2018.
Να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο.
Να θέλουμε ό,τι έχουμε, κι όχι απαραίτητα να έχουμε ό,τι θέλουμε.
Να μη λέμε από Δευτέρα, αλλά από τώρα.
Να σηκωνόμαστε από το τραπέζι πριν μας πιάσουν αναπνευστικά προβλήματα.
Να περπατάμε κοιτώντας γύρω μας. Ψηλά, χαμηλά, δεξιά και αριστερά. Τον κόσμο. Όχι το κινητό μας.
Να χαιρόμαστε που έχουμε την υγειά μας.
Να ρωτάμε τι κάνεις και να περιμένουμε να ακούσουμε την απάντηση.
Να μη λέμε ‘’πάμε για κάνα καφέ’’, αν δεν πρόκειται να πάμε ποτέ.
Να κάνουμε τη ζωή μας έστω και λίγο πιο όμορφη στην πραγματικότητα και όχι στο φέησμπουκ.

Να αφιερώσουμε παραπάνω -ποιοτικό- χρόνο στους δικούς μας ανθρώπους. Δεν είναι δεδομένο ότι θα είναι πάντα εδώ -και δικοί μας.
Να ταξιδέψουμε περισσότερο. Να διαβάσουμε περισσότερο. Να ακούσουμε είδη μουσικής που δε θα επιλέγαμε ποτέ.
Να αγοράσουμε λιγότερα.
Να μοιράσουμε περισσότερα.
Να μοιραστούμε περισσότερα.
Να τραγουδήσουμε δυνατά. Να χορέψουμε αλύπητα. Να γελάσουμε με την καρδιά μας.
Να τολμήσουμε να αλλάξουμε όσα δε μας αρέσουν.
Να κάνουμε τα απλά, κι όταν τα καταφέρουμε να περάσουμε στα περίπλοκα.
Στο τέλος να επανέλθουμε στα απλά.
Να ρωτάμε τις απορίες μας.
Να μην είμαστε ειδικοί σε όλα.
Να μη νομίζουμε πως κάνουμε τη δουλειά του διπλανού μας καλύτερα από αυτόν. Να τον αφήσουμε να την κάνει όπως ξέρει. Γενικά να τον αφήσουμε στην ησυχία του.
Να πούμε φωναχτά τι μας αρέσει κ τι όχι, αλλά με επιχειρήματα. Όχι ‘’γιατί έτσι’’.

Να παίξουμε πολύ. Να λερωθούμε. Να πάμε εκδρομή στη φύση.
Να μην έχουμε γνώμη για όλα.
Να κάνουμε περισσότερο, να κάνουμε περισσότερο -όπως είπε κι ένας μεγάλος δάσκαλος.
Να αναγνωρίζουμε τα καλά στους άλλους και να τους τα λέμε. Και τα κακά.
Να μένουμε έστω και λίγα λεπτά σιωπηλοί με τον εαυτό μας.
Κι όταν βρίσκουμε ανθρώπους που μπορούμε να μένουμε μαζί τους σιωπηλοί να τους κρατάμε.
Να ρισκάρουμε. Κι ας αποτύχουμε.

Κι όπως είπαμε: αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθεί, αλλιώς ταρατατάτα.
Τα γράφω για να τα βλέπω κι εγώ. Πρώτη από όλους.
2018, μ’ ακούς; Τέηκ ας σάμγουερ νάις!