at a glance
Top

Στην παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέττα, από ύλη Ονείρου»

φωτογραφίες | κωστής εμμανουηλίδης */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

φωτογραφικό αφιέρωμα

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων

“Ρωμαίος και Ιουλιέττα, από ύλη Ονείρου”

του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Θέατρο Καμπέρειο

Παραστάσεις  21-22, 28-29 Νοεμβρίου στις 18:00

Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Ρηνιώ Κυριαζή
Χορογραφία: Κική Μπάκα
Μουσική Σύνθεση: Νίκος Βελιώτης
με τη συνεργασία του Στέλιου Θεοδώρου
Σκηνικά: Χρήστος Κόλλιας

Κοστούμια: Χρήστος Κόλλιας – Αφροδίτη Μήτση
Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Ηθοποιοί

Κίκα Ζαχαριάδου, Στέλλα Κατσαρού,
Γιάννης Κοντός, Θανάσης Λανάρης, Γιάννης Σίντος

Φωτογραφίες: Κωστής Εμμανουηλίδης – Άγγελος Σακκάς / Βίντεο – Trailer: Κωστής
Εμμανουηλίδης / Γραφιστική Επιμέλεια: Παναγιώτης Ανδριανός / Ηλεκτρολόγος: Βασίλης
Μπαλάσκας / Ηχολήπτης: Αχιλλέας Κάππης / Τεχνικός Σκηνής: Λευτέρης Καραμανωλάκης

ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Καὶ τὴν καρδιά του κρίνοντας ἀπ᾽ τὴ δική μου,
πού ᾽θελε πάνω ἀπ᾽ ὅλα νὰ κρυϕτεῖ ἀπ᾽ ὅλα·
κι ὡς ἤμουν ἤδη πλεονάζων κατὰ ἕναν
θλιμμένον ἑαυτό, ἄϕησα τὴ δική του,
καὶ τὴ δική μου πῆρα μοναξιά, ξεχνώντας
μετὰ χαρᾶς αὐτὸν ποὺ ϕεύγοντας χαιρόταν.

Τὸν ἔρωτά τους, πού ᾽χει θάνατο καὶ πάθος,

καὶ τῶν γονέων τὴν ὀργή, ποὺ θὰ τὴ σβήσει
μόνο τὸ τέλος τῶν παιδιῶν τους, ἀπὸ λάθος,
αὐτὰ ἡ δίωρη σκηνὴ θὰ ἱστορήσει.

ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Άπλωσε, νύχτα, πέπλα, τελετούργησε κρυϕὴ ἀγάπη, ποὺ τὰ βλέϕαρα βαριὰ τοῦ παρωρίτη, τοῦ ϕυγᾶ, νὰ μισοκλείνουν,
κι ἔτσι ἀθέατος νὰ ἔρθει ὁ Ρωμαῖοςκαὶ ἀνεξήγητος ἐδῶ στὴν ἀγκαλιά μου.

ΡΩΜΑΙΟΣ:  Δὲν ἔχει κόσμο ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη της,
μόνο μαρτύριο, τὴν κόλαση τὴν ἴδια.
Γι᾽ αὐτὸ ἐξόριστος θὰ πεῖ ἐξόριστος
ἀπὸ τὸν κόσμο, κι ἀπ᾽ τὸν κόσμο ἐξορία
σημαίνει θάνατος. ῾Η ἐξορία, πάτερ,
εἶναι ἁπλὴ παρωνυμία τοῦ θανάτου.

ΠΑΤΕΡΑΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ: ῎Αντε λοιπόν, πήγαινε στὴν ἀγάπη σου,
σκαρϕάλωσε στὴν κάμαρά της, περιμένει,
καὶ παρηγόρησέ την – ὅμως ϕρόντισε
νὰ ἔχεις ϕύγει ὅταν βάλουν τὴ ϕρουρά,
ἀλλιῶς δὲν θὰ περάσεις γιὰ τὴ Μάντοβα.
Εκεῖ θὰ ζήσεις· κι ὅταν ἔρθει ὁ καιρὸς
κι ἀνακοινώσουμε δημόσια τὸ γάμο,
ϕιλιώσουμε τὰ σπίτια σας, κι ὁ Πρίγκιπας
σοῦ δώσει χάρη, θὰ γυρίσεις στὴ Βερόν
χιλιάδες ἄπειρες χαρὲς πιὸ ἐλαϕρὺς
ἀπὸ τὸ βάρος ποὺ θρηνοῦσες ϕεύγοντας.

ΠΟΥΚ:  Σ’  ὅ,τι ἐδῶ ἐμεῖς οἱ ἴσκιοι
δείξαμε, ἂν κάποιος βρίσκει
κάτι ποὺ νὰ τὸν προσβάλλει,
πεῖτε, λίγο τὸ κεφάλι
γείρατε νὰ κοιμηθεῖτε
κι ἔτυχε νὰ ὀνειρευτεῖτε.
Κι ἦταν ὅλα μιὰ ὀπτασία,
κι οὔτε εἶχε ἄλλη οὐσία
τὸ ἄδειο τοῦτο κι ἐλαφρὸ
δράμα ἀπὸ ἕνα ὄνειρο…

ΡΩΜAIOΣ:  Μάτια, ἕνα βλέμμα
πρὶν ἀπ᾽ τὸ τέλος, ἕν᾽ ἀγκάλιασμα καὶ τέλος,
κι ἐσεῖς, οἱ πύλες τῆς ἀνάσας μου, τὰ χείλη,
δῶστε ϕιλὶ τῆς πιὸ πικρῆς δικαιοσύνης,
μιὰν ἄχρονη συναλλαγὴ σϕραγίστε τώρα
μὲ τὸ μεγάλο μονοπώλιο τοῦ θανάτου.
῎Ελα, πικρέ μου ὁδηγέ, μαῦρε περάτη,
ἀπελπισμένε πλοηγέ μου, τρέξε τώρα,

ρίξε τὴ βάρκα σου, ποὺ βάρυνε, στὰ βράχια.
Νά, στὴν ὑγεία τῆς ἀγάπης μου.