ρασκόλνικοφ” μου, στην τελευταία μας παράσταση. ”Μάλλον εδώ είναι το σημείο που θα πρέπει να πούμε αντίο;  “Μάλλον εδώ είναι το σημείο που θα πρέπει να πούμε, εις το επανειδείν κύριε Ρασκόλνικοφ. Εις το επανειδείν…”Εννοείται, ρε Ιεροκλάρα! Αν,θες!”. Δε θα ξεχάσω το σολάρισμα του Κατσαφάδου στο “Μαρμελάντωφ” του.Ένα θέατρο σηκωνόταν και τον χειροκροτούσε, διακόπτοντας την παράσταση. Δε θα ξεχάσω την παράσταση μετά τη γέννηση της κόρης μου. Ζήτησα από το θίασο να με συγχωρήσει, που θα ανέβαινα στη σκηνή πιωμένος εκείνη τη βραδιά.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία”, την ώρα που έμπαινε το κοινό, βρισκόμουν επί σκηνής, κρυμμένος κάτω από μία κουβέρτα. Δεν είχα δίαυλο επικοινωνίας με κανένα. Δε θα ξεχάσω, ένα Σάββατο βράδυ, κάτω από την κουβέρτα, που έρχεται ο καλός φίλος και συνάδελφος, Δημήτρης Διακοσάββας, πίσω από την πλάτη του σκηνικού και μου λέει ψιθυριστά “Έχει έρθει ο Τσίπρας!”…Έλα Παναγία μου…σκέφτηκα. Και μετά…Μάλλον κάτι κάνουμε καλά για να αναγκάζουμε τον Πρωθυπουργό να μας επισκέπτεται…Δε θα ξεχάσω ποτέ που με πήρανε τηλέφωνο από την Αρχιεπισκοπή, για να μου πουν ότι θέλει να μας επισκεφθεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Σκέφτηκα, κάποιος μας κάνει πλάκα…Μετά τον Τσίπρα και ο Ιερώνυμος; Θα νομίζουν ότι είμαι πράκτορας”….

Και όταν ρωτάω τον Τάσο, τι δεν μπορεί να ξεχάσει από εκείνη την περίοδο…

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις συνεργασίες της Θάλειας με το Δημοσθένη Παπαδόπουλο, στο ”Στρίψιμο της Βίδας” και στο ”Θείο Βάνια”. Την τελειομανία του Δημοσθένη και την πίστη της Θάλειας σε αυτόν. Μία πίστη που την οδήγησε λίγο μετά τη γέννηση της κόρης μας σε διαδικασία επίπονων προβών για το ”Στρίψιμο της βίδας”.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον “Άμλετ”. Με στοίχειωσε και στην καθημερινότητά μου, ο πρίγκηπας. Δε θα ξεχάσω την προσευχή του Κλαύδιου-Λεμπεσόπουλου, το βάδισμα της βασίλισσας Ζούνη, την τρέλα της “Οφηλίας” της Ιωάννας Παππά…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τη σκηνική αυταπάρνηση και τη στήριξη όλων των συναδέλφων. Όλοι φίλοι. Άλλοι λιγότερο,άλλοι περισσότερο. Μητσάρα, Σοφάρα, Μπαμπά,  Αντουάν, Ιασονάρα μου…! Σας αγαπάω πολύ.»

Άλμα στο χρόνο…

Σεπτέμβριος 2026 στην Θεσσαλονίκη.

Ξανά «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», δεύτερο τριήμερο στην ΕΜΣ. Εκεί απέναντι από τον Λευκό Πύργο. “Μια τέτοια μέρα”….Μπαίνει στο ανσασέρ, από πίσω από την πλατεία Θεάτρου και πηγαίνει στο καμαρίνι για «ζέσταμα». Όλα με φόρα….

Τηλεοπτικά γυρίσματα, ζωντανές τηλεοπτικές εκπομπές, το Χαλάνδρι, όλα τον περιμένουν, σε ένα αεροπλάνο ανά δεκάωρο, αλλά βάζει ακουστικά- ακούει το τραγούδι- θυμάται που το άκουγε με την Θάλεια- τότε στα “μικράτα” και τώρα γιγαντώνει τα όνειρά του….

Όχι, Τάσο. Δεν τελειώσαμε, ακόμα….