O Γιάννης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Το σακίδιό μου είναι τρία. Το ένα είναι του θεάτρου, το δύο των μαθηματικών, το τρία της πυγμαχίας. Οπότε, έχει μέσα λευκά μπλουζάκια (κασκορσέδες!), αλυσίδες για το λαιμό και δαχτυλίδια, μία φόρμα και σκαρπίνια. Όλα αυτά, αξεσουάρ του Τζώννυ του βιαστικού, που υποδύομαι στην παράσταση «Το Καμ μπάκ» του Βασίλη Κατσικονούρη σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαυρόπουλου. Επίσης, έχει μέσα σαλάμι, μία πεταλούδα, ένα δερμάτινο μπουφάν. Συνεχίζουμε με ένα τάμπλετ και σημειώσεις μαθηματικών, καθώς και γάντια του μποξ και ρούχα προπόνησης. Τα σακίδια ετοιμάζονται, στο τέλος της ημέρας. Δηλαδή, τη νύχτα, κατά τις δώδεκα. Γιατί, την ημέρα, θα ξεχάσω περισσότερα, από όσα θυμάμαι τη νύχτα.

Αυτά, από σακίδιο.

Γενικά ,είναι πολλά. Και γίνονται όλα ένα. Ένα διαρκές κυνήγι. Μια ζωή όμορφη σε τίτλους, οι οποίοι, πολλές φορές, καταλήγουν αβάστακτες υποχρεώσεις. Φέτος ,κάνω και εγώ Καμ μπάκ στο θέατρο, ευελπιστώντας να είναι πιο επιτυχημένο, από αυτό των ηρώων της παράστασης…

photo_1:ο lion rumpus.

Ακούω, συνέχεια, μουσική και μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω τρία τραγούδια. Παρόλα αυτά, θα πω τα παρακάτω:

Tuber – Moon Rabbit. Οι Έλληνες Tuber παίζουν σκληρή ροκ ορχηστρική μουσική. Το συγκεκριμένο κομμάτι το ακούω στο αμάξι κάθε φορά και πιο δυνατά προσπαθώντας να βρω έναν τρόπο να μην ακούω τις σκέψεις μου.

The bad poetry social club – Θάλασσα. Ουσιαστικά είναι ο P.I.E.V. . Αυτό το κομμάτι το ακούω, επειδή, τελικά, δε μπορώ να διώξω τις σκέψεις μου.

Λεξ, Kepler is Free – Σπασμένη Φλέβα. Αυτό το ακούω τραγουδώντας τους στίχους και έτσι κάνω ζέσταμα στη φωνή μου. Επίσης, τα σπάει!

Ακόμα ακούω: Γιάννη Ορούτζογλου το «Παρασκευές» για αυτήν την πρώτη Παρασκευή που είδα την κοπέλα, Echo Tides το «Τούνελ», γιατί είναι που έχω τόσα στη μέση και δε μου αρέσει να μην έχω αέρα,  Medine το L’4MOUR για τον παιδικό μου φίλο που έφυγε νωρίς, Παιδί Τραύμα το «Δεύτερη Ζωή»,  γιατί τη ζωή σου θέλεις λίγο φυσιολογική, άλλο δεν αντέχεις μα εμένα πάλι μες στην καρδιά μου κάτι θα ανατιναχθεί, Pan Pan το «Κάτι να σε Ζεσταίνει»,  γιατί μόνο με νοιάζει να μείνει εδώ κάτι να σε ζεσταίνει, όταν φύγω εγώ.

Και πάρα, πολλά, άλλα.

Αυτά τα τρία, λοιπόν, από τραγούδια!

photo_2: ο Πιερό βλέπει κάτι ενδιαφέρον. Αλλά μάλλον όχι.

Τα τρία πράγματα που έχω αποφασίσει επί προσωπικού, για αυτή την χρονιά, είναι τα παρακάτω:

Να μεγαλώσει όσο γίνεται καλύτερα ο μικρούλης γιγαντούλης μου, που τώρα είναι 5.5 μηνών.

Να προσπαθήσω να πάει όσο γίνεται καλύτερα, «το Καμ μπακ» και να συνεχιστεί η συνεργασία με τους όμορφους ανθρώπους αυτής της παράστασης και σε άλλα έργα.

Να τελειώσει επιτέλους, ένα paper προς δημοσίευση που δουλεύουμε με άλλους δύο φίλους που ήμασταν μαζί σε μεταπτυχιακό για data science. Και να συσταθεί, επιτέλους, αυτή η ομάδα από data scientists.

Να συνεχίσω ψυχοθεραπεία. Δηλαδή πυγμαχία.

Να βρω μία ισορροπία, χωρίς να είναι απόλυτα εύθραυστη. Χωρίς να είναι όλα διεκδικήσεις.

Νομίζω, όμως, ότι αυτό που θέλω είναι ηρεμία.

Αυτά τα τρία.

photo_3: μια γυναίκα στο ηλιοβασίλεμα στην Κέρκυρα.

photo_extra: ο Γιάννης και ο τοίχος του.

*ο Γιάννης Βαγιωνάς συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Το Καμ Μπακ” του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαυρόπουλου, που παρουσιάζεται στο In Situ Stage, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην οδό Κασσάνδρου 42. Από 6 Δεκεμβρίου και για λίγες παραστάσεις.