Κάτι που αγνοεί ο πολύς κόσμος είναι, ότι η δουλειά του ηθοποιού είναι επίπονη, όχι μόνο γιατί οικονομικά είναι σε μαύρο χάλι, αφού πάντα ο πολιτισμός και η τέχνη δεν αναγνωρίζεται ως “σοβαρή δουλειά”, αλλά γιατί το προϊόν είναι η μούρη μας, η φωνή και το σώμα μας. Είναι, δηλαδή, τα πιο προσωπικά μας κομμάτια. Γι’ αυτό και τα «σκοτάδια» μας είναι πάντα στη γωνία και μας περιμένουν στην πρώτη αποτυχία.

Αυτές τις αγωνίες, τις μοιραστήκαμε με την Dulcinea Compania και έγιναν παράσταση. Παιδιά από τη Θεσσαλονίκη που το παλεύουν στην Αθήνα, δύο χρόνια τώρα. Μπήκα στην ομάδα και έδωσα το υλικό μου με μεγάλη εμπιστοσύνη και αφοσίωση σε ένα κοινό όραμα. Να μιλήσουμε για τον θάνατο ενός ηθοποιού με όχημα τρία διηγήματα του Άντον Τσέχοφ. “Ο θάνατος ενός ηθοποιού” είναι το μεγαλύτερο και το πιο επικίνδυνο «σκοτάδι». Για μένα, θάνατος είναι η παραίτηση. Όταν, δεν αντέχει πια το σώμα και η ψυχή σου πονάει. Όταν δεν βλέπεις, πια, καμία μαγεία. Όταν, τα χτυπήματα της κοινωνίας και της προσωπικής ανασφάλειας σε ρίχνουν νοκ άουτ. Όταν κάνεις το τσιγάρο της καληνύχτας και σκέφτεσαι “δεν αξίζεις”. Και πώς να αντέξεις, όταν έχεις χάσει το πιο δυνατό συναίσθημα; Την ελπίδα…

Όλα αυτά τα κομμάτια έγιναν παράσταση με συνεργάτες που εκτιμώ και αγαπώ βαθιά. Με την Άννα Μαρία Ιακώβου σκηνοθέτρια και φάρο της ομάδας και τον Αλέξανδρο Καλτζίδη, αγαπημένο φίλο και παρτενέρ στον θάνατο. Και τον Χάρη, τον Στέφανο, τον Κώστα, τη Ζενεβιέβ, την Ελιάνα, τη Λένα, τον Σωτήρη στην ομάδα. Τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και την κοινή αγωνία στο όνειρο.

Στην Αθήνα, το χαρήκαμε με την ψυχή μας. Ένα μικρό πάρτι στηνόταν κάθε εβδομάδα για ένα μήνα. Τώρα, είναι η πρώτη φορά που παίζω στην Θεσσαλονίκη ως επισκέπτης. Ανάμεικτα τα συναισθήματα με γλυκόπικρη εσάνς. Θέλω να την ευχαριστήσω την πόλη μου και να την κάνω περήφανη.

Σε άλλα νέα, Σαλονίκη μου αγαπημένη, να ξέρεις πως σε σκέφτομαι συχνά εκεί στην Αθήνα. Κάνω βόλτες στην Κυψέλη και σκέφτομαι την παραλία σου και το ηλιοβασίλεμα σου. Έχει πολλά ωραία η Αθήνα και μια αίγλη που με γοητεύει. Γνώρισα φίλους εκεί κάτω και κάνω νέα σχέδια. Έκανα και μία ταινία μεγάλου μήκους στη Γερμανία που με τον σκηνοθέτη Μάρκο Παπαδόπουλο, την αφιερώνουμε σε σένα και στον ήλιο σου. Και έχουμε μαζί μας σ’ αυτό, τη Στεφανία Γουλιώτη, τον Γιώργο Γάλλο, τη Λυδία Μακρίδη και άλλες καλλιτεχνάρες. Σύντομα, θα έχεις νέα και γι’ αυτό.

Να ξέρεις σε κουβαλώ πάντα. Και μιας και τα έπινα στο Σάρωθρον ένα βράδυ και συνάντησα τον αγαπημένο μου Βασίλη Παπακωνσταντίνου, μας αφιερώνω κάτι που μου έγραψε σε ένα χαρτί πριν χρόνια.

“Τα όνειρα που σέρνω απ’ τα είκοσι, παρκάρουν στον ακάλυπτο νωρίς. Μα, εσύ που με κοιτάς σαν λύτρωση, ζωή παρκαρισμένη μη δεχτείς”.

Τα λέμε.

*Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης πρωταγωνιστεί στον “Θάνατο ενός ηθοποιού” που παρουσιάζεται από την θεατρική ομάδα Dulcinea, αυτό το Δευτερότριτο, 18 και 19 Μάη, στο Artbox Fargani. Σκηνοθετεί και παίζει, η Άννα Μαρία Ιακώβου, ενώ μαζί τους είναι  ο Αλέξανδρος Καλτζίδης και ο μουσικός Χάρης Αναστασιάδης.