κείμενο Ι γιώργος καφετζόπουλος */* φωτογραφίες | αρχείο γιώργου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
τα καθημερινά, αυτά τα τυχαία...
Βγαίνω στο δρόμο φορτωμένος βαλίτσες.
Βλέπω τον Τόνι από μακριά.
Του κάνω σήμα. Μπαίνω στο αμάξι.
Ξεκινάμε για Καβάλα.
Όσο πλησιάζουμε το βορρά, όλο και περισσότερο το κρύο.
Η Δανάη ήδη εκεί, να βρει σκηνικά, να φωτίσει τη σκηνή, να συνεννοηθεί με τους τεχνικούς.
Θέατρο “Αντιγόνη Βαλάκου”, άριστη συνεργασία από όλους τους ανθρώπους του θεάτρου και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας. Ευχαριστούμε!
Ο κόσμος διψάει για θέατρο, σε τρεις μέρες- τέσσερεις παραστάσεις και τα μυαλά στα κάγκελα!
Πάλι πίσω στην Αθήνα. Οδικώς. Επτά ώρες ταξίδι με οδηγό και dj τον Τόνι. Και πίσω τον Σκυφτούλη!
Το βράδυ παράσταση στο Επί Κολωνώ..
Αθήνα, πάλι “ΤΑΟ”.
Τετάρτη, επιτέλους, ένα ρεπό.
Πέμπτη πτήση για Θεσσαλονίκη.
Βλέπω στο αεροδρόμιο τον Νόρντιν Άμραμπατ (ολλανδομαροκινός παίκτης της ΑΕΚ
) βγάζω σελφι,
τον ρωτάει ο Τόνι «where are you going ρε;;» () απαντάει «holland to see my family».
Ωραίος παιχταράς, σαν τον Σκυφτούλη, που όταν πέφτουμε εμείς, μπαίνει στη σκηνή για να μας σώσει με την τρέλα του. Έτσι και ο Αμραμπατ, τρελός!
Related posts:
στο μηχανάκι
κι η πληγή, θέλημα θεών
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
κάνε ότι θυμάσαι...
μέσα στο θέατρο των Τεχνών
πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω...
