κείμενο | κωνσταντίνος γιάννης */* φωτογραφίες | γιώργος καλφαμανώλης + αρχείο κωνσταντίνου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
Έχεις τρεις επιλογές
O Κωνσταντίνος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το χειμώνα. Three, two, one, action!
Αν ανοίξεις το σακίδιό μου, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρεις πράγματα που χρειάζομαι, πράγματα που μπορεί να χρειαστώ και πράγματα που -απλώς- αποφάσισα ότι κάποια στιγμή θα μου χρειαστούν. Είμαι από τους ανθρώπους που θέλουν να είναι προετοιμασμένοι για όλα, ακόμη κι αν δεν έχουν ιδέα τι ακριβώς περιμένουν να συμβεί.
Πρώτο, το κείμενο της παράστασης. Ακόμη, κι όταν νομίζω ότι τα ξέρω όλα, θα το ανοίξω άλλη μία φορά. Νομίζω ότι ο ηθοποιός έχει μια περίεργη σχέση με τις λέξεις: μπορεί να τις έχει πει εκατό φορές και την εκατοστή πρώτη να ανακαλύψει κάτι που δεν είχε δει ποτέ. Ίσως, γι’ αυτό αγαπώ αυτή τη δουλειά. Δεν τελειώνεις ποτέ πραγματικά με έναν ρόλο.Για να το πω καλύτερα, ο ρόλος δεν σε αφήνει να τελειώσεις με αυτόν ποτέ!
Δεύτερο, νερό. Πάντα, νερό. Είναι το πιο πρακτικό πράγμα που κουβαλάω . Είναι λες και νιώθω μια σιγουριά όταν έχω ένα μπουκάλι νερό στην τσάντα. Μην με ρωτήσετε γιατί!
Τρίτο, τα ακουστικά μου. Γιατί, πριν μπω στον κόσμο κάποιου άλλου, χρειάζομαι λίγα λεπτά στον δικό μου. Να απομονωθώ απο τα πάντα! Από την κίνηση, τον θόρυβο, τις σκέψεις της ημέρας και να περάσω σιγά -σιγά από τον Κωνσταντίνο στον άνθρωπο που θα ανέβει στη σκηνή εκείνο το βράδυ.
Τρία τραγούδια για τον δρόμο προς το θέατρο
Δεν ξέρω, αν όλοι οι ηθοποιοί έχουν ένα συγκεκριμένο τελετουργικό, πριν από την παράσταση. Εγώ, πάντως, πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή σου, τον τρόπο που περπατάς, ακόμη και τον τρόπο που κοιτάς τους ανθρώπους γύρω σου. Και επειδή, μπορώ να περπατάω όλη μέρα, γιατί λατρεύω το περπάτημα- ειδικά στην Αθήνα -πάντα θέλω να ακούω στα ακουστικά μου τραγούδια, που θα με κάνουν να νιώθω έμπνευση ,δημιουργικότητα και προσμονή γι’ αυτό που έρχεται.
Το πρώτο τραγούδι που θα διάλεγα είναι το «Ταξίδι» του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Με εκφράζει η ανάγκη να αναζητάς κάτι πέρα από όσα ήδη γνωρίζεις. Να μην θεωρείς ότι ο κόσμος σου τελειώνει εκεί που τελειώνει η καθημερινότητά σου. Έχω την ανάγκη να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα, να δοκιμάζω τα όριά μου και να αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να με εκπλήξει η ζωή.
Δεύτερο, το «Everybody Wants to Rule the World» των Tears for Fears. Νομίζω πως το ακούω, όταν χρειάζομαι έμπνευση και όταν η διάθεση μου δεν είναι και η καλύτερη και θέλω να την κάνω με το ζόρι να γίνει .Έχει αυτή την αίσθηση ελευθερίας, μια ελαφριά ειρωνεία απέναντι σε όσα κυνηγάμε και μια ενέργεια που με κάνει να θέλω να περπατήσω λίγο πιο γρήγορα. Άλλωστε, όλοι κάτι κυνηγάμε. Το θέμα είναι να μη φτάσουμε στον προορισμό μας, έχοντας ξεχάσει γιατί ξεκινήσαμε.
Τρίτο, ένα τραγούδι που αλλάζει ανάλογα με την ημέρα. Γιατί, δεν γίνεται να είσαι κάθε μέρα ο ίδιος άνθρωπος. Κάποιες μέρες χρειάζεσαι κάτι που θα σε απογειώσει, κάποιες κάτι που θα σε ηρεμήσει και κάποιες απλώς ένα τραγούδι για να τραγουδάς από μέσα σου, ενώ περιμένεις να ανάψει το πράσινο στο φαναρι.
Τρία πράγματα που θέλω να κάνω αυτή τη χρονιά:
Πρώτο, να εξελιχθώ σαν ηθοποιός συναντώντας νέες προκλήσεις .
Να κάνω δουλειές που θα με δυσκολέψουν, να συνεργαστώ με ανθρώπους από τους οποίους θα έχω κάτι να μάθω όχι απαραίτητα πάντα για το θέατρο, αλλά και για τη ζωή και να ανακαλύπτω συνεχώς καινούργιες πλευρές του εαυτού μου. Με ενδιαφέρει πολύ και η προοπτική να δουλέψω κάποια στιγμή στο εξωτερικό, όχι επειδή θεωρώ ότι πρέπει να φύγω για να πετύχω, αλλά επειδή με γοητεύει η ιδέα να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Δεν θέλω να βάζω όρια στις πιθανότητες, πριν -καν- δοκιμάσω. Άλλωστε, δεν ξέρεις ποτέ ποια πόρτα μπορεί να ανοίξει, ούτε τι μπορεί να ανακαλύψεις πίσω από αυτήν.
Δεύτερο, να ταξιδέψω περισσότερο. Όχι μόνο για να δω όμορφα μέρη και να βγάλω ωραίες φωτογραφίες, αλλά για να γνωρίσω ανθρώπους, να χαθώ σε δρόμους που δεν ξέρω, να ακούσω γλώσσες που δεν καταλαβαίνω και να επιστρέψω λίγο διαφορετικός. Πιστεύω πως κάθε καινούργια εμπειρία που βιώνουμε με κάποιον τρόπο, υλικό για τη δουλειά μας.
Ακόμη κι αν δεν το καταλάβεις εκείνη τη στιγμή. Σίγουρα, αργότερα όταν θα ανακαλύπτεις ένα ρόλο θα σκεφτείς κάτι που είχες δει , κάτι που είχες ακούσει ή κάτι που είχες μυρίσει και κάτι θα σου ξεκλειδώσει.
Τρίτο, να μάθω να απολαμβάνω περισσότερο τη διαδρομή. Έχω την τάση να σκέφτομαι το επόμενο βήμα, πριν προλάβω να χαρώ αυτό που μόλις κατάφερα. Να κοιτάζω μπροστά, να θέλω κι άλλο, να πιστεύω ότι κάπου παρακάτω βρίσκεται η στιγμή που θα πω «τώρα είμαι εκεί που ήθελα». Αλλά δεν θέλω να περάσω τη ζωή μου περιμένοντας να φτάσω. Θέλω να είμαι παρών και στις μικρές στιγμές, στις πρόβες, στις συζητήσεις μετά την παράσταση, στα ταξίδια χωρίς πρόγραμμα, στις μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα αξιοσημείωτο. Γενικά να είμαι παρών παντού.
Γιατί, τελικά, αν κάτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω, είναι ότι δεν είμαστε μόνο οι ρόλοι που παίζουμε ούτε οι στόχοι που πετυχαίνουμε. Είμαστε κι όλα εκείνα που παρατηρούμε στην πορεία, οι άνθρωποι που συναντάμε και οι εκδοχές του εαυτού μας που δεν έχουμε τολμήσει ακόμη να γνωρίσουμε.
Και, αν γίνεται, θα ήθελα να γνωρίσω αρκετές, ακόμη!
*ο Κωνσταντίνος Γιάννης συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Να ζει κανείς ή να μην ζει” σε διασκευή- σκηνοθεσία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, στο θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ της Αθήνας, στην λεωφόρο Αλεξάνδρας.








