Σάββατο, ώρα 10:00,

Δήμος Αμαρουσίου, θεατρική ομάδα 32 άτομα, χαμούλης λέμε…

το βράδυ περιμένω πάλι, τηλέφωνο από Θεσσαλονίκη.

Κυριακή, ώρα 14: 30,

Με βρίσκει στο Τheatre Studio στο Γκάζι,

οι άλλοι στη Θεσσαλονίκη κάπου θα τρώνε,

ζηλεύω,

δεν παίρνω ούτε τηλέφωνο,

στη σίγαση οι ειδοποιήσεις μας στην ομαδική ,

θα είμαι on line,  πάλι στις 22:00, που περιμένω το τηλέφωνο

(νωρίτερα την Κυριακή, γιατί παίζουμε στις 20:00}.

Δευτέρα, ώρα 19:00,

Στο Γκάζι ξανά στο Τheatre Studio,

καινούργια ομάδα αυτή,

τους μαθαίνω ακόμα,

καφεδάκι νωρίτερα στο maccondo και προετοιμασία του μαθήματος

από την παράσταση ΒΑΙΜΑΡΗ το 2013, του Νίκου Καραγέωργου, φωτογραφία Φαίδρα Χαρδά.

Τρίτη, ώρα 20:00,

Στο Μαρούσι στο ΚΕΨΥΠΑ,

με τον Βασίλη και την Ιφιγένεια που μου εμπιστεύτηκαν φέτος την θεατρική τους ομάδα,

αγαπημένη στιγμή

όταν τελειώνει το μάθημα, ένα τέταρτο κουβεντούλα με τσιγάρο δίπλα στο τζάκι,

πριν πάρω τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.

Τετάρτη, ώρα 7:00,

λαϊκή δίπλα από το σπίτι μου,

εργαστήριο σκηνοθεσίας στο Γκάζι,

καφεδάκι και Λουξ στη Calibra

και βουρ για τον πρώτο όροφο και το Cube Noir

ποτέ δεν καταλαβαίνω πόσο γρήγορα περνάει η ώρα με τα κορίτσια αυτά,

κι ας μιλάω ακατάπαυστα.

Πέμπτη, ώρα Ελλάδος 20:00,

βιντεοκλήση με τον Νίκο Πασχίδη που είναι στην Αργεντινή,

σουσού πρώτα,

πολιτική κουβέντα κανένα μισάωρο,

και μετά σκέψεις για την παράσταση που ετοιμάζουμε παρέα.

Παρασκευή, λούπα, και με την σκέψη πότε θα μπορέσω να ανέβω πάλι Θεσσαλονίκη….

από την παράσταση “Μαζί σου για το τίποτα” του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάρα. Φωτογραφία: Γιώργος Στριφτάρης.

Πώς αποφασίστηκε πέρσι το θεατρικό ανέβασμα της ταινίας;

Κοίτα, όλα ξεκίνησαν επειδή χάλασε η προηγούμενη μας δουλειά,

ήμασταν σε μια δουλειά με τον Τάσο,

και κάπως τα πράγματα δεν προχώρησαν,

και μείναμε και οι δύο στον αέρα,

και λέμε αφού μείναμε στον άσο, και θέατρο για εμάς δεν έχει φέτος… δεν ξεκινάμε να δούμε πώς θα βρούμε άκρη με το «Ας περιμένουν οι γυναίκες»;,

που όλο το λέμε και δεν το ξεκινάμε.

Τώρα, “ποιος το πέταξε στο τραπέζι πρώτος”, δεν θυμάμαι,

θυμάμαι, όμως, ότι αυτός που επέμενε πιο πολύ από όλους,

ήταν ο Νικόλας, όταν τον μπάσαμε στη φάση.

~

Την ταινία, πρώτη φορά, την είδα μόνος στα κρυφά

πριν από κάποιες εκλογές,

γιατί ντρεπόμουν που δεν την είχα δει.

Η ιστορία είναι η εξής,

ανεβαίναμε οδικώς από Αθήνα για Ξάνθη με τον σύντροφο Ξενοφώντα για να τρέξουμε εκλογές,

κάπου πριν την Καβάλα αρχίζει ο Ξενοφών από την θέση του συνοδηγού να μου λέει κάτι ακατάλυπτα,

για την λίμνη Βόλβη, το ιστορικό συνέδριο της ΝΔ, τον Μεϊμαράκη,

στην αρχή έκανα πως καταλάβαινα

γιατί σε σχέση με τον Ξενοφώντα που είχε φάει τα νιάτα του στην αριστερά, εγώ ήμουν ψάρακας.

Ε, μετά μου εξηγεί

μου λέει για την ταινία, τον Τσιώλη κ.λ.π.

και με το που φτάσαμε Ξάνθη, άρχισα φροντιστήριο.

Ε, με το που την είδα την λάτρεψα.

~

Γυρνώντας πίσω στις πρόβες θυμάμαι τους ποδοσφαιρικούς καυγάδες,

με την Νικίτα να ψάχνει μέρος να κρυφτεί,

τα delivery είχαμε γίνει οι αγαπημένοι της γειτονιάς,

αυτό το θίασο καλύτερα να τον ντύνεις, παρά να τον ταϊζεις,

και το πόσο γαμάτος τύπος και ταυτόχρονα υπέροχος ηθοποιός είναι ο Λαγούτης.

Γιατί με τον Τάσο και τον Νικόλα είμαστε οικογένεια,

με την Νικίτα πίστευα θα τα βρίσκαμε,

η φίρμα ήταν ο Πέτρος – συγγνώμη Αλεξάνδρα μου –

όμως, κολλήσαμε αμέσως,

συνεργαστήκαμε άψογα,

ηθοποιός, η χαρά του σκηνοθέτη

και καταφέραν όλοι να γίνουν όχι απλά ομάδα, αλλά παρέα και να είναι ο ένας για τον άλλο.

Με τα μέσα μου δεν τα πολυβρίσκω και προτιμώ να προσπαθώ να είμαι ένας δίκαιος άνθρωπος, να σκέφτομαι καθαρά και να παλεύω γι αυτό που αναγνωρίζω ως καλό.

~

Ο ελεύθερος χρόνος θέλω να έχει μετακινήσεις και ταξίδια.

Τα στέκια μου είναι η πλατεία της γειτονιάς μου, το Ρίμινι στο Ίλιον, το πάρκο Τρίτση, οι τυρόπιτες του Λιάκου.

Eπίσης, τα καφέ και τα τσιπουράδικα κοντά στη Μελενίκου, στο Βοτανικό και στην Μεγάλου Αλεξάνδρου,

Ε, κάπου εκεί θα με βρεις να γυρνάω,

Κεραμεικό, Μεταξουργείο, Γκάζι

γιατί εκεί είναι και τα μαθήματα μου στο theatre studio.

Θέατρα πολλά εκεί τριγύρω, η ταινιοθήκη, ωραίος κόσμος

~

Στο σπίτι θα με βρεις στο καναπέ, να βλέπω μπάλα και μπάσκετ,

αθλητικά φουλ στη τηλεόραση,

ταινίες στα συνδρομητικά,

όλο και κάποια σειρά που θα μου προτείνουν.

Από βιβλία στο κομοδίνο τώρα έχω το «Κουτσό» του Κορτάσαρ

~

Ποιά τραγούδια έχουν τα ακουστικα μου;

Ανοιγω spotify.

Λοιπόν, έχει…

Calle 13, Social Waste, Anser, Koινούς Θνητούς, Λεξ, Χατζηφραγκέτα, Βοy, Μητροπάνο

* Ο Βαγγέλης Λάσκαρης σκηνοθετεί τη θεατρική μεταφορά του “Ας περιμένουν οι γυναίκες” του Σταύρου Τσιώλη, στο θέατρο Artbox Fargani Θεσσαλονίκης. Τελευταίες εορταστικές παραστάσεις.