Γυρίζω στο μάθημα. Γυριζω για να κάνω meisner με τους αγαπημένους μου μαθητές, κάνουμε συναισθηματική προετοιμασία τώρα.

Επιστροφή μετά στο σπίτι, από Παγκράτι στα Εξάρχεια με τη μουσική στο αμάξι να προσπαθεί να με ηρεμήσει από το χάος στους δρόμους. Η μουσική πάντα για εμένα λειτουργούσε σαν αποσυμπίεση, σαν να ομορφαίνει την κίνηση, τον κόσμο ο οποίος στους δρόμους είναι σαν να βλέπω το planet of the apes.

Η βαλίτσα ήδη ανοίγει. Υποθέτω ότι θα βρέχει στη Θεσσαλονίκη, ε;

Μια γρήγορη μπουκιά και off στο θέατρο για ένα γρήγορο φρεκάρισμα πριν την παράσταση.

Μπαίνω στο θέατρο, σε ένα  θέατρο που έχει την πιο βαριά ιστορία, κατά την γνώμη μου.

Καφές, γέλια, προβληματισμοί, συζητήσεις, ξανά γέλια. Και δουλειά, πολύ δουλειά.

Ζέσταμα, ένα άλλο ζέσταμα. Η κάθε παράσταση έχει το δικό της ζέσταμα αυτό μου λέγανε στη central. το ζεστάμα της “Ελένης”, το ζεστάμα για το “Κωσταλέξι” μας.

Συζητάμε για την Θεσσαλονίκη, είμαστε όλοι χαρούμενοι που η έναρξη της περιοδείας μας αρχίζει από αυτή την πόλη.

Φέτος, η παράσταση είναι αλλιώς. Είναι ακόμα πιο προσωπική, πιο ολοκληρωμένη. Νιώθω την “Ελένη” δίπλα μου να ανασαίνει. Θέλω να πιστεύω ότι είναι γαλήνια πλέον.

Ο Κωνσταντίνος μου χαμογελάει.

Flashback σε εκείνο το βράδυ της πρώτης καραντίνας, όπου συζητούσαμε οι δυο μας για την πιο γνωστή ιστορία εγκλεισμού στην ιστορία της Ελλάδας.

3ο κουδούνι, κάνουμε την καθιερωμένη μας αγκαλιά. Ο Κωνσταντίνος πριν από κάθε- μα κάθε- παράσταση μας τονώνει το ηθικό σαν προπονητής. “Η ψυχολογία στη δουλειά μας είναι από τα πιο βασικά πράγματα”, μας λέει. Ξεκινάμε.

Τελειώνει η παράσταση, καμαρίνι. Ξανά αγκαλιά μοιραστήκαμε κάτι, είπαμε μια ιστορία και οι τρεις μαζί. Αυτό θα μας ενώνει για πάντα, αυτό κάνει το θέατρο. Ενώνει ανθρώπους, λέει ιστορίες.

Σε αυτή την παράσταση που έχει αυτούς τους ανθρώπους, ζω λίγο πιο ποιητικά την ζωή μου. Σκέφτομαι μετά το τέλος της παράστασης ποιος τελικά μπορεί να με εμπνεύσει. Ο έρωτας, απαντώ. Ο έρωτας σε έναν άνθρωπο, σε ένα πλάσμα, στο θέατρο, στους ποιητές. Σκέφτομαι πριν κλείσω τα μάτια μου, ότι πριν 2 ώρες εγώ και άλλα 160 άτομα ήμασταν σε ένα χώρο και μοιραζόμασταν κάτι. Να παίρνεις την πραγματικότητα και την μεταποιείς να την μετουσιώνεις σε κάτι πνευματικό. Αυτό είναι το Κωσταλέξι, αυτό είναι αυτή η παράσταση, απέναντι σε μια  κοινωνία που έχει αλλοιωθεί και διαβρωθεί μέσα στις παθογένειές της.”

* Η Άλκηστις συμμετέχει στο “Κωσταλέξι” που θα παρουσιαστεί στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ της Θεσσαλονίκης, 10, 11 και 12 Νοεμβρίου.