κείμενο Ι άλκης γκόσιος */* φωτογραφίες | ivan serras + αρχείο άλκη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
αναμνήσεις και "art" ευχές
Τα Χριστούγεννα- για μένα- ήταν, πάντα, μια όμορφη εποχή που περίμενα με ανυπομονησία. Από παιδί θυμάμαι να περιμένω, πότε θα στολίσουμε το δέντρο και φυσικά τη στιγμή που θα γράψω το γράμμα μου στον Άγιο Βασίλη – πάντα δυσκολευόμουν να διαλέξω ποιο από όλα τα δώρα θα ζητήσω. Σήμερα, νοσταλγώ εκείνη την υπομονή που είχε αυτό το παιδί, καθώς περίμενε βδομάδες μέχρι να βρει το δώρο του, κάτω από το δέντρο το πρωί της Πρωτοχρονιάς.
Μεγαλώνοντας, στην εφηβεία, ο ενθουσιασμός των γιορτών άρχισε να αλλάζει. Δεν ζητούσα πια δώρα, έλεγα ότι θέλω κάτι μικρό και συμβολικό. Κάπου εκεί, όμως, ξεκινούσαν και οι γνωστοί καβγάδες που υπάρχουν σε κάθε ελληνικό σπίτι όταν μαζεύεται όλη η οικογένεια – πείτε μου, ποιος δεν έχει μαλώσει σε εορταστικά τραπέζια; Εγώ ήθελα να βγω με τους φίλους μου, αλλά «ήμουν μικρός», κι όταν ήθελα να καθίσω μέσα, «ήμουν μεγάλος». Κάπως έτσι, άρχιζαν οι φασαρίες.
Related posts:
μαζί, αγάπες μου, μαζί!
έχεις τρεις επιλογές
η ποίηση της επιστήμης
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
Καλύτερα ντελιβεράς, παρά ρουφιάνος
λοιπόν, γεια σου
