Πες, ότι έχεις στα χέρια σου ένα CD που μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση. Πες, ότι πάνω που ετοιμάζεσαι να το δείξεις στον κόσμο, μέσα στην φούρια σου, το ξεχνάς μέσα σε ένα ταξί. Πες, ότι μαθαίνεις ποια ήταν η επόμενη επιβάτης, η οποία φαίνεται πως το πήρε μαζί της, καθώς κατέβηκε. Πες, ότι πηγαίνεις σπίτι της. Πες, ότι είναι μια μεσήλικη με αρχές άνοιας που ζει μαζί με την αδελφή της και δε θυμάται καλά-καλά ποια είναι, πόσο μάλλον αν πήρε ένα CD και που το έβαλε. Πες. Την σκοτώνεις  ή δε τη σκοτώνεις;

Καλά, εντάξει, δεν τη σκοτώνεις, αλλά σίγουρα, ζεις μερικά σκηνικά απείρου σουρεαλισμού και παράνοιας πάνω που ετοιμαζόσουν να κάνεις «Το Καμ Μπακ»!
Στην μικρή και φιλόξενη σκηνή του «Ιn situ», τέσσερεις τρομεροί τύποι παρουσιάζουν την κωμωδία της μνήμης «Το Καμ Μπακ» του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαυρόπουλου.

Ένα σαλόνι κολλημένο στο ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ (ωραία χρόνια), δημιούργημα των Ανθή Ιωαννίδου και Αλέξη Κότσυφα, γίνεται άνω κάτω σε ένα κυνηγητό τόσο σωματικό, αλλά κυρίως πνευματικό, ενώ παρατηρούμε, όσους χαρακτήρες έχουν λίγη φρόνηση, να παρανοούν σε ένα γαϊτανάκι μνήμης και άγνοιας χωρίς τέλος.

Οι Γιάννης Βαγιωνάς, Ανθή Ιωαννίδου, Νίκος Κανταρτζόγλου και Αλεξάνδρα Κασιούμη πετάγονται συνεχώς από διάφορες γωνίες του θεάτρου και ανακαλύπτουν σιγά σιγά μαζί μας, πως τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό απ’ τους ανθρώπους μας. Αυτοί είναι η μνήμη μας, η καταδίκη και η σωτηρία μας. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στην Αλεξάνδρα Κασιούμη, η οποία καλείται να ανταπεξέλθει σε έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο. Προσεγγίζει μια γυναίκα που έχει χρόνια προβλήματα με την μνήμη και την ψυχολογία της και αναδεικνύει με πολύ ισορροπημένο τρόπο την πνευματικότητα της. Παρουσιάζει μια γυναίκα που σχεδόν έχει επιλέξει να χαθεί μέσα στο μυαλό της για να διασώσει όσο μπορεί την ψυχή της και τα καταφέρνει περίφημα, προκαλώντας γέλιο και προβληματισμό στους θεατές.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Μαυρόπουλου είναι -με την καλή έννοια- υστερική, όπως αρμόζει σε μια σωστή κωμωδία. Ο γρήγορος ρυθμός, με απότομες εναλλαγές στον λόγο και την κίνηση των ηθοποιών σε συνδυασμό τα κινησιολογικά μοτίβα του Τάσου Παπαδόπουλου προσφέρουν μια κωμωδία που θα ευχαριστήσει και τους πιο απαιτητικούς θεατές και σίγουρα δε θα περάσει απαρατήρητη.

Μια κωμωδία για όσα ξεχάσαμε να ξεχάσουμε και για όσα δε θυμηθήκαμε να θυμηθούμε. Με την εξαιρετική γραφή του Κατσικονούρη και μια ομάδα που τα δίνει όλα εντός και εκτός σκηνής. Τα υπόλοιπα –μάλλον- τα έχω ξεχάσει, αλλά μπορεί να μου τα θυμίσετε, αν τα θυμηθείτε, όταν το δείτε.