“Ο κύκλος στο βασίλειο της “Ελσινόρης” ολοκληρώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2018. Με τα πάνω και τα κάτω. Μας άφησε όμως τη γλυκιά γεύση των 200 και παραστάσεων, σε ένα έργο που συνήθως παίζεται το πολύ για τρεις μήνες και μία δικαίωση. Υποψηφιότητες σε θεατρικά βραβεία, βραβευθείσα “Οφηλία” η Ιωάννα για το ρεσιτάλ της και αναγνώριση από κοινό και ειδήμονες για τη συνολική προσπάθεια. Farewell Σαίξπηρ και…ευχαριστώ Λεβάν για ένα ακόμη δώρο!

Πριν ξεκινήσω τον “Άμλετ” στο Altera, τον περασμένο Σεπτέμβρη, έκανα μία στάση στο ”λονδρέζικο” εναλλακτικό θέατρο της οδού Ευμολπιδών στο Γκάζι. “Beginning” του D. Eldridge με τη Θάλεια μου και το Γιάννη Δρακόπουλο. Χρειαζόμουν ένα ξεκίνημα, η αλήθεια είναι. Ένα restart,καλύτερα. Μου προσφέρθηκε από την παραγωγό εταιρεία Vision Art και τους ευχαριστώ για αυτό. Μία κομεντί, λοιπόν. Να την σκηνοθετήσω…Μέσα! Πολύ ωραίο, γλυκό, τρυφερό, σημερινό κείμενο. Χιούμορ καλής ποιότητας. Και δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί. Η Θάλεια είναι…Συγγνώμη αλλά είναι…Δεν επαινώ το σπίτι μου. Το Ματικάκι μου είναι υπέροχη comedienne! Και κρατάω το μέτρο.  Θα ήθελα να πω κι άλλα. Πολλά… Από την άλλη μεριά ο κύριος Γιάννης Δρακόπουλος…Κάποιοι -μάλλον οι περισσότεροι- τον έχουν στο μυαλό τους σαν ένα καλό κωμικό. Όσοι τον είδατε στο “Beginning”, θαρρώ θυμάστε έναν ολοκληρωτικό, υπέροχο ερμηνευτή. Τα χέρια μου λυμένα, λοιπόν…Και καμαρώνω…

Καμαρώνω που το θέατρο είναι γεμάτο σε κάθε παράσταση…Και η Θεσσαλονίκη έχει την ευκαιρία να πάρει μία γεύση από τη “Λόρα” της Θάλειας και το “Ντάνι” του Γιάννη στο Αριστοτέλειον…

11 μέρες…11 πρόβες χρειάστηκαν για να ανεβάσουμε με τον Άρη (Λεμπεσόπουλο) τον ”Άνθρωπο με το λουλούδι στο στόμα”. Βασισμένο στο ομότιτλο πιραντελλικό έργο. Με αφορμή τον ταλαιπωρημένο “Λουίτζι”, μιλήσαμε με τον Άρη για πολλά…Για τις γυναίκες, το ποδόσφαιρο, τη μουσική, το θάνατο, την αξία του δώρου της ζωής που δεν είναι ένα κεκτημένο δικαίωμα…11 πρόβες…Ουσιαστικά όμως, είχαμε ξεκινήσει πολύ πριν…Στο καμαρίνι του “Άμλετ”…Οι συζητήσεις με τον Άρη ήταν πρόβες…Τον ευχαριστώ που με τιμά με τη φιλία του και τον ευχαριστώ που με εμπιστεύθηκε να θέσω επί σκηνής το εγχείρημα…Μαζί το κάναμε. Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί που εμπνέουν. Και ο Άρης είναι ένας απ’ αυτούς. Ένας σκηνικός σίφουνας…Τον αποθεώνουν. Κοινό και κριτικοί. Το αξίζει! Στο χειροκρότημα της παράστασης στήνεται ένα πανηγύρι ρυθμικού χειροκροτήματος. Ο “άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα” είχε προγραμματιστεί να παίζεται δύο φορές την εβδομάδα. Κάθε Σαββατοκύριακο στις 18.00. Κέρδισε δύο μέρες ακόμα την εβδομάδα μετά τις γιορτές. Τις Τετάρτες και τις Πέμπτες. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Τη σκηνογραφία της παράστασης υπογράφουν τα παιδιά μας. Οι παιδικές ζωγραφιές που διαμορφώνουν τον κόσμο του ”ανθρώπου” είναι δημιουργίες του Αλέξη, του Μάξιμου, της Νάγιας, του Δάνου και της …guest αγαπημένης μικρής φίλης Αδελαίδας.

Και Τετάρτη και Πέμπτη “ο Άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα”; Και με το “Φράνκι και Τζόνι” που έχει δρομολογηθεί τι θα γίνει; Θα παίζουμε μόνο Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στο Altera; Τις Τετάρτες και τις Πέμπτες δεν πάμε Θεσσαλονίκη;  Το θέατρο Αθήναιον μας άνοιξε τις πόρτες του και είναι μία από τις σπάνιες φορές που έργο θα παίζεται παράλληλα και σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.Την νοιώθω αυτή την πόλη. Την αισθάνομαι. Η θάλασσα;Ο Λευκός Πύργος; Οι άνθρωποι και η ζεστασιά τους; Το φιλοθεάμον κοινό που αγκαλιάζει με θέρμη τους ηθοποιούς; Όσο για το έργο; “Φράνκι και Τζόνι”. Εκείνη είναι σερβιτόρα, εκείνος είναι μάγειρας. Εκείνος θεωρεί ότι έχει βρει την αδελφή-ψυχή του. Θα κάμψει τις αντιστάσεις της που πηγάζουν από τραυματικά βιώματα; Ρομαντισμός και ανθρώπινες σχέσεις.Ένα έργο που είχα ανάγκη σαν ηθοποιός μετά όλα τα τοτέμ! Συγγνώμη ‘Πετρούκιε”, “Κοβάλσκι”, “Ρασκόλνικοφ” και “Άμλετ” αλλά θέλω να μπω στα παπούτσια του πρώην κατάδικου και νυν μάγειρα στο συνοικιακό εστιατόριο του Μανχάταν. Ένα διάλειμμα, βρε αδελφέ! Η Ιωάννα συνεχίζει να είναι καλή. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δε φταίει. Απλώς είναι πολύ καλή. Πάντα. Χαίρομαι που γίνεται η Φράνκι μου, μετά την “Οφηλία”.Είναι τόσο καλή που στις πρόβες τη χάζευα και ξεχνούσα τα λόγια μου. Εκείνη τη στιγμή ακουγόταν η φωνή του σκηνοθέτη μας, του Γιώργου (Σκεύας) -άλλος εμμονικός κι αυτός- ”Τάσο, λόγια, λόγια, λόγια…”

Και θα λείπω δύο φορές την εβδομάδα από το σπίτι; Και η Θάλεια; Τα παιδιά; Εντάξει, άλλοι άνθρωποι είναι ναυτικοί…Το μόνο αγκάθι για τη Θεσσαλονίκη αυτό είναι. Βαθύ αγκάθι. Με ματώνει και πονάω. Αλλά τις υπόλοιπες μέρες θα είμαι εκεί. Δίπλα τους. Πάντα θα είμαι εκεί. Γιατί αυτοί οι τρεις, είναι ο λόγος που προσπαθώ καθημερινά να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Γιατί η Θάλεια, έχει τυφλωθεί τελείως και με κάνει να αισθάνομαι σημαντικός. Γιατί είναι το άλλο μου μισό. Γιατί τα παιδιά μου με κάνουν να αισθάνομαι παιδί ξανά. Γιατί ένα τους βλέμμα αξίζει όσο όλα τα πλούτη αυτού του κόσμου. Γιατί γεννήθηκα για αυτούς”.

Άλμα στο χρόνο…

Οκτώβριος 2026. Την περασμένη Κυριακή, ολοκλήρωσε τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη, με ένα κατάμεστο θέατρο, χαιρέτησε τον Βορρά και σήμερα, ξύπνησε, μπήκε στο αυτοκίνητο για να πάει στην εκπομπή, έχει πάλι λίγο άγχος, έκτη χρονιά, έκτη πρεμιέρα στην Αθήνα, με το ίδιο έργο- νομίζει ότι φέτος, θα είναι και η τελευταία χρονιά. Έτσι, πιστεύει, κάθε χρόνο. Θα πάει νωρίς το απόγευμα στο θέατρο, αφού πάρει τα χάδια της Νάγιας που διαβάζει για Ε’ Δημοτικού και του Δάνου, που είναι γυμνασιόπαιδο και έφηβος. 

Θα μιλήσει με “Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού”, η δεύτερη παράλληλη παραγωγή του, στο θέατρο ΑΛΦΑ Στέφανος Ληναίος- Έλλη Φωτίου. Κάπου στις 18.30 θα παρκάρει σε κάποιο στενό της Πατησίων, θα φτάσει στη στοά, θα κατέβει τα σκαλοπάτια του θεάτρου του και θα χωθεί χαρούμενος και “τρακαρισμένος” στο καμαρίνι του. 

Ο Τάσος, ο Τασούλης, ο Τασάρας είναι δημιουργικά ευτυχισμένος, βάζει ακουστικά- ακούει το τραγούδι- θυμάται που το άκουγε με την Θάλεια- το τραγούδαγε πέρυσι, το αφιέρωνε και τώρα γιγαντώνει ξανά τα όνειρά του….

Τρίτο κουδούνι, απόψε και κάθε τριήμερο, για μια ολόκληρη χρονιά. Σήκω, Τάσο, βγαίνεις…

Όχι, Τάσο. Δεν τελειώνουμε, ποτέ….