Οι σημειώσεις του Βασίλη Βηλαρά

Οι σημειώσεις του Βασίλη Βηλαρά

25/03/2026

κείμενο Ι βασίλης βηλαράς */* φωτογραφίες | άλεξ βηλαράς */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Η εκδίκηση της αλήθειας. Του Βασίλη.

Βαλίτσα, Θεσσαλονίκη, Αμαλία. Τί έχει καταφέρει μέσα σας αυτή η παράσταση, που αδημονειτε να το επικοινωνήσετε με τους Θεσσαλονικείς;

Φοβάμαι, που έρχομαι Θεσσαλονίκη με αυτή την παράσταση. Ήδη, κάτω από την αφίσα, στο προφίλ του θεάτρου Αμαλία “κάνουν πάρτυ” τα ομοφοβικά σχόλια και ακούω από διάφορους, ότι η Θεσσαλονίκη έχει πολύ ντουλάπα.

Ταυτόχρονα, ανυπομονώ να μοιραστώ την ιστορία του “Φώτη” με ένα κοινό που δεν ξέρω και δεν έχει δει ακόμα δουλειά μου. Πάντα, πιστεύω στην καλοσύνη των άλλων και θέλω να σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι -συχνά- μας εκπλήσσουν με την στάση τους. Εύχομαι η παράσταση να επικοινωνήσει και να ακουμπήσει και να επηρεάσει, όσο μπορεί τους θεατές που θα κάνουν τον κόπο, να έρθουν στο θέατρο.

Ερωτεύεστε ελεύθερα και απενοχοποιημένα; Εκφράζετε το συναίσθημα σας, μοναχά face to face ή προτιμάτε τις απρόσωπες γραπτές συνομιλίες σε social, πλατφόρμες και συναφή, που καταλήγουν σε μια πρώτη συνάντηση;

Δεν χρησιμοποιώ πολύ πλατφόρμες για να φλερτάρω, γιατί με αγχώνουν. Προτιμώ το excitement του «από κοντά». Έχει μια άλλου τύπου αδρεναλίνη ή πιθανότητα ακόμα, και να σε απορρίψει κάποιος που σε κοιτά στα μάτια.

Οι άντρες φλερτάρουν μεταξύ τους ή “ντρέπονται” και δεν αντέχουν το “παιχνίδι” του φλερτ, πάρα μόνο “στα μουλωχτά”;

Υπάρχουν, πολλών ειδών προσεγγίσεις στο φλερτ.

Υπάρχουν, άντρες που ντρέπονται και άντρες που δεν ντρέπονται.

Υπάρχουν, άντρες που θα έπρεπε να ντρέπονται και δεν ντρέπονται, όπως επίσης και άντρες που δεν θα έπρεπε να ντρέπονται, αλλά ντρέπονται.

Υπάρχει χώρος για όλους, ευτυχώς ή δυστυχώς.

Το σεξ παραμένει ταμπού στην πολιτιστική Ελλάδα του σήμερα;

Πάντα μου φαίνεται παράλογο, πως μπορεί να είναι ταμπού, ένα από τα ελάχιστα πράγματα που κάνουμε- σχεδόν- ανεξαιρέτως, όλοι οι άνθρωποι. Ανεξαρτήτως, συχνότητας. Δηλαδή, το σεξ. Δεν λειτουργώ με κάποια χριστιανική ηθική, οπότε το σεξ δεν είναι ταμπού για μένα, ούτε για τους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Αν είναι ταμπού για κάποιους πολιτισμικούς φορείς και οργανισμούς, ειλικρινά χέστηκα.

Τί γουστάρετε πιο πολύ στη Θεσσαλονίκη, τώρα που θα ανεβείτε, και με τί ξενερώνετε φουλ;

Θα περπατήσω πολύ, και θα ξαναπαίξω αυτή την παράσταση που έχω να την κάνω πάνω από ένα μήνα και μου έχει λείψει.

Ξενερώνω,όντως πολύ, με τα ομοφοβικά σχόλια που γράφουν διάφοροι στα social του θεάτρου. Αλλά, «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα».

Οτιδήποτε μπρουτάλ γνωρίσουμε στη ζωή μας, δεν μπορεί να είναι gay friendly;

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας των gay αντρών. Οτιδήποτε καταλαβαίνουμε ως μπρουτάλ, συχνά μας καυλώνει, γιατί μας θυμίζει τον εχθρό, ο οποίος πρέπει να μας τιμωρήσει, επειδή δεν είμαστε «σωστά» αγόρια. Άρα, το “μπρουτάλιτι” ειναι ένα ακομα kink και κάθε kink, θα πρέπει να λογαριάζεται ως gay friendly. Υποθέτω.

Επόμενα ανακοινώσιμα, θεατρικά σχέδια;

Θα κάνω μαζί με τον Μίνωα Θεοχάρη, ένα πολύ αδερφίστικο unplugged live ελληνικής καψούρας, το οποίο θα ανακοινωθεί πολύ σύντομα!

*Ο Βασίλης Βηλαράς παρουσιάζει στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ της Θεσσαλονίκης, την “Εκδίκηση του Φώτη”. Παραστάσεις από 27 έως και 29 Μαρτίου.

Ο Φώτης είναι ένα παιδί που μεγαλώνει τη δεκαετία του ’90. Από πολύ μικρή ηλικία κλείνεται στο παιδικό του δωμάτιο και δεν βγαίνει ποτέ ξανά. Δεν αντέχει τον κόσμο, είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον. Η τηλεόραση γίνεται η μόνη του παρέα. Το παράθυρό του, στον κόσμο. Μεγαλώνει παρακολουθώντας ελληνικές σειρές — κλασικές και σύγχρονες —, μεσημεριανές εκπομπές, ειδήσεις, video clips, μεταγλωτισμένα, τα πρώτα ριάλιτι. Καταπίνει εικόνες, ατάκες και πρότυπα. Μαθαίνει τι είναι “κανονικό”, τι είναι “επιτρεπτό”, τι είναι “σωστό” και κυρίως τι είναι “λάθος”. Μπερδεύεται, εκπαιδεύεται, τραυματίζεται, μαθαίνει να κάνει χιούμορ, να κρίνει, να ελπίζει και μας αφηγείται πως και πόσο η ελληνική τηλεόραση της δεκαετίας του 90 τον έφτιαξε όσο τον κατέστρεψε.
Μετά το «Σε φιλώ, Πέτρος», ο Βασίλης Βηλαράς επιστρέφει με την «Εκδίκηση του Φώτη», μια σόλο παράσταση όπου, με ευαισθησία, ειρωνεία και προσωπικό χιούμορ, αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού που έζησε τη ζωή του μέσα από μια οθόνη, ενός εφήβου που διαμορφώθηκε από τον κόσμο της τηλεόρασης. Που αποστήθισε σκηνές, ρεπορτάζ και στιγμές που τον καθόρισαν. Που ένιωσε, σκέφτηκε και αγάπησε μόνο μέσα στα λίγα τετραγωνικά του παιδικού δωματίου του.
Η «Εκδίκηση του Φώτη» δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι μια ευρηματική συναισθηματική αφήγηση μιας ολόκληρης γενιάς και η αναμέτρηση με την ποπ μυθολογία της. Είναι η αποκάλυψη μιας αθέατης πλευράς της καθημερινότητας, η προσέγγιση ενός τραύματος με ευφυΐα και χιούμορ. Πιστός στο ουσιαστικό θέατρο που αγαπά και πρεσβεύει, ο Βασίλης Βηλαράς μας παραδίδει μια χειροποίητη, προσωπική, με ψυχή, παράσταση και μας προσκαλεί να αντικρίσουμε αλήθειες που συχνά παραβλέπονται.

Βιογραφικό Βασίλη Βηλαρά

Ο Βασίλης Βηλαράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σκηνοθετεί παραστάσεις, σκηνοθετεί ταινίες, παίζει σε παραστάσεις, παίζει σε ταινίες και ασχολείται με τη φωτογραφία. Έχει συνεργαστεί με τη Στέγη Γραμμάτων και τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, το Εθνικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική σκηνή, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Από Μηχανής θέατρο, το Θέατρο 104, το Ρομάντσο, το Bios και το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους. Στην Ελλάδα έχουν παρουσιαστεί στη Στέγη Γραμμάτων και τεχνών και στο Athens Porn Film Festival, ενώ επίσης έχουν προβληθεί και διαγωνιστεί σε φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, Βερολίνου, Βαρσοβίας, Άμστερνταμ, Βρυξξελών, Βιέννης, Πάντοβας και Βαρκελώνης. Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με το Θέατρο Κωφών Ελλάδος στο οποίο σκηνοθέτησε έξιπαραστάσεις, κάνοντας μια ερευνητική προσέγγιση στην έννοια της απεύθυνσης επί σκηνής, δουλεύοντας ταυτόχρονα με κωφούς και ακούοντες ηθοποιούς.