κείμενο Ι δημήτρης ροΐδης */* φωτογραφίες | γιάννης παπαγεωργίου + αρχείο δημήτρη*/* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
η πόλη κι η μνήμη...
Στο σπίτι μου. Στις Συκιές. Ξεχασμένα σημειωματάρια έρχονται να μου υπενθυμίσουν πως η μνήμη είναι περίπλοκη υπόθεση. Θυμάμαι μέρη, θυμάμαι την υγρασία, την «έρημη πόλη/εγώ και οι κούκλες στις βιτρίνες/και μας χωρίζει μια χοντρή στρώση τζάμι» μια νύχτα, 2014. Ερμού και Βενιζέλου.
Έξω πετούν πολεμικά αεροπλάνα. Τηλέφωνα χτυπάνε. Γιορτάζει η πόλη. Ο Λαμπράκης με το σήμα της ειρήνης και του αφοπλισμού. Έξω πετούν πολεμικά αεροπλάνα. Γιορτάζει η πόλη. Μα σήμερα δολοφονούν τον Βελδεμίρη. Η πομπή ξεκινάει από τις Συκιές. Φτάνει στο κέντρο. Η αστυνομία χτυπάει. Το ενδιαφέρον μου μόνιμα κολλημένο σε μια νύχτα του ’63, σίγουρα θα ήταν και αυτός εκεί, αν ζούσε, Ερμού και Βενιζέλου.
Πάγκοι, τέντες, λεωφορεία και κουστούμια. Έξω πετούν αεροπλάνα. Διοικητήριο, Αγ. Δημητρίου, Αριστοτέλους, Καρόλου Ντηλ, Τσιμισκή, Λουλουδαδικα, Καπάνι και η Σπανδωνή; Πώς βρέθηκε αυτή η λοξή γραμμή; Σαν πιστόλι στοχεύει Ερμού και Βενιζέλου.






