κείμενο Ι δημήτρης πλειώνης */* φωτογραφίες | αρχείο δημήτρη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
να σου πω μια ιστορία...
Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί, γιατί αυτή η παράσταση έχει τέτοια απήχηση, εδώ και πέντε χρόνια. Μια σκέψη, είναι ότι ο κόσμος -τα τελευταία χρόνια- έχει πιεστεί πάρα πολύ, στην αρχή ήταν ο κορονοϊός, κι ύστερα ήρθε η απομόνωση, η αποξένωση, ο φόβος για το αύριο, όλα αυτά έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους σε καταστάσεις οριακές.
Θεωρώ ότι το “Να σου πω μια ιστορία” συνδέει το κοινό με τον ίδιο του τον εαυτό. Πέρα από μια προσωπική εμπειρία, είναι και μία ενδοσκόπηση, η οποία -όμως- δεν τους βαραίνει, γιατί γίνεται με έναν τρόπο αυτοσαρκαστικό και ανακουφιστικό. Δεν είναι τυχαίο, ότι πάρα πολύς κόσμος έρχεται και ξανά έρχεται…
Related posts:
Οι σημειώσεις του Στέφανου Αλεξιάδη
εκείνος που δεν έγραφε ποτέ ημερολόγιο
εκείνος που δεν έγραφε ποτέ ημερολόγιο
Οι σημειώσεις του Βαλάντη Φράγκου
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
Καίτη Κωνσταντίνου
Ακέραιος άνθρωπος, ένα παράσημο ερμηνείας....
Ακέραιος άνθρωπος, ένα παράσημο ερμηνείας....
Η Δέσποινα Κουσενίδου αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
Γιώργος Χριστοδούλου
...here comes the sun
...here comes the sun
O Νικόλας Χρηστίδης αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
