Είμαι, πλέον, 38 χρονών και έχω δύο παιδιά: την Αθηνά, που είναι πέντε χρονών, και τον Χάρη, που είναι δύο. Είναι όλη μου η ζωή, μαζί με τη γυναίκα μου, τη Ιφιγένεια. Προσπαθούμε, σε αυτή τη σκοτεινή και απαισιόδοξη εποχή, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με ειλικρίνεια, πάθος, στοργή και τόλμη.

Εγώ, προσωπικά, προσπαθώ να τα γεμίζω με παιχνίδι, φαντασία, παραμύθια και πρωτοτυπία· να τα γεμίζω φως και καλοσύνη. Είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μου.

Μέσα μου, νιώθω καμιά φορά και μια στεναχώρια, πως έχω χάσει λίγη από την ενέργεια και τον αυθορμητισμό που είχα στο θέατρο, γιατί ότι έχω προσπαθώ πλέον να το διαθέτω στα παιδιά μου. Πολλές φορές, νιώθω σαν κακός ή τεμπέλης ηθοποιός, επειδή δίνω περισσότερο βάρος και χρόνο στην οικογένειά μου.

Η καθημερινή άσκηση είναι απαραίτητη: τρέχω, κάνω βάρη στο σπίτι και προσπαθώ να είμαι πάντα σε φόρμα, γιατί η δουλειά του ηθοποιού απαιτεί σώμα, πνεύμα και ψυχή έτοιμα για το απροσδόκητο και το αυθόρμητο.

Υπάρχουν και οι βόλτες με τον Ζίγκι, τον σκύλο μου — κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Το πρωί μαζί με την Αθηνά, καθώς τη συνοδεύω στο νηπιαγωγείο, και ύστερα με τον μικρό Χάρη, που είναι ακόμη στο καρότσι.

Ταξίδια στην παιδική χαρά, παιδικές μουσικές, έρωτες — μεγάλοι, παιδικοί έρωτες. Συνεχώς βλέπω στα μάτια των παιδιών μου τα δικά μου παιδικά μάτια, εκείνα που κάποτε γνώρισαν πρωτόγνωρους έρωτες.

Όλα περιστρέφονται γύρω από τα παιδιά μου τώρα, για να είμαι ειλικρινής. Όλα, είναι γύρω από αυτά.

«Από ήλιο σε ήλιο».

Το σενάριο της Μαρίας βασίζεται σε ιστορική μυθοπλασία της Μαίρη Κόντζογλου, στη διλογία της με τα βιβλία «Ανέσπερος» και «Αποσπερίτης». Είναι μια πολύ συγκινητική δουλειά, που διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.

Εκείνη την εποχή, πολλοί άνθρωποι δούλευαν στα μεταλλεία, και ιδιαίτερα στη Σέριφο. Ξυπνούσαν από τα χαράματα και περπατούσαν ακόμη και δύο ή τρεις ώρες, για να φτάσουν από το σπίτι τους, στη δουλειά. Και υπήρχε, πάντα, η πιθανότητα να μη βρουν καν μεροκάματο, γιατί ήταν πάρα πολλοί αυτοί που περίμεναν να εργαστούν. Δούλευαν, όλη μέρα, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και έβγαιναν μόνο όταν είχε πια δύσει ο ήλιος, για να επιστρέψουν εξαντλημένοι στο σπίτι τους.

Είναι μια συγκλονιστική ιστορία για το πώς αυτή η κοινωνία, αυτοί οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί, οδηγήθηκαν τελικά σε εξέγερση για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους: το οκτάωρο, καλύτερες συνθήκες εργασίας και, κυρίως, το αυτονόητο — να μη χάνονται ανθρώπινες ζωές ή να μην τραυματίζονται άνθρωποι χωρίς καμία αποζημίωση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσεται και ο χαρακτήρας του Περσέα, που εργάζεται στα μεταλλεία στα τέλη του 19ου αιώνα και πεθαίνει εκεί μέσα, την ίδια ημέρα που γεννιέται το παιδί του, χωρίς ποτέ να προλάβει να το γνωρίσει. Η γυναίκα του, η Κατερινέτα, δίνει στο παιδί το όνομά του — Περσέας.

Εγώ συμμετέχω στα πρώτα οκτώ επεισόδια, ενώ συνολικά η σειρά εκτείνεται σε εξήντα. Η δική μου ιστορία είναι ένας μεγάλος, φλογερός έρωτας με την Κατερίνα — ένας έρωτας σχεδόν σαν του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, απέναντι σε όλα, απέναντι σε όλους. Και φυσικά αυτή η ιστορία έχει τραγική κατάληξη. Ο χαρακτήρας πεθαίνει τραγικά.

Θα έλεγα πως η ερμηνεία μου έχει κάτι και από τον «Δον Κιχώτη»:  βλέπεις έναν άνθρωπο αμετανόητο, απόλυτα δοσμένο σε αυτό που πιστεύει, έναν άνθρωπο που θεωρεί τον έρωτα το ύψιστο ιδανικό.

Γιατί, ο έρωτας είναι μια πραγματική επανάσταση. Χρειάζεται να εξεγερθείς εσωτερικά απέναντι σε όλα, να πας κόντρα στο ρεύμα της κοινωνίας για να ερωτευτείς πραγματικά. Δεν γίνεται αλλιώς. Και όπως οι μεγάλοι έρωτες συχνά τελειώνουν άδοξα, έτσι και οι μεγάλες επαναστάσεις πολλές φορές τελειώνουν άδοξα. Νομίζω, πως αυτό είναι κάτι που η σειρά το δείχνει, όσο προχωρά.

Ο Κωνσταντίνος λαμβάνει μέρος στην τηλεοπτική σειρά “Από ήλιο σε ήλιο” που προβάλλεται από την ΕΤ1. Παράλληλα, συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα” σε διασκευή- σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόχπουλου, στο θέατρο ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ, στο κέντρο της Αθήνας. Παραστάσεις έως και 3 Μάη.