O Θανάσης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Τί ώρα είναι; Μάλλον, έπρεπε να έχω ξεκινήσει 5 λεπτά πριν. Τελευταία μπουκιά, μπουφάν, παπούτσια, άλλη μια τελευταία μπουκιά, κράνος, τελευταία – τελευταία μπουκιά, κλειδιά και φύγαμε. 1 λεπτό μετά, ξαναγυρνάω, γιατί ξέχασα την τσάντα.

Και δε θα μπορούσα, φυσικά, να πάω πουθενά, χωρίς αυτήν. Μέσα σε αυτή, σίγουρα, θα βρούμε:

Πένες, πένες, πένες. Στο ειδικό θηκάκι πάνω πάνω για τα ψιλά, αλλά και μέσα στην μεγάλη θήκη, και στην μικρή, και στην τσέπη του μπουφάν, και στο πορτοφόλι και σε κάθε τζιν. Και αν σας φαίνονται υπερβολικά πολλές, να ξέρετε πως πάλι είμαστε οριακά. Οι πένες- συχνά- δεν ακολουθούν τους κανόνες των μαθηματικών. Εξαφανίζονται και εμφανίζονται σε ανύποπτους χρόνους, αλλάζουν σχήμα και χρώμα κατά βούληση, και κατά την ελεύθερη πτώση ή αλλάζουν διάσταση ή τις καταπίνει μια αόρατη μαύρη τρύπα. Η επιστήμη- ακόμα- δεν έχει καταλήξει.

Σημειώσεις, το τετράδιο μου, και γραπτά μαθητών που- επίσης- συχνά δεν ακολουθούν, τους κανόνες των μαθηματικών. Εκεί, όμως, βρίσκεται και όλη η γοητεία. Να καταλάβεις, το «τι καταλαβαίνει» ο μαθητής. Και με βάση αυτό, να επικοινωνήσεις την έννοια της απόλυτης, του ορίου ή της παραγώγου. Άλλωστε, αυτό είναι τα μαθηματικά. Ένα αλλόκοτο λεξιλόγιο, μια αλλόκοτη μορφή επικοινωνίας. Μήπως, έτσι δεν είναι και η μουσική;

Και έναν φορτιστή. Το οποίο σημαίνει πως το κινητό μου, έχει μπαταρία, σε κάποιο αξιοπρεπές ποσοστό; Όχι, και η αλήθεια είναι πως πάντα απορώ, γιατί.

Και αφού κλείσει η πόρτα, για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος σταματάει. Είναι η στιγμή της επιλογής τραγουδιού. Μια πολύπλοκη και κρίσιμη διαδικασία.

Lane Boy – Twenty One Pilots. Γιατί είναι ότι πρέπει για ένα καλό ξεκίνημα. Ζωηρό γκρουβ, σε κρατάει εκεί, οι σκέψεις με έναν φοβερό τρόπο μπαίνουν σε τάξη.

Everything and Nothing – Soft Play. Λατρεύω την ένταση στην μουσική! Τα τύμπανα, οι κιθάρες, οι μελωδίες, με γεμίζουν συναισθήματα, αδρεναλίνη και συγκίνηση!!! Αλλά, αυτό το τραγούδι, αυτή η απλότητα του στον γήινο, φυσικό ήχο, αυτή η φωνή που λυγίζει, δημιουργούν μια σφιχτή ζεστή αγκαλιά.

Cyclone – Sticky Fingers. Επίσης ένα τραγούδι αγκαλιά. Η παράσταση τελείωσε, η μέρα τελείωσε, το τραγούδι αυτό είναι η επιστροφή σπίτι. Ειδικά, όταν βρέχει.

Επί του προσωπικού, αυτή τη χρονιά, έχουμε πολύ δρόμο.

Περισσότερος χρόνος σε φίλους.

Λιγότερο σκρολλάρισμα.

Να μελετάω, να διαβάζω, να ακούω, και να παίζω μουσική. Στο θέατρο, στην κατασκήνωση, στον δρόμο, σε lives, με φίλους, με γνωστούς, με αγνώστους, με τους Bailemos, με τον συγκάτοικο, αδερφό, φίλο και ηθοποιό Στέλιο, σπίτι μας, μετά τα 3 ματσάκια fifa της ημέρας. Και αν γίνεται, να τα κερδίζω κιόλας.

* Ο Θανάσης Παναγιωτόπουλος είναι μουσικός και συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “Πέτρες στις τσέπες του”, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μήτσικα, με το Στέλιο Ράμμο και τον Εμμανουήλ Δραμηλαράκη. Παρουσιάζεται κάθε Δευτερότριτο, έως και 9 Δεκεμβρίου, στο ολοκαίνουργιο θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως 75.