Ποιά είναι τα δύο κορίτσια που κυκλοφορούν στο facebook, στο insta και σε όλη τη Θεσσαλονίκη;

Εδώ και αρκετές μέρες, ένα καθημερινό βραδινό ημερολόγιο “σκάει μύτη” σκρολάροντας- απρόσμενα-  και φωτίζει την οθόνη των κινητών, στα social media αρκετών θεατρόφιλων.

Δύο κορίτσια, ένα “ελεύθερο ζευγάρι”, μία παράσταση που ετοιμάζεται και πριν κάνει πρεμιέρα έχει ένα “άτυπο” καθημερινό ημερολόγιο γραμμένο με ατάκες και εικόνα. Ναι, τις έχω δει, στο δρόμο, αυτές τις δυο. Δεν ξέρω πως τις λένε, αλλά όποιος ζει και κυκλοφορεί στο κέντρο- στάνταρ- τις έχει πετύχει.

Δυο κορίτσια που αγαπιούνται, που γαμιούνται, και που πάντα κάτι τις φταίει και θέλουν ΚΑΙ κάτι άλλο. Ένα εξτραδάκι, ένα συγχωροχάρτι, ένα πισωγύρισμα. Κι όλα πάλι από την αρχή.

Δύο κορίτσια που αγαπιούνται, που δεν αντέχουν το ότι τόσο αγαπιούνται, που μαλώνουν για ψύλλου πήδημα ή μήπως και ακριβώς για του ψύλλου το πήδημα, κοζάρουν μια άλλη-  ντούκι τρελό, αλλά δεν το λένε γιατί τις πετιούνται τα μάτια έξω- “καρφώνονται” – και προχθές, η μία έδωσε χαρτάκι σε έναν παντρεμένο και η άλλη τσίριζε ότι “γύρισε το φύλλο” και ψήνει στο φούρνο  “ανάποδη μηλόπιτα”!

Κορίτσια στο κομμωτήριο, που ποτέ δεν τους αρέσει το μαλλί που επέλεξαν να φτιάξουν και κλείνουν δύο επόμενα ραντεβού για ημιμόνιμο στη νυχού της γειτονιάς που πίνουν Τετάρτες και Παρασκευές, το πρώτο τους καφέ, τον γαλλικό με άρωμα καραμέλα ή το φραπόγαλο το γλυκό.

Κορίτσια στο γυμναστήριο, που με τα μάτια τους τρώνε “μαύρα σπόρια” στον “διάδρομο” και αποφεύγουν το ελλειπτικό όργανο.

Κορίτσια, τρελά ΠΑΟΚια, που περνάνε τις Κυριακές βλέποντας οπίσθια με ιδρώτα στα γήπεδα και συζητάνε στα spa, ιστορίες με ροζ πινελιές.

Κορίτσια που τρώνε πιτόγυρα στην Καμάρα και ύστερα κλείνουν ραντεβού στο γειτονικό διατροφολόγο, νομίζοντας πως έχει καναπέ και- τάχα- θα μπορούσε να είναι και ψυχολόγος.

Κορίτσια που  γαμωσταυρίζουν, η μία πιο ρομαντική, η άλλη πιο “τσοπάνα rave”, γελάνε, διαφωνούν, κατεβαίνουν την Πλατεία Ναυαρίνου παίρνοντας κρέπες, η μία γλυκιά, η άλλη πάντα αλμυρή με τσίλι σως- ένας φίλος τις είδε- την Τρίτη το βράδυ- στο Pasta Flora Darling να μπυροτεμπελιάζουν και μια γνωστή μου, τις προάλλες τις είδε στο Enola να χορεύουν και να τρίβονται, ακούγοντας Φουρέιρα και τραγουδώντας “πέρνα μέσα μου αεράκι, αγοράκι λαίμαργο, να σε κάνω ένα βραδάκι, φάρο στη Φολέγανδρο”.

Κορίτσια απλά, καθημερινά, που ο ρομαντισμός τους, τρακάρει με το πάθος τους, προσπερνάνε τα ναρκοπέδια των συζητήσεων για πολέμους και έχουν κάνει την σχέση τους, πόρωση και αναρχίλα, κι ας καίγεται όλη η πλάση…..Είναι το πουτανιάρικο το αίσθημα που δεν τις αφήνει να χωρίσουν και πάλι μαζί στη δόξα της σχέσης τους, τραβάνε.

Κορίτσια σε στέκια της πόλης, που έχουν μια μονότονη ζωή και ένα χαιδεμένο κρεβάτι. Δεν αντέχουν την απόρριψη, όπως τις προάλλες στο πάρτυ της Φιλοσοφικής, που μια άσχετη θρησκόληπτη -ευλόγησον- γκόμενα, τις κοιτούσε επικριτικά.

Θηλυκά που ψάχνουν πάρκινγκ αργά το απόγευμα Φιλίππου με Χριστοπούλου, η μία από αυτές προχθές μούτζωσε έναν μαλάκα που βρήκε να παρκάρει δίπλα στο Alte Fablon. Τον μούτζωσε μόλις κλείδωνε το παρκαρισμένο αυτοκίνητό του και ας είχε ένα θεικό κωλαράκι- “κάτι καπούλια ανορθωμένα, να κοιτάνε τον ουρανό”, όπως μουρμούρισε.

Κορίτσια της υπογλυκαιμίας, του cheesecake που όταν τους τα φέρνει η σερβιτόρα είναι τζίζ και καίει, και πάλι πιάνονται μαλλί με μαλλί, για το αν την χαλβάδιαζε την σερβιτόρα και αν …ζαχαροπλάστης ήταν ο πατέρας της!

Κορίτσια της τρυφεράδας, που επιζητούν την προσοχή η μία από την άλλη, και την επιβεβαίωση.

Κορίτσια που έπαψαν να φοβούνται, ζούνε τη κάθε μέρα τόσο ήσυχα, όσο και σαν να είναι η τελευταία του βίου τους. Του αβίωτου…

Κορίτσια που επέλεξαν τη ζωή τους να την πετάξουν κέρμα στον αέρα και ότι φέρει.

Κορίτσια που δεν αντέχουν να βλέπουν την κάθε είδους κακοποίηση, πρωτοστατούν σε πορείες, υψώνουν ανάστημα, ακολουθούν τη λωρίδα ποδηλάτου νόμιμα, κάνοντας ζιγκ ζαγκ μέσα στη λωρίδα.

Κορίτσια που δίνουν το χέρι τους φιλικά και βοηθάνε στην αβάσταχτα στεγνή τσιμεντούπολή μας και όταν δούνε έναν άγνωστο πεζό που στο παπούτσι του, λύθηκε το κορδόνι, τον σταματάνε και του το λένε. Δεν τον προσπερνάνε.

Κορίτσια που το Σάββατο, ήταν στο Λιμάνι, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και τις Κυριακές τα μεσημέρια, τις βγάζουν στο ΒΑΚΟΥΡΑ με ταινία 4 ευρώ.

Κορίτσια, άτακτα που δεν κάθονται φρόνιμα και πειράζουν τα όρια τους, συνεχώς.

Η μία από τις δύο, μονίμως απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει, αλλά το έτερον ήμισυ, δεν την παίρνει καθόλου στα σοβαρά.

Κορίτσια του τσαγιού- η μία του βουνού, η άλλη του βουνού, του λόγγου και του Αγίου Τρύφωνα του Καναβίσιου.

Κορίτσια που κανείς στο μικρό μας χωριό, τη Θεσσαλονίκη, δεν κατάλαβε που- στα ανάθεμα- θα καταλήξει αυτή η σχέση τους και ένα διασκευασμένο θεατρικό έργο από την Εύη Σαρμή, τις περιμένει για την συνέχεια.

Τα υπόλοιπα νέα των κοριτσιών, λοιπόν, θα τα βρείτε σε επιλεγμένα προφίλ social media, στα εξειδικευμένα ticket services και στα σου-σου των θεατών, όταν ανέβει η παράσταση.

Κατεβείτε τα σκαλιά του Alte Fablon, αφήστε πίσω έγνοιες και ντροπές, και μάθετε “τα νέα της Αλεξάνδρας, που έλεγε “δεν ξέρει τι θα πει άντρας”…ή μήπως και ήξερε η ρουφιάνα;

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και ουδεμία σχέση έχει με τους συντελεστές της παράστασης. 

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις της καθημερινότητας σου, μου, του,  δεν είναι συμπτωματική.