Μεγάλωσα ουσιαστικά μέσα σε αυτή τη Σχολή. Δεν την αντιμετωπίζω, επομένως, απλώς ως έναν εκπαιδευτικό οργανισμό, αλλά ως έναν χώρο με τον οποίο έχω προσωπική σχέση και ιστορία. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο, είναι ότι κάθε χρόνο μπαίνουν εδώ νέοι άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές, όνειρα και ανασφάλειες και, μέσα από τη δουλειά τους, αρχίζουν να ανακαλύπτουν πράγματα για τον εαυτό τους που ίσως δεν γνώριζαν. Η μεγαλύτερη ευθύνη μου είναι να διασφαλίσω ότι αυτή η διαδρομή θα είναι ουσιαστική, απαιτητική και δίκαιη. Δεν πιστεύω ότι ο ρόλος ενός επικεφαλής είναι να επιβάλλει τη δική του αισθητική ή να δημιουργεί αντίγραφα του εαυτού του. Είναι να διαμορφώνει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μπορούν να αναπτυχθούν διαφορετικές προσωπικότητες και καλλιτεχνικές φωνές. Όσο για το επίπεδο των σπουδαστών, δεν θα έλεγα ότι κάθε χρονιά είναι απλώς καλύτερη ή χειρότερη από την προηγούμενη. Κάθε γενιά έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, τις δικές της δυνατότητες και τις δικές της δυσκολίες. Η δική μας δουλειά είναι να αναγνωρίζουμε αυτές τις ιδιαιτερότητες και να βοηθάμε τον καθένα να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί.

Για το θέατρο στη Θεσσαλονίκη, θεωρώ ότι υπάρχει σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό, δημιουργοί με άποψη και άνθρωποι που δουλεύουν με πραγματική αφοσίωση, συχνά κάτω από δύσκολες συνθήκες. Το ζήτημα δεν είναι αν η Θεσσαλονίκη μπορεί να παράγει αξιόλογο θέατρο· το αποδεικνύει διαρκώς. Το ζητούμενο είναι πώς θα του δώσουμε μεγαλύτερη ορατότητα, καλύτερες συνθήκες παραγωγής και περισσότερες ευκαιρίες να συναντήσει το κοινό του. Δεν θα έβαζα το δίλημμα ανάμεσα στις αθηναϊκές και τις τοπικές παραστάσεις. Είναι λογικό το κοινό να ενδιαφέρεται για παραγωγές που έχουν ήδη αποκτήσει δημοσιότητα, αναγνωρίσιμα πρόσωπα ή μεγάλη επικοινωνιακή υποστήριξη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι τοπικές παραγωγές υστερούν καλλιτεχνικά. Ως άνθρωπος που δραστηριοποιείται τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην παραγωγή και τη θεατρική στέγη, πιστεύω ότι έχουμε ευθύνη να συμβάλουμε έμπρακτα στην αλλαγή αυτής της συνθήκης. Στο Artbox Fargani Theater προσπαθούμε να δημιουργούμε χώρο για διαφορετικές καλλιτεχνικές προτάσεις, ενώ μέσα από τη δραστηριότητά μας θέλουμε να δίνουμε ευκαιρίες σε ηθοποιούς να εργαστούν, να εξελιχθούν και να παραμείνουν ενεργοί στο επάγγελμα. Δεν μπορούμε να υποσχεθούμε δουλειά σε όλους, μπορούμε όμως να προσπαθούμε να δημιουργούμε περισσότερες πραγματικές ευκαιρίες. Για μένα, η εκπαίδευση και η παραγωγή δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι· ιδανικά, συνομιλούν μεταξύ τους.

Το θέατρο για μένα είναι ένας τρόπος να παρατηρώ τον κόσμο και να καταλαβαίνω λίγο καλύτερα τους ανθρώπους. Είναι, επίσης, μια ζωντανή συνάντηση που δεν μπορεί να επαναληφθεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με ενδιαφέρει το θέατρο που δεν φοβάται να ρισκάρει, που δεν αντιμετωπίζει τον θεατή ως κάποιον που πρέπει απλώς να εντυπωσιαστεί, αλλά ως έναν άνθρωπο με τον οποίο θέλει να ανοίξει μια συζήτηση. Ίσως γι’ αυτό, αυτή την περίοδο, το δικό μου σύμπαν είναι αρκετά γεμάτο: η Σχολή, το Artbox, οι πρόβες, οι παραγωγές, οι συνεργασίες και όλα όσα βρίσκονται διαρκώς σε εξέλιξη. Προσπαθώ, ωστόσο, να κρατώ χώρο και για πράγματα που δεν έχουν απαραίτητα κάποιον επαγγελματικό στόχο. Μου αρέσει να περπατώ στη Θεσσαλονίκη, να ανακαλύπτω γωνιές της πόλης, να συναντώ φίλους, να βλέπω ταινίες και να ακούω μουσική. Δεν θέλω να δώσω μια επιτηδευμένη εικόνα ανθρώπου που διαβάζει μόνο σπουδαία βιβλία και ακούει μόνο σπουδαίους δίσκους. Με ενδιαφέρει να παραμένω περίεργος απέναντι στα πράγματα, να βλέπω κάτι που δεν γνωρίζω, να ακούω μια διαφορετική άποψη, να αλλάζω γνώμη. Νομίζω ότι αυτό είναι απαραίτητο και για έναν άνθρωπο που ασχολείται με την τέχνη.

Αυτό που μου δίνει χαρά, πλέον, είναι να βλέπω κάτι να προχωρά από την ιδέα στην πραγματικότητα. Μια παράσταση που βρίσκει το κοινό της, έναν σπουδαστή που ξεπερνά έναν φόβο του, έναν συνεργάτη που κάνει το επόμενο βήμα, μια ομάδα που καταφέρνει κάτι που στην αρχή έμοιαζε δύσκολο. Ταυτόχρονα, προσπαθώ να μη μετράω τα πάντα με όρους επιτυχίας, αριθμών ή αποτελέσματος. Στον χώρο μας υπάρχει μια διαρκής αγωνία για το επόμενο βήμα, την επόμενη παραγωγή, την επόμενη κατάκτηση. Είναι σημαντικό να έχεις φιλοδοξίες, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να μπορείς να απολαμβάνεις τη διαδρομή και τους ανθρώπους που συναντάς σε αυτή. Τα σχέδια, φυσικά, υπάρχουν. Θέλω να εξελίξουμε ακόμη περισσότερο τη Σχολή, να ενισχύσουμε τις συνεργασίες της με τον επαγγελματικό χώρο και να δημιουργήσουμε περισσότερες γέφυρες ανάμεσα στην εκπαίδευση και τη θεατρική παραγωγή. Παράλληλα, θέλω το Artbox να συνεχίσει να αποτελεί έναν χώρο που φιλοξενεί διαφορετικές φωνές και τολμά να δοκιμάζει πράγματα. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις από τώρα. Προτιμώ να υπάρχει ένα καθαρό όραμα, πολλή δουλειά και η διάθεση να αναθεωρούμε όταν χρειάζεται. Είμαι ακόμη στην αρχή της δικής μου διαδρομής και θεωρώ πως έχω πολλά να μάθω. Αυτό δεν το βλέπω ως μειονέκτημα, αλλά ως προϋπόθεση για να μπορώ να προχωρώ.

*Ο Παναγιώτης Μητσόπουλος είναι διευθυντής της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής “Ανδρέας Βουτσινάς” Θεσσαλονίκης και ιδιοκτήτης του Artbox Fargani Theater.