“Ο Τάσος Μπαντής, όπως και όλοι οι ηθοποιοί- δάσκαλοι που σου προανέφερα ήταν ταγμένοι στη Τέχνη τους. Για όλους αυτούς, δεν υπήρχε άλλη ζωή. Η ζωή τους ήταν το θέατρο. Δάσκαλος, στα χρόνια της Σχολής, που να με στρίμωξε λίγο παραπάνω; Δεν υπάρχει αυτό! Όλοι στρίμωχναν, ως  εκεί που δεν πάει άλλο, για να γίνεις καλύτερος ηθοποιός. Αυτή που δεν στρίμωχνε και σου μάθαινε τρομερή ελευθερία επάνω στη σκηνή, ήταν η Ράνια Οικονομίδου. Εκ των υστέρων, κατάλαβα ότι η Ράνια είναι η ελευθερία της Τέχνης. Η Ράνια δεν κατασκεύαζε ρόλους- ήτανε. Ήταν μια ζωντάνια- αυτό και τίποτα άλλο, πάνω στη σκηνή. Αντιδρούσε πρακτικά και αληθινά ερμηνεύοντας. Αυτό δίδασκε και στους μαθητές της…την ηρεμία, την ησυχία…..το να απολαμβάνεις τη σκηνή”.

“Πότε αισθάνθηκα να πατάω καλά στα πόδια μου, στο θέατρο; Ποτέ! Αυτή και είναι η ιδιότητα της Σχολής που τέλειωσα. Ακόμα, ξεκινάω κάτι και αισθάνομαι να είμαι στο μηδέν. Το ” Football”, την παράσταση δεν ξέρω πως αντέχω να την κάνω….έξι χρόνια κάνουμε αυτή τη παράσταση. Θυμάμαι, όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη, είπα “αυτό το έχει γράψει για μένα”. Ήταν τόσο κοντά μου, ο λόγος, η ροή του κειμένου. Έψαχνα σκηνοθέτη να το κάνω. Την ίδια εποχή, ο Τριαντάφυλλος Δελής το ετοίμαζε με άλλον ηθοποιό, αλλά δεν ευδοκίμησε η συνεργασία- κάπως το φοβήθηκε ο ηθοποιός, και ένας κοινός γνωστός, μας έφερε σε επαφή και ανεβάσαμε την παράσταση. Όλα τα σημεία του έργου με ιντριγκάρουν. Αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως τα γεγονότα του έργου, ξεπερνάνε το ίδιο το έργο. Όταν ανέβηκε, ήταν ένα ‘πολύ μπροστά” έργο- τώρα είναι επίκαιρο. Όσα είπε ο Τριαρίδης έγιναν….”θα πέσει ένας ιός και θα χαθεί κόσμος”…τσακ, βγαίνει ο covid και κατεβάζει ρολά- προσωρινά- η παράσταση και η ίδια η ζωή. Ζούμε πολέμους στην Ουκρανία, στη Γάζα, γενοκτονίες, σκοτώνουν παιδιά….και το έργο μιλάει γι αυτά τα πράγματα πριν συμβούν”.

“Δεκαπέντε λεπτά πριν βγω στη σκηνή, όλα αυτά τα χρόνια, κάθε βράδυ, τρέμω ζωντανός. Σπαρταρώ. “Κιοτεύω”.  Μέχρι να ανέβω στη σκηνή, να πω την πρώτη κουβέντα του έργου, είμαι σε κατάσταση “δεν θέλω να βγω”. Όταν τελειώνει η παράσταση, είμαι “κομμάτια”, αλλά είμαι καλά. Έχω τη γλυκιά κούραση, ότι αναμετρήθηκα με το “θηρίο” και έζησα ενωμένος με το κοινό, κάτι ξεχωριστό. Νομίζω, πως αυτή η παράσταση είναι ότι καλύτερο έχω κάνει στη πορεία μου….Ποιές άλλες παραστάσεις ξεχωρίζω προσωπικά, σε όλα αυτά τα χρόνια; Το “Lebensraum” του Τριαρίδη που παίξαμε αρκετά χρόνια, “Η ισορροπία του Nash” στο Εθνικό- που μάλιστα κατέβηκε πολύ γρήγορα, όλες οι παραστάσεις που έχω κάνει στο “ΕΜΠΡΟΣ”, το “Αυτή η νύχτα μένει” σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή, η “Υπόθεση Polk” στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που έκανα έναν κόντρα ρόλο- έναν φασίστα, σε σχέση με την ιδιοσυγκρασία και τα πιστεύω μου”.

“Με ρωτάς, για τη Πηγή Δημητρακοπούλου…ποιό στοιχείο ξεχωρίζω στη δουλειά της;….Πολύ απλά, η Πηγή αγαπάει τους ηθοποιούς της. Τους αγαπάει, τους προσέχει, δίνει και τη ψυχή της….είναι μεγάλη σκηνοθέτης…..Σε ότι αφορά τα τηλεοπτικά, μου λες ότι κόσμος, 40 plus, σου μιλάει ακόμα για τον “Δούρειο Ίππο”. Ναι…αυτή η τηλεοπτική σειρά ήταν ροκ. Ήταν πολύ δυνατή και η παρέα ηθοποιών…ο Δημήτρης Αλεξανδρής, ο Τάκης Σπυριδάκης, τα είχαμε βρει μεταξύ μας, υπήρχε η μπάντα, όλη αυτή η ελευθερία και ανεμελιά, που την είχαμε και στα γυρίσματα με “αρχηγό” τον Κορδέλλα που σκηνοθέτησε. Ήταν μια τηλεοπτική σειρά που κουβάλαγε το ροκ της δεκαετίας του ‘ 80 και του ’90”.

“Φέτος, συμμετέχω στην “Ηλέκτρα”, για πρώτη φορά παίζω σε καθημερινό. Το μεγάλο κέρδος από την “Ηλέκτρα” είναι η γρηγοράδα, το πόσο ευέλικτα και κόντρα στο χρόνο, πρέπει να λειτουργήσεις. Οφείλεις να είσαι σε απίστευτη ετοιμότητα για να κάνεις 20 σκηνές τη μέρα, έχοντας μάθει τα λόγια, μια νύχτα πριν. Είναι σα να κάνεις- σαν να μαθαίνεις,  ένα θεατρικό έργο την εβδομάδα. Είναι πολύ δύσκολη πίστα, το καθημερινό έργο στην τηλεόραση”.

“Ζω για να έρθει το καλοκαίρι. Αναμένω τον Ιούνη. Κάθε χρόνο. Μου κάνουν προτάσεις για αρχαία δράματα και Επίδαυρο, αλλά επιλέγω την ξεκούραση. Δεν με ενδιαφέρει να είμαι συνεχόμενα και αδηφάγα, στη δουλειά. Ότι και καλά “πρέπει να το κάνω”, δεν είχα βλέψεις για μεγάλους ρόλους και καριέρες. Μου έκατσε, έτυχε. Παίζω ρόλους, τους κάνω όπως μπορώ, αλλά όχι λαίμαργα. Θέλω το χρόνο μου. Για μένα, καλοκαίρι σημαίνει ανεμελιά, κλειστό τηλέφωνο, σε μια σκηνή μπροστά στη θάλασσα. Σκηνή και μπάνιο. Όχι κόσμο. Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι κοντά στη φύση. Όχι για να ζει εγκλώβιστος μέσα σε τσιμεντουπόλεις. Μας “έφαγαν” τα τσιμέντα”…

“Το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα που ζούμε, είναι η αδικία. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα…..το βλέπω….ζω, ανάμεσα στο κόσμο, πριν πάω στην παράσταση. Απόψε είμαστε Θεσσαλονίκη, για το τελευταίο τριήμερο μας….Πρώτη φορά που ήρθα ως επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη; Πω, που με πας τώρα….2002, “Το έργο για το μωρό”, σε σκηνοθεσία του Τάσου Μπαντή. Έπαζαν ο Χρήστος Στέργιογλου, η Άννα Μακράκη, η Ιωάννα Παγιατάκη κι εγώ”.

“Λουτράκι, καλοκαίρια στην Αλεξανδρούπολη, αυτές τις μέρες Θεσσαλονίκη…μου αρέσουν οι πόλεις που είναι δίπλα στη θάλασσα. Περπατάς δίπλα της, και πετάς μέσα της, ότι άχρηστο σου βαραίνει τη ψυχή. Η θάλασσα είναι η απόλυτη ελευθερία….Με ρωτάς, με τι συγκινήθηκα, τελευταία; Αυτό το διάστημα, κάνω μια κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Ευθύμη Χατζή και σε μια σκηνή που κάναμε, ήρθε ο σεναριογράφος στo γύρισμα και ζήτησε συγκεκριμένες και πολλές αλλαγές- επί τόπου. Φορτίστηκα, προσπάθησα και απέδωσα όσο καλύτερα μπορούσα, κάτι με πολλές- πάρα πολλές αλλαγές. Δεν ξέρω, αν το έκανα καλά. Ξέρω, όμως, ότι το προσπάθησα με κάθε μου δύναμη”…..