Οι σημειώσεις του Βικτώριας Σισκοπούλου

Οι σημειώσεις του Βικτώριας Σισκοπούλου

25/09/2026

κείμενο Ι βικτώρια σισκοπούλου */* φωτογραφίες | έλενα λάζογλου + arda güller */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

το αηδόνι και... η Βικτώρια....

Εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας (…)
Ελαφροπατώντας ανάμεσα στα μίλια, όλο και πιο μακριά.
Λαχταρούσες να ταξιδέψεις σαν τα περιπλανώμενα σύννεφα,
Μα η φιλία μας, που δεν θέλει να σβήσει, σαν ήλιος απρόθυμος να δύσει,
Ας μείνει εδώ.

Ένα κινέζικο ποίημα από τον Li Bai (701-762).
Συνοψίζει ένα από τα βασικά θέματα του παραμυθιού “το Αηδόνι και ο Αυτοκράτορας”, την ανάμνηση μιας παλιάς φιλίας.
Μια φιλία που ξεκινά επί ίσοις όροις, αλλά σύντομα ο εγωισμός και η επιπόλαιη κρίση έρχονται και την ραγίζουν. Ο αυτοκράτορας μετανιώνει για τις επιλογές του, καθώς οδήγησαν στην απομάκρυνση του αηδονιού που τόσο αγαπούσε. Μέσα από τη συγχώρεση οδηγούμαστε σε ένα γλυκό επίλογο, μια επανένωση αληθινή και ίση. Από τα λίγα παραμύθια του Άντερσεν που δεν τελειώνει πικρά.

Ένα παιδί (τριών χρόνων; τεσσάρων το πολύ) είχε πει πριν από χρόνια σαν λύση στο πρόβλημα ενός ήρωα: όχι άλλος θυμός.
Έχω την αίσθηση ότι έδωσε τη λύση για όλα τα παραμύθια και τα προβλήματα της ζωής. Αυτή η καθαρότητα της σκέψης ενός παιδιού μοιάζει τρομαχτική αρχικά, αλλά είναι αξιοζήλευτη.
Η επιλογή του έργου, η συγγραφή της θεατρικής διασκευής (Δημοσθένης Μιχαηλίδης: βγαίνει ΚΑΙ σε συγγραφέα) και η μεταφορά του επάνω στη σκηνή ήταν από τις πιο δημιουργικές στιγμές που έζησα μέχρι τώρα στο θέατρο. Δε θέλω να πω περισσότερα, γιατί νιώθω ότι θα φανεί μικρό, αυτό που νιώθω μέσα μου, αν το βάλω σε λέξεις. Ένα μεγάλο ευχαριστώ θα πω μόνο στον καθένα και την καθεμία από τους συνεργάτες.

Στην TrueStory βρίσκονται άλλες δύο παραστάσεις στα σκαριά. Πρόκειται για τις “Ιστορίες ισότητας” (σε επανάληψη), που προβληματίζεται για τα έμφυλα στερεότυπα και τον “Απόκοπο” του Μπεργαδή, ένα ατμοσφαιρικό κρητικό κείμενο του 1509. Αν μη τι άλλο, υπάρχει ποικιλία. Τα Χριστούγεννα θα κάνουν (ξανά) πρεμιέρα και τα «Λαμπερά Παράσιτα», σε περίπτωση που ψάχνετε μαύρη κωμωδία ή (και) μιούζικαλ. Αν πάλι ψάχνετε κάτι με τηλεοπτικούς αστέρες, σας παραπέμπω να κλείσετε αυτές τις σημειώσεις, διότι κατανοώ την ανάγκη σας, αλλά δεν κατέχω τις γνώσεις.
Μόνο αυτό θα προσθέσω: η προτίμηση μιας παράστασης που μοιάζει με τηλεόραση είναι σαν την προτίμηση ενός (καλού ή κακού) junk food αντί ενός σπιτικού φαγητού. Νόστιμο το junk food, αλλά ακριβό και γρήγορα ξαναπεινάς. Το άλλο θέλει λίγο περισσότερο χρόνο στην κουζίνα, αλλά αξίζει μακροπρόθεσμα.
Επιμένει η Θεσσαλονίκη και δημιουργεί, παραστάσεις, φεστιβάλ, μουσικές, ποίηση, τρολλάρει με το μετρό, κατά τα άλλα είμαι αισιόδοξη. Όλα θέλουν το χρόνο τους.

Όσο έχω το Γιάννη, τις γάτες, τη φαμίλια, καλό ύπνο, φίλους και φίλες, δημιουργικές συνεργασίες, υπομονετικούς γείτονες (πώς θα μελετούσα χωρίς αυτούς;), τη φαντασία μου σε εκγρήγορση, είμαι καλά. Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε!