Η Σοφία της Ευτυχίας….

Αμμόλοφοι Καβάλας, καλοκαίρι, θάλασσα και το αγόρι από τον Πειραιά, βουτάει στα βαθιά νερά της υποκριτικής, όταν η οικογενειακή του φίλη, η Σοφία Βογιατζάκη, τον “ψήνει” να δώσει εξετάσεις στο Εθνικό. Ο Τάσος, Γαλλικής Φιλολογίας, με την Σοφία “να θέλει να του κρατά το βιβλίο”, αναλαμβάνει τη προετοιμασία του. Και κάπως έτσι, ο Τάσος Ιορδανίδης, ο μπασκετάκιας, ανοίγει την πόρτα της μεγάλης Τέχνης. “Και αν έχει ταλέντο, ρε Ευτυχία;”….με αυτήν την ατάκα του πατέρα του, πείθεται η μαμά του, η Ευτυχία, να ασχοληθεί με ότι αγαπά.

Ο Τάσος “βγαίνοντας στην ελεύθερη αγορά” αναμετριέται με “συγγραφικά θηρία”. Πρώτος και διαλεχτός, “Ο Συλλέκτης”, μια παράσταση σε σκηνοθεσία του Γιάννη Βούρου, το 2006, είκοσι χρόνια πριν, ξετυλίγει το νήμα. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη.

Κι ύστερα, θυμάμαι το 2008 να περπατάω έξω από τα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης και πέφτω πάνω στην αφίσα. Για δύο νύχτες του Ιούνη, ο Τάσος θα παίζει με τη Θάλεια Ματίκα, “Το Δάσος” του Μάμετ, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Πρώτη φορά παραγωγός- ποιός;- ο Τάσος. Ναι, ο απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, ήθελε με το “καλησπέρα σας” να είναι παραγωγός του εαυτού του. Να δημιουργεί μόνος τα όνειρα του, να τολμά ότι θέλει, όπως θέλει και με όποιους θέλει. Ίσως, γι αυτό και αυτό το “ότι θέλει” είχε σαν πρώτη προτεραιότητα, τη Θάλεια. Της έκανε την πρόταση να είναι στην παράσταση. (Μετά από λίγους μήνες, και στη ζωή). Η Θάλεια Ματίκα, τότε, ήταν “Παναγιά μου! η τηλεοπτική θεά των τηλεοπτικών σειρών του Χριστόφορου Παπακαλιάτη”, ενέδωσε στην θεατρική τρέλα του “μικρού”.

Χειροκροτήσαμε όρθιοι στο Ράδιο Σίτυ Θεσσαλονίκης!

Το “Δάσος” που έγινε κήπος της καρδιάς μας...

Ράδιο Σίτυ Θεσσαλονίκης, δεν είμαστε και πάρα πολλοί θεατές στην αίθουσα. Είμαστε, όμως, αρκετοί, για να φάμε στη μάπα το ταλέντο τους. Ο “Νικ” και η “Ρουθ” περνούν ένα ρομαντικό διήμερο στο δάσος. Και εκεί, βγαίνουν στην επιφάνεια, τα δύο αρχέτυπα: άνδρας και γυναίκα. Ο Τάσος και η Θάλεια περνάνε μιάμιση ώρα σε ένα υποκριτικό ταξίδι, που είναι αδύνατο να μην το θυμάσαι. Θυμάμαι, την επόμενη χρονιά, Σαββατόβραδο, τότε που η Πανεπιστημίου- τα μεσάνυχτα- είχε μποτιλιάρισμα και η ευμάρεια της νύχτας είχε άλλες επιταγές, την Θάλεια και τον Τάσο στο αυτοκίνητο του. Χαμογέλασα. Μόλις είχα δει τις “Επικίνδυνες Σχέσεις” και τον Τάσο, “Βαλμόν”. Υπάρχει η θεατρική ζωή. Υπάρχει και η κανονική…

2012 στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ Θεσσαλονίκης. Είναι η χρονιά που ξανάνοιξε ο χώρος ανακαινισμένος, και φέρνουν τις “Ιδιωτικές Ζωές” μαζί με τον Ορέστη Τζιόβα και την Νικολέτα Κοτσαηλίδου. Δύο ζευγάρια, ένα ξενοδοχείο και παλιές αμαρτίες κρεβατιών και συναισθημάτων σε μια κομεντί με νιάτα και τρέλα. Ο Τάσος και η Θάλεια, μετά την παράσταση, κυκλοφορούν και γνωρίζουν τις “κρυφές χαρές” της πόλης, όπως μια συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα, και όχι μόνο….

Ο Δάνος, o μικρός κι ο μέγας, ο “πατερούλης”, κάθε μέρα και κάθε Πέμπτη….

Ο Τάσος στο θέατρο “ΆΝΕΣΙΣ”, από το 2012. Για έξι χρόνια, το σπίτι του. Πόσο γρήγορα, χρονικά, συμβαίνουν, όλα; Έρχεται ο γιος, φεύγει ο μπαμπάς…είκοσι μέρες διαφορά- όλο-όλο! Νέο, μεγάλο θέατρο. Ρίσκο, ένα βήμα πριν την αυτοκαταστροφή. Και όλα, γύρω, καταιγιστικά. Ο “πατερούλης” είπε το “ναι”. Πρώτη παράσταση, “Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην”, με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο….ο Τάσος πάντα το λέει….

“Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη παράσταση με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο στο “Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην”. Στεκόμουν απέναντι σε ένα μύθο και τα λόγια έβγαιναν διαβαστά από το τρακ. Δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που γέμισε το θέατρο. Ήταν το δεύτερο Σάββατο που παίξαμε. Δε θα ξεχάσω ποτέ μία Παρασκευή που η κλούβα της αστυνομίας είχε κλείσει κάθε πιθανό τρόπο πρόσβασης στο θέατρο, λόγω επεισοδίων. Πιστεύαμε ότι θα ακυρώσουμε. Η παράσταση έγινε και το θέατρο γέμισε. Δε θα ξεχάσω ποτέ την παράσταση που κάναμε μετά την κηδεία του πατέρα μου. Αισθανόμουν το χέρι του στο μέτωπό μου και τη φωνή του να μου λέει  “προχώρα ρε”. Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που ήρθε ο γιος μου στο θέατρο και για γούρι πάτησε τη σκηνή. Δε θα ξεχάσω ποτέ την απλοχεριά και το μεγαλείο του Μιχαλακόπουλου, εντός και εκτός σκηνής. Πως με πετούσε μπροστά στην υπόκλιση. Δε θα ξεχάσω ποτέ τις συμβουλές του”….

Άλμα στο χρόνο…

Σεπτέμβριος 2026 στην Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος του 2025, έλεγε, την επόμενη χρονιά, να μην συνεχίσει το “Θέλω να σου κρατάω το χέρι”. Τον διαψεύδει, καθημερινά, η αγάπη του κόσμου. Αυτή η αγάπη του κοινού, που τον περασμένο Ιούλη, έδωσε το μοναδικό sold out στην πόλη του Βαρδάρη, στο θέατρο ΚΗΠΟΥ, για μέρες και για νύχτες…με βροχή. Δεν έφευγε ο κόσμος. Και ήθελε να το δει και άλλος κόσμος.

Έτσι, ο Τάσος, υπερβαίνοντας τα όρια του οργανισμού του, με αγάπη και πίστη, είναι μέσα στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, τώρα που τα θυμάμαι, κάθεται στο κρεβάτι του HOTEL, στο σκηνικό…χαζεύει την πλατεία, τα θεωρεία και τον εξώστη και νιώθει ευτυχισμένος που το ζει, όλο αυτό.

Τηλεοπτικά γυρίσματα, ζωντανές τηλεοπτικές εκπομπές, το Χαλάνδρι, όλα τον περιμένουν, σε ένα αεροπλάνο ανά δεκάωρο, αλλά βάζει ακουστικά- ακούει το τραγούδι- θυμάται που το άκουγε με την Θάλεια- τότε στα “μικράτα” και τώρα γιγαντώνει τα όνειρά του….

Όχι, Τάσο. Δεν τελειώσαμε, ακόμα….