Οι σημειώσεις του Δημήτρη Πλειώνη

Οι σημειώσεις του Δημήτρη Πλειώνη

18/04/2026

κείμενο Ι δημήτρης πλειώνης */* φωτογραφίες | αρχείο δημήτρη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

να σου πω μια ιστορία...

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί, γιατί αυτή η παράσταση έχει τέτοια απήχηση, εδώ και πέντε χρόνια. Μια σκέψη, είναι ότι ο κόσμος -τα τελευταία χρόνια- έχει πιεστεί πάρα πολύ, στην αρχή ήταν ο κορονοϊός, κι ύστερα ήρθε η απομόνωση, η αποξένωση, ο φόβος για το αύριο, όλα αυτά έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους σε καταστάσεις οριακές.

Θεωρώ ότι το “Να σου πω μια ιστορία” συνδέει το κοινό με τον ίδιο του τον εαυτό. Πέρα από μια προσωπική εμπειρία, είναι και μία ενδοσκόπηση, η οποία -όμως- δεν τους βαραίνει, γιατί γίνεται με έναν τρόπο αυτοσαρκαστικό και ανακουφιστικό. Δεν είναι τυχαίο, ότι πάρα πολύς κόσμος έρχεται και ξανά έρχεται…

Έχω συνδέσει τη Θεσσαλονίκη με πολύ όμορφες στιγμές προσωπικές.

Εδώ σ’ αυτή την πόλη, γνώρισα έναν μεγάλο έρωτα και με θυμάμαι να έρχομαι κάθε δύο εβδομάδες, για να την συναντήσω…

Είναι μία υπέροχη πόλη, ένα όμορφο λιμάνι πολιτισμών. Όλα είναι κάπως πιο χαλαρά και ανέμελα, οι γεύσεις είναι μοναδικές και οι άνθρωποι πιο ανοιχτοί. Το μόνο που με στεναχωρεί, είναι που δεν περνάω περισσότερο χρόνο εδώ.

Ξεκίνησα να παίζω στο θέατρο το 1997 και στην παράσταση « Κυριακή των παπουτσιών» του Λάκη Λαζόπουλου, του χρόνου συμπληρώνω 30 χρόνια στο θέατρο ανελλιπώς…

Όταν ξεκίνησα να κάνω θέατρο ήξερα ότι δεν θα γίνω πλούσιος … Όμως, με το πέρασμα των χρόνων κατάλαβα ότι δεν θα μπορούσα να κάνω και τίποτα άλλο. Ήταν μονόδρομος …

Είμαι χαρούμενος, γιατί νομίζω ότι ανεβάζοντας αυτό το έργο του Χόρχε Μπουκάι καταφέραμε αυτό το κείμενο να ζωντανέψει και να ακουστεί από όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και ίσως κάποιοι άνθρωποι με αφορμή αυτή την παράσταση να αποφασίσουν συνειδητά να ξεκινήσουν μια προσπάθεια προς την αυτογνωσία με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας.

Δεν κάνω σχέδια για το μέλλον, προσπαθώ να είμαι στο παρόν όσο μπορώ… Τα πράγματα έρχονται ή απλά δεν έρχονται, όλα είναι μέρος ενός αόρατου σχεδίου … και αυτό κάνει αυτή τη ζωή απρόβλεπτη και γι’ αυτό μαγική…