Με την Φελίς, μας δένει μία βαθύτατη και πολύχρονη φιλία, Είναι η μικρή μου αδερφή. Είναι η νονά της μικρής μου, της Λύδιας. Και όπως όμορφα μου γράφεις Γιώργο, αποτελεί αγαπημένη μου συνεργάτιδα. Την θαυμάζω ως άνθρωπο, την λατρεύω ως ηθοποιό, και την εκτιμάω πάρα πολύ. Έχει καταφέρει σπουδαία πράγματα, με πολύ αγώνα, με πολλά χτυπήματα, με πολλά εμπόδια, και αυτό την κάνει στα μάτια μου να έχει μπέρτα σούπερ ήρωα. (Όπως και στα μάτια του μπαμπά της, του κ. Χρήστου)

Και όπως και σε όλα τα κόμικ των υπερηρώων, με σώζει, με επαναφέρει, μου αποκαλύπτει.

Ρωτάς με τι θα είμαι χαρούμενος, να έχει εισπράξει ο θεατής, με το φινάλε της παράστασης. Η μετατόπιση είναι η λέξη. Κάτι να έχει μετακινηθεί. Και αν ήρθε με μία κράμπα στην ψυχή, να φύγει στο φινάλε, στην χειρότερη με την κράμπα στο σώμα-όχι στην ψυχούλα του.

Ο κ.Μαρμαρινός μας έλεγε συχνά πως η τέχνη οφείλει να αποκαλύπτει. Τόσο όμορφο. Τόσο απλό.

Πρεμιέρα και πάλι πίσω. Πολυξένη, Μη-τόπος, Στα δικά σου παπούτσια και χίλια δυο άλλα project. Αντέχει η Θεσσαλονίκη τόσα καλλιτεχνικά οράματα;

Τα έχει ανάγκη, αγαπημένε μου Γιώργο. Είναι λίγα. Κάθε μέρα και κάτι καινούριο σε αυτή την πόλη εύχομαι. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα να είναι ένα καλλιτεχνικό συμβάν. Ολόψυχη ευχή. Με την ελπίδα να μη στεριώσει καμία μιζέρια, καμία καταπίεση, καμία μισαλλοδοξία.

Ρωτάς: Αλήθεια…τα βραβεία ξεχνιούνται;

Ξεχνιούνται. Και καλά κάνουν. Άλλωστε δεν κάνουμε αυτό που κάνουμε για τα βραβεία, τα λεφτά, τη δόξα ή τη φήμη. Η ανάγκη να εκφράσουμε αυτό που δεν μπορούμε με άλλον τρόπο, αυτό να μην ξεχαστεί. Από που ξεκινήσαμε, αυτό να μην ξεχαστεί. Ο παιδικός εαυτός μας, αυτός να μην ξεχαστεί. Τα χέρια που μας σήκωσαν όταν πέφταμε και ξαναπέφταμε, αυτά να μην ξεχαστούν. Οι λέξεις των ανθρώπων μας, αυτές να μην ξεχαστούν. Τα όνειρα μας, αυτά να μην ξεχαστούν. Δεν θα μας αποδεχτούν όλοι, δεν θα μας συμπαθήσουν όλοι, πολλοί θα πούνε και πράγματα για εμάς, ενώ κάποιοι θα σταθούν και εμπόδιο.. και είναι εντάξει. Αυτά να ξεχαστούν. Μαζί με τα βραβεία.

Πόσο ταβάνι έχει η Ελλάδα καλλιτεχνικά, σε σχέση με όσα ζεις στο εξωτερικό;

Αχ.

“Το ταβάνι είναι το πάτωμα του πάνω ορόφου, μπαμπά”. Μου το εξηγούσε πριν λίγα χρόνια η μεγάλη μου κόρη, η Ισμήνη. Τα ταβάνια δεν είναι για να τα ρίχνουμε, εκτός αν δεν μας επιτρέπεται να ανεβούμε ορόφους να δούμε ουρανούς. Τότε οφείλουμε να τα ρίξουμε τα ταβάνια. Και από κάπου θα βρεις τα εργαλεία, στα εξωτερικά, ή στις θεατρικές υπόγες, στους δρόμους, στα βιβλία, στα πανεπιστήμια τα βράδια, στις μουσικές, στις ιστορίες των ανθρώπων.

Στα επόμενα σχέδια.. τα εξωτερικά, κάποια βιβλία που με κοιτάνε, ένα τηλεφωνικός θάλαμος στη Θεσσαλονίκη, και η παράσταση, -ΟμικρονΓιώτα- που θα παιχτεί τον Ιούνιο στην Αθήνα, το 5ο Artwalk … (τα υπόλοιπα σχέδια… όταν η ανάγκη μας καθοδηγήσει)

Η καθημερινότητα μου… έχει μέσα ανθρώπους που αγαπώ και είναι δίπλα μου, έχει μέσα και ανθρώπους που αγαπώ και είναι λίγο πιο μακριά, αλλά μας σώζουν τα τηλέφωνα, οι κάμερες. Έχει μέσα Girasole, έχει μέσα Parsifal και Φάλτσους, παιχνίδια δεινοσαύρων με τον μικρό μου Ορφέα.

Αλλά, θα ήθελα να έχει περισσότερο χρόνο, Γιώργο, η καθημερινότητα μου. Θα ήθελα να προσπαθώ λιγότερο. Θα ήθελα η καθημερινότητα να είναι λίγο ευκολότερη. Θα ήθελα να μην είναι κάθε μέρα σαν να δίνω μάχη.

Οι μουσικές στο σπίτι είναι από παιδικά τραγούδια (εξ αιτίας των μικρών μου) εώς παραδοσιακών Βουκολικών Διαταραγμένων τραγουδιών, ενώ οι σειρές συνθλίβονται ανελέητα στα μάτια μου, μέχρι να πάω στις επόμενες (έχω καιρό να δω κάποια που να με παρασύρει, οπότε γράψε μου πίσω).

Στέκια στη πόλη δεν έχω. Ή εγώ μεγάλωσα, ή έχει πια αλλάξει η εποχή και τα στέκια ακολούθησαν τις αλάνες. Και έτσι:

“Ξυπνάω Αθήνα, κοιμάμαι Θεσσαλονίκη”.

Αγαπημένo rejected, σε ευχαριστώ.

Με εκτίμηση Γιάννης Δ.

*Ο Γιάννης Διδασκάλου- μεταξύ άλλων- σκηνοθετεί τη θεατρική παράσταση ΑΝDY, με την Φελίς Τόπη, στο ΦΙΑΤ, στην Αθήνα, από 2 έως και 31 Μαρτίου, κάθε Δευτερότριτο.