* Τί είναι η “Μπλανς” ;

Τί σημαίνει αυτό το  “λευκό” του ονόματος της και γιατί να πρέπει, πάντα, η ανθρωπότητα να πρέπει, να το στραπατσάρει αυτό το “λευκό” ;

Γιατί δεν δίνουμε χώρο στην διαφορετικότητα, στα πιο δίπλα δωμάτια του μυαλού, στην πνευματικότητα, στην ποίηση;

Γιατί είμαστε ρατσιστές και απάνθρωποι- ακόμα- με την ψυχική ασθένεια;

Γιατί νομίζουμε ότι έχουμε προοδεύσει;

Γιατί βιάζεται μια γυναίκα που απλώς δεν χώρεσε στην “ανάπτυξη” και στο “αμερικανικό όνειρο “, στην ευρωστία και στην τοξική θετικότητα του σήμερα;

Γιατί ακόμα πετροβολούμε την γυναίκα, τον διαφορετικό, τον ομοφυλόφιλο, τον πιο φτωχό, τον μη ενταγμένο;

Πόσο σίγουροι είμαστε, εμείς ” οι ενταγμένοι “, για την ευτυχία αυτής της ένταξης;

Ακόμα κι αν ξέρω τις απαντήσεις, κάθε φορά που κάνω πρόβα ή παρακολουθώ το έργο, αυτά τα ερωτήματα κινούνται συνεχώς μέσα μου.

Και δεν με αφήνουν, να ησυχάσω.

Δεν με αφήνουν να συμφιλιωθώ και να αποδεχτώ αυτήν την τόσο στεγνή, απάνθρωπη, ανέμπνευστη, μοναχική και ακροδεξιά εποχή.

Και ποτέ δεν πρόκειται να την αποδεχτώ.

* Πολλές σημειώσεις για τον ήχο, για τα τεχνικά μέρη . Είναι μια παράσταση φαινομενικά πάναπλη με εκατοντάδες logistics. Και δίπλα η Σάρα Κέιν. Μια περίεργη συνομιλία ενώνει αυτές τις δυο γυναίκες . Τη “Μπλανς” και τη “Σαρα Κέιν”. Και οι δυο ονειρεύτηκαν μια άλλη εποχή, χωρίς τιμωρία, χωρίς βία, με αποδοχή και με αγάπη, με παλλόμενες φλέβες και αισθήματα. Και οι δύο αφανίστηκαν από την εποχή και τη βία .

Ίσως, ο κόσμος ποτέ δεν μπορεί να αγκαλιάσει ότι τον ξεβολεύει και τον αναγκάζει να σκεφτεί, τον αναγκάζει να γίνει πιο σφαιρικός και πιο ευρύς .

Με συγκινούν, ακριβώς, αυτές οι “φωνές”, γιατί οποίο και αν είναι το καθεστώς, πρέπει να παλεύεις! Να αγωνιστείς μέχρι τέλους, για τις ιδέες σου, για την ελευθερία σου , για τον έρωτα σου.

*Είμαι εδώ με τους ηθοποιούς του “Λεωφορείου” και σκέφτομαι συνέχεια τους ηθοποιούς του “Cleansed”. Μου λείπουν – η καινούργια δουλειά- πάντα- σε κεντρίζει διαφορετικά – είμαι ερωτευμένος με αυτόν τον θίασο και τους συντελεστές. Με τον καθένα ξεχωριστά. Θαυμάζω το θάρρος όλων, για αυτήν την “βουτιά” που κάνουμε μαζί με το “Cleansed”.

Είναι ακραίο και για εμάς που το φτιάχνουμε και γι αυτούς που θα το παρακολουθήσουν. Θέλει προσοχή και πολύ λεπτά αισθήματα.

*Αφήνοντας την Θεσσαλονίκη, σκέφτομαι με χαρά ότι αφήνω πίσω κάτι καμωμένο με πολύ μόχθο και πίστη. Ότι αφήνω ηθοποιούς που τους εμπιστεύομαι απόλυτα και τους θαυμάζω. Και λυπάμαι που- λόγω υποχρεώσεων- δεν θα είμαι εδώ, κάθε μέρα, να παρακολουθώ την παράσταση και τις αντιδράσεις των Θεσσαλονικιών. Είναι πάντα μεγάλη η περιέργεια, μεγάλη η ανάγκη να καταλάβεις τι είδους “συνάντηση” γίνεται κάθε μέρα . Όμως, θα μου τα πούνε τα παιδιά.

Εις το επανιδείν!

*ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί το “Λεωφορείο, ο Πόθος” του Τένεσι Ουίλιαμς, που παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.