Από την πρώτη μας συνάντηση στο βιβλίο της Marie Jones, τότε στη βιβλιοθήκη της Σχολής Θεάτρου, μέχρι τις τελευταίες 6 παραστάσεις, γι’ αυτούς τους τόσο όμορφα περίεργους τύπους. Και περνώντας τα χρόνια και οι παραστάσεις και οι φορές που τους αγγίξαμε αυτούς τους χαρακτήρες, αισθάνομαι πως τους καταλαβαίνω και τους νιώθω, κάθε φορά και λίγο πιο πολύ και λίγο πιο βαθιά και ουσιαστικά. Και ναι, πιστεύω πως σε στιγμές νιώσαμε μία ασύλληπτη ταύτιση με αυτούς τους δύο. Τους δύο αυτούς κομπάρσους που θέλουν να τα καταφέρουν απέναντι σε όλους και σε όλα. Απέναντι στη βιομηχανία, τη δηθενιά, τη φτώχια, την τύχη τους τη μαύρη. Και τους νιώσαμε, όχι επειδή θέλουν κι αυτοί να γίνουν «ηθοποιοί ή ό,τι» και κάναμε τις δικές μας εγωιστικές προβολές, αλλά γιατί είναι πέρα για πέρα αληθινοί χαρακτήρες. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που ονειρεύονται, απογοητεύονται, ερωτεύονται, εγκαταλείπονται, νιώθουν μόνοι, ψάχνουν παρέα, πέφτουν κάτω. Η ειδοποιός διαφορά τους, όμως, είναι πως, ενώ φτάνουν στον προσωπικό τους πάτο ο καθένας, βρίσκουν τρόπο και χώρο για να ονειρευτούν και πάλι και να παλέψουν. Και θεωρώ ότι σ αυτή την πάλη, έχει πολύ μεγάλη σημασία η συντροφιά. Έχει πολύ μεγάλη σημασία, πως ο «Τσάρλι» βρίσκει τον «Τζέικ» και ο «Τζέικ» τον «Τσάρλι». Όπως, ανυπολόγιστα σημαντικό για μένα είναι, που συναντήθηκα με τον Μανώλη, τον Θανάση και την Ιωάννα σ’αυτό το ταξίδι. Ένα ταξίδι καβαφικό, με Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, θύελλες και μπόλικες λακκούβες. Ένα ταξίδι, όμως, που παρά τη θαλασσοταραχή του, με αφήνει ένα τσικ καλύτερο άνθρωπο -που καλός –ακόμη- δεν είμαι, αλλά σίγουρα ένα τσικ καλύτερος, από το πως ήμουν, πριν σαλπάρω με αυτούς τους «όμορφα περιέργους ανθρώπους».

Ένα ταξίδι που με έβαλε- πολλές φορές- να αναμετρηθώ και με τον ίδιο μου τον εαυτό. Μου δημιούργησε ερωτήματα, που κάποια έχουν μείνει ακόμη ανοιχτά. Ερωτήματα που νιώθω πως προβλημάτιζαν και τον «Τσάρλι», τον «Τζέικ» τον «κύριο Μίκυ», την «Κάρολιν Τζιοβάνι», τον «Σον». Ερωτήματα όπως, το «σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλεις να σταθείς», «πόσο αξίζεις να παλέψεις για ένα όνειρο», «πόσο αλλάζεις –τελικά- αν κατακτήσεις το όποιο Χόλλυγουντ» και άλλα πολλά.

Και τελευταίος σταθμός μας, είναι το Θέατρο των Τεχνών, εκεί που εμφανίστηκαν δύο άλλοι φερέλπιδες τύποι, ο Βασίλης κι ο Χριστόφορος, που κι αυτοί στη δύση της τρίτης δεκαετίας -περίπου- της ζωής τους αποφάσισαν να κυνηγήσουν και να στεγάσουν το δικό τους προσωπικό όνειρο. Να φτιάξουν ένα χώρο έτοιμο να σαλπάρει για νέες περιπέτειες και να προσφέρει βήμα σε νέους δημιουργούς.

Κλείνοντας, σήμερα και αύριο,  για δυο φορές ακόμη, ο «Τσάρλι» κι ο «Τζέικ» μας καλούν στην πρεμιέρα της πρώτης του ταινίας. Ακόμη δεν ξέρουμε αν η ταινία τους θα πετύχει, αν θα κόψει εισιτήρια, αν θα γυρίσουν το «πέτρες στις τσέπες του 2», αν, αν, αν….

Εύχομαι, όμως, αν τα καταφέρουν, να μην ξεχάσουν ποτέ όλο αυτό το ταξίδι τους. Εύχομαι να μη χάσουν κάτι, από αυτή τη λαχτάρα της αποτυχίας, της προσπάθειας, του μόχθου και της πίστης. Κι ελπίζω, αν κάποτε μπω ως Στέλιος, κομπάρσος σε κάποια ταινία τους, να αγκαλιάσουν τον αγώνα μου, όπως θα ήθελαν να είχαν αγκαλιάσει κι αυτούς τους δύο τότε, στο μακρινό Κέρι της Ιρλανδίας. Ως Στέλιος στο σήμερα, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μας σε όλα, μας σηκώνουν όταν πέφτουμε και μας προσφέρουν περίσσια πίστη. Η κατασκήνωση, οι φίλοι, οι συναγωνιστές.

Για να κλείσω με ένα σχήμα κύκλου, θα ήθελα να ευχαριστήσω το rejected, όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί είθισται, αλλά γιατί πραγματικά, τα παιδιά που το απαρτίζουν,  δίνουν φωνή σε όλους αυτούς τους άσημους, παράφωνους, φερέλπιδες τύπους που λαχταρούν να επικοινωνήσουν με όποιον τρόπο μπορούν.

*ο Στέλιος Ράμμος πρωταγωνιστεί μαζί με τον Εμμανουήλ Δραμηλαράκη, στη ξέφρενη κωμωδία “Πέτρες στις τσέπες του”, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μήτσικα. Τελευταίες παραστάσεις, 8 και 9 Δεκεμβρίου, στο ολοκαίνουργιο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως 75.