Χωράει πολλά, ένα μαγικό υπόγειο θέατρο κι άλλα τόσα μια μαγική σκηνή. Χιλιάδες ιστορίες, ολόκληρες ζωές. Κάποιες φορές χωράει και ολόκληρη την ιστορία της χώρας και του κόσμου από τη μεταπολίτευση και μετά, δοσμένη σε έναν άνθρωπο και μια μοίρα στρωμένη με γαρύφαλλα. Η παράσταση «stΕΛΛΑΣ travel», σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Ευανθίας Σωφρονίδου και Εύης Τζώρτζη, κατάφερε να μας πάει αυτό το μοιραίο ταξίδι του χρόνου, στη σκηνή του Alte Fablon, αφήνοντάς μας με ένα σφίξιμο στο στομάχι και μια αγωνία για όσα θα ’ρθουν.

Η «Στέλλα» της Γλυκερίας Μπασδέκη —μια μορφή παγιδευμένη, ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, ανάμεσα στην Ελλάδα της νύχτας και την Ελλάδα της ποίησης— γίνεται εδώ ένας ζωντανός καθρέφτης της χώρας. Μια γυναίκα που κουβαλά μνήμες, τραύματα, εραστές και εποχές. Κάθε άντρας που αγάπησε και έχασε γίνεται και μια εικοσαετία ελληνικής ιστορίας: από το ’75 μέχρι σήμερα. Ένα αφήγημα που μιλάει τελικά, όχι μόνο για τον έρωτα και τη μοίρα, αλλά για τη σήψη της κοινωνίας μας και τον αιώνιο αγώνα των γυναικών να επιβιώσουν μέσα της.

Η -πολύ έξυπνη- επιλογή μιας παλιάς τηλεόρασης, επί σκηνής, στην οποία προβάλλονταν βίντεο κατά την διάρκεια της παράστασης, ως «πύλης» σε άλλους χρόνους έδωσε στην παράσταση έναν καθοριστικό παλμό. Ο Ευθύμης Παππάς, μέσα από το βίντεο, ενσάρκωσε πολλούς ρόλους με χιούμορ και ακρίβεια, δημιουργώντας μια αίσθηση διαλόγου ανάμεσα στην ηθοποιό επί σκηνής και στο συλλογικό μας παρελθόν. Το άψογο μοντάζ των Γιώργο Αλεξάκη και Παναγιώτη Δέδες από εικόνες της Ελλάδας από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα —πορείες, πρόσωπα, στιγμές που όλοι έχουμε δει και ξαναδεί— σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική μουσική του Γιώργου Χούχου, δημιουργούσαν –συνεχώς- ρίγη. Μας κέρασαν, όλη τη σύγχρονη ελληνική ιστορία σε ένα γρήγορο, δυνατό σφηνάκι.

Σκηνοθετικά, η παράσταση βρίσκει έξυπνα ευρήματα για να μεταβαίνει από εποχή σε εποχή και από άντρα σε άντρα. Η έξυπνη χρήση της αφήγησης, των μουσικών περασμάτων και του πολυμεσικού χώρου λειτούργησε με πολύ σωστό ρυθμό, κρατώντας τη ροή ζωντανή.

Και φυσικά, υπάρχει η αναπόφευκτη σκιά της κινηματογραφικής «Στέλλας» με τη Μελίνα Μερκούρη: η γυναίκα που επιλέγει, που αρνείται να γίνει ιδιοκτησία κανενός, που πληρώνει το τίμημα της ελευθερίας της. Η παράσταση συνομιλεί αθόρυβα μαζί της, όχι αναπαράγοντας αλλά μεταφέροντας το βάρος της θηλυκότητας στη σύγχρονη Ελλάδα: μια θηλυκότητα πληγωμένη, μαχόμενη, συχνά μόνη — αλλά πάντα έτοιμη να βγει στο πάλκο και «να πει δυνατά το ποίημά της».

Το «stΕΛΛΑΣ travel» είναι μια δουλειά, που πατάει πάνω στη νοσταλγία, αλλά κοιτάει το τώρα, κατάματα. Είναι προσεγμένη, φορτισμένη και φτιαγμένη με αγάπη. Κι αυτή η αγάπη, σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να καταρρέουν, ίσως είναι ο μόνος τόπος,  που πραγματικά “θα μας περιμένει να γυρίσουμε”.