O Θεοχάρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Πέμπτη 12 Μαρτίου, 07:02.

Μια μέρα πριν την πρεμιέρα.

Έφτιαξα γαλλικό στην αγαπημένη μου κούπα, πήρα χαρτί και μολύβι και γράφω, με τη Λούνα να κοιμάται δίπλα μου, στη γνωστή δική της γωνιά του καναπέ, χωμένη στη μη διπλωμένη κουβέρτα που άφησα εκεί.

Τρία πράγματα που βάζω στο σακίδιό μου για να φύγω για το θέατρο… Μόνο τρία, ε; Ωραία.

Λοιπόν, σίγουρα έχω πάντα μαζί μου μια μπανάνα. Ένα εύκολο και αγαπημένο φρούτο που σου δίνει ενέργεια, γιατί νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, σας το επιβεβαιώνω εγώ!

Συνεχίζω με το κίτρινο ημερολόγιό μου. Και λέω κίτρινο, γιατί είναι το αγαπημένο μου χρώμα, πράγμα που για μένα έχει τη σημασία του. Χαίρομαι ακόμη περισσότερο να σημειώνω εκεί τα πάντα δουλειές, γεγονότα, συναντήσεις και εξόδους μέχρι στίχους, σκέψεις και ό,τι άλλο μου περάσει από το μυαλό.

Και τέλος, σπάνια θα φύγω από το σπίτι χωρίς φορτιστή. Είναι ένα ακόμη αντικείμενο που βρίσκει πάντα θέση στο σακίδιό μου, γιατί το κινητό μου σχεδόν ποτέ δεν έχει αρκετή μπαταρία. Κι ενώ στην καθημερινότητά μου είμαι αρκετά online, το κινητό μου καταλήγει συχνά να βγαίνει… offline από μόνο του.

photo_1: Η ανατολή στην κατασκήνωση. 

Έτοιμο το σακίδιο, λοιπόν. Το βάζω στους ώμους μου, φοράω τα ακουστικά και έχω ακριβώς 24 λεπτά περπάτημα για να φτάσω στο Θέατρο Τεχνών.

Αυτές τις μέρες παίζει, σχεδόν καθημερινά, στην playlist μου το “Χαμένες Μέρες” από τον υπέροχο Κωστής και τις Σκιαδαρέσες. Είναι από το νέο άλμπουμ του Κωστή, που κάνει κι αυτό πρεμιέρα στις 13 Μαρτίου, την ίδια μέρα με εμάς.

Ταυτίζομαι αρκετά με αυτό το τραγούδι αυτή την περίοδο και, με έναν περίεργο τρόπο, με έχει αγγίξει πολύ.

Το επόμενο τραγούδι είναι το “Kids” από D3lta. Αυτό το τραγούδι μου φαίνεται σαν soundtrack της πόλης μου: τα φώτα, οι δρόμοι, η βουή γύρω μου, κι εγώ να προσπαθώ να βρω τη θέση μου μέσα σε όλο αυτό. Ταυτόχρονα, με κάνει να σκέφτομαι πώς έχουμε γίνει γενικά σαν άνθρωποι… Μοιραζόμαστε χρόνο και χώρο, αλλά νιώθουμε αποσυνδεδεμένοι, μούδιαστοι, συχνά offline μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα.

Τέλος, θα κλείσω με το “Wish You Were Here” των Pink Floyd. Προσπαθώ να συνδεθώ με αυτό το κομμάτι λόγω της παράστασης. Δεν θα πω πολλά, απλώς να έρθετε να δείτε την παράσταση, και θα καταλάβετε.

photo_2: Η Λούνα μου.

Στόχοι υπάρχουν για αυτή τη χρονιά.

Ένας από αυτούς, είναι ένα ταξίδι στο Λονδίνο.

Αγαπώ τα ταξίδια και φροντίζω να ταξιδεύω τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο.

Ένας άλλος στόχος είναι ένα πρότζεκτ που περιμένω με ανυπομονησία να έρθει τον Οκτώβρη του 2026.

Και τέλος, να παίζω μουσική και να τραγουδάω, όσο περισσότερο μπορώ.

photo_3: 12.02.26 άνθισαν, νωρίτερα, φέτος.

*ο Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης”, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ματζίρη, που παίζεται στο θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, από την Παρασκευή 13 Μαρτίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.