Ο Δημήτρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Χανιά, Πέμπτη 9 Μαϊου 2024, 4:17

 Αφήνω το σπίτι μου στα Χανιά και κατευθύνομαι προς το αεροδρόμιο. Προορισμός μου η Θεσσαλονίκη και το θέατρο Fargani όπου θα ανέβει το “Ξαφνικά Πέρσι Το Καλοκαίρι” του Τενεσί Ουίλιαμς μέχρι τέλος του μήνα.
Η πόλη απόψε έχει κοιμηθεί. Ο αέρας φέρνει μια μυρωδιά βροχής και μαρτυρά κάτι που θα γίνει, όταν εγώ πια δεν θα είμαι εδώ. Έβαλα γρήγορα στην τσάντα μου τα ακουστικά, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορώ να πάω ούτε μέχρι την γωνία, τα έγγραφα μου για να μπορώ να ταξιδέψω και το κείμενο του ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ για να φρεσκάρω την μνήμη στην διαδρομή κι αν είμαι τυχερός να ανακαλύψω νέους δρόμους.

Εικόνα πρώτη:  Ο ουρανός που μου έκανε συντροφιά, όσο έγραφα το κείμενο μέσα από το αεροπλάνο.

Αρχίζω να παίζω το “Drive” από τους The Cars. Ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε το μακρινό 1984, μια εποχή που εγώ δεν ήμουν ούτε ιδέα, αλλά που πολύ θα ήθελα να έχω βιώσει. Μια εποχή πιο αγνή, με μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Τότε που οι καρδιές καίγανε κι άνθρωποι χορεύανε και φλερτάρανε και κοιτούσαν ο ένας τον άλλον στα μάτια. Τώρα κοιτούν τα κινητά και πως θα κάνουν το επόμενο στόρι στο Instagram. Παρόλο που θα έλεγε κανείς ότι με την τεχνολογία ερχόμαστε πιο κοντά και μπορούμε να συνδεθούμε, εγώ πιστεύω πως γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Ζούμε ακόμα πιο απομονωμένοι και απλά μοιράζουμε ακατάσχετη πληροφορία σε ένα κάδο που κοντεύει να γίνει το κεφάλι μας. Η δική μου καρδιά, όμως, ακόμα καίει και πιστεύω πως υπάρχουν αρκετές εκεί έξω, που άμα μαζευτούμε θα γίνει πυρκαγιά που θα κάψει τα πάντα και θα το πάμε πάλι από την αρχή.

Άλλωστε δεν έμειναν και πολλά να μην έχουν γίνει στάχτη.

“Who’s gonna drive you home” ακούω να λέει στο τραγούδι και σκέφτομαι πως παρόλο που φεύγω από το σπίτι, πηγαίνω σε μια πόλη που με κάνει να νιώθω σαν σπίτι μου. Και σίγουρα με περιμένει εκεί ο Τενεσί και η καλύτερη παρέα. Φιλαρέτη, Λίλλυ, Αναστασία, Πάρη έρχομαι !

 Φτάνω αεροδρόμιο και φτάνω στον έλεγχο, όταν μου ζητούν να ψάξουν την βαλίτσα μου “ωχ οι μπάρες μου” σκέφτηκα. Κι ενώ σκέφτομαι ότι έτσι και μου πάρει τις μπάρες θα του τις δώσω να τις φάει, στα ακουστικά μπαίνει το “Enola Gay” των OMD και κάνω  εικόνα να το χορεύουμε όλοι μαζί όσο περνάμε τον έλεγχο τρώγοντας τις μπάρες της μαμάς μου.

Όμως, η σκέψη αυτή παραγκωνίζεται από μια άλλη. 6 Αυγούστου του ’45 έγινε η ρίψη της βόμβας πάνω από τη Χιροσίμα της Ιαπωνίας που κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους και έφερε το όνομα Enola Gay.

Έκτοτε πόσες βόμβες, πόσες ανθρώπινες ζωές χάθηκαν και χάνονται καθημερινά και εμείς σφυρίζουμε κλέφτικα. Η ιδέα του πολέμου είναι μια έννοια που το μυαλό μου δεν χώρεσε ποτέ κι ούτε πρόκειται. Αυτή την στιγμή φοράω το φούτερ μου, που κυκλοφόρησα πρόσφατα με την υπογραφή μου να αναγράφει “The world has bigger problems than boys who kiss boys and girls who kiss girls” και σκέφτομαι ότι για το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε πόλεμο, είναι η αγάπη.
Στην Δύση είναι ακόμα νύχτα και εδώ αρχίζει να χαράζει. Στα ακουστικά μπαίνει το “Always On my Mind” των Pet Shop Boys και εμείς ανεβαίνουμε προς τα σύννεφα. Πόσο θα ήθελα να ανυψωθούμε όλοι μαζί σε μια μικρή γωνιά που να μας χωράει όλους και να ζήσουμε εκεί. Να πούμε όλα αυτά που σκεφτόμαστε αργά την νύχτα. Όλα αυτά που δεν τολμάμε. Για όλες τις αγάπες που έφυγαν νωρίς πρώτου τους πούμε όλα όσα θέλαμε, τις στιγμές που σταθήκαμε τυφλοί ή ανήμποροι απέναντι στην αγάπη. Για να μην περάσει κανείς ξανά το βράδυ μόνος.
Οι ασκητικές μου μέρες στα Χανιά τελείωσαν και εγώ αφήνω για λίγο τα βιβλία μου και ανεβαίνω προς το φώς να συνδεθώ με τον κόσμο και με το κείμενο του Τενεσί που αποδεικνύει περίτρανα πως τα σκοτάδια σου είναι η δύναμη για να κάνεις έναν κόσμο πιο ποιητικό.

Εικόνα δεύτερη: Μια ζωγραφιά που μου έκανε η αγαπημένη μου ξαφερφούλα, όταν την πήγα να ταΐσουμε τα ψάρια και μου είπε “για να μην ξεχάσεις ποτέ αυτήν την μέρα”.

Κι εγώ αυτό εύχομαι για το μέλλον. Να μπορώ να δημιουργώ και να μετατρέπω όλα τα σκοτάδια αυτού του κόσμου σε ποίηση, να χορεύουμε και να φλερτάρουμε σαν να είναι Ιούλης του 1984, ακόμα κι αν έξω βρέχει και να μην αφήσουμε καμία άλλη μέρα να πάει χαμένη, χωρίς να πούμε αυτά που νιώθουμε.

Σας περιμένω όλους στο ΞΑΦΝΙΚΑ μας, στις τελευταίες του παραστάσεις.

Εικόνα τρίτη: Ένα τυχαίο συμβάν ή ένα μικρό φιλί που άφησε η μάνα μου το πρωί πριν φύγει για δουλειά.

Ο Δημήτρης Τσίκλης συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι” του Τένεσι Ουίλιαμς, στο θέατρο Artbox Fargani. Τελευταίες παραστάσεις έως και Κυριακή 26 Μάη.