κείμενο Ι αλέξης κότσυφας*/* φωτογραφίες | θάνος νίκας + στέφανος μπουζόπουλος + αρχείο αλέξη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
καταφύγιο πολιτισμού....
Γενικά, η καθημερινότητα, δεν σου δίνει πλέον και πολλές δυνατότητες για ένα ήρεμο, ευχάριστο ξύπνημα σαν αυτά που βλέπαμε στις αμερικάνικες ταινίες, μικροί, και νομίζαμε ότι τα πρωινά μας θα είναι γεμάτα pancakes, ακούγοντας Wham και έναν σκύλο που θα μας φέρνει την εφημερίδα.
Το American dream μας καταρρέει με τον –πλέον- φρικιαστικό τρόπο, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Δυσκολεύομαι πολύ να συνηθίσω την πραγματικότητα, τον φόβο μιας μόνιμης απειλής πολέμου, της αποδόμησης κάθε έννοιας κουλτούρας και την αδιαφορία του σύγχρονου Sapiens για τον διπλανό του. Και να πεις, ότι νιώθουμε ασφαλείς, για αυτό είμαστε αδιάφοροι; Κάθε άλλο. Μόνο ασφαλείς δεν νιώθουμε. Νομίζω ότι –απλώς- στρίβουμε το κεφάλι στα γεγονότα, ελπίζοντας να αλλάξει σελίδα η ιστορία, πριν μας πετύχουν τα σκάγια.
Related posts:
μια δόση αθανασία
Απάγκιο ή αποκούμπι ή όπως διάολο προτιμάς
συνεδρία τ΄ ανάθεμα
έχεις τρεις επιλογές
Μια κωμωδία με μνήμη ελέφαντα. Ή και όχι.
Η Λίτσα, η Νέλλη και τα zanax




