Τετάρτη. Το ρολόι να δείχνει 11:11. Η ώρα μας... Κάθε φορά που τυχαία το βλέμμα μου έπεφτε στους δείκτες αυτούς, θυμάμαι που σου έλεγα ‘κάνε μια ευχή’. Πόσο θα ήθελα να μάθω τις ευχές σου. Να ξέρω αν πραγματοποιήθηκαν. Πόσο θα ήθελα να κρύβομαι εγώ πίσω από κάθε αστέρι που πέφτει με την ελπίδα να ανήκω στις κρυφές σου ευχές. Η ώρα μας… Συναρμολογούσαμε τ’ όνειρο κάτω απ’ το φως της αποπλάνησης, κάναμε έρωτα μπροστά απ’ ανοιχτά παντζούρια και σφαλισμένες τόλμες. Η ώρα μας… έχει πια περάσει.