Κι έχω τώρα δουλειά. Να μιξάρω με τον Πάνο τον Κοσμίδη, αυτή την ταλεντάρα, όλη τη βραδιά του Μεγάρου. Να πιω καφέ με την Άννα τη Μυκωνίου, τον Κολαλά και τη Λίζα Ξανθοπούλου. Να πεταχτώ στο «Κόκκινο» να φιλήσω την Έλσα και το Θεόφιλο, να περπατήσω με τον Ιάσονα, να κάτσω με τον Τέλλο να πούμε τα πάντα όλα. Να φέρω να δει το πρόγραμμα τη φίλη μου την έξοχη Νινή Βοσνιάκου, αυτή την ανεκμετάλλευτη ηθοποιάρα που ζει πια στην πόλη της. Να τα πω με την Αναστασία Γρηγοριάδου, αδέλφια πια.

Σκέφτομαι πάντα τη Λούλα Αναγνωστάκη, στη Θεσσαλονίκη. Να ζει και να περπατάμε αργά, οπουδήποτε και να λέει αυτά τα σπάνια σπαραχτικά της αστεία. Ανεβαίνω να πάρω το συλλεκτικό της «Παράλλαξης» του Τούλα, που ήθελα να είναι δήμαρχος και την συλλεκτική μπλούζα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου που μου βάστηξε ο Τέλλος.

Με την ομαδάρα καλύτερη παρά ποτέ. Ακμαίοι, δυνατοί, περσόνες αδιαφιλονίκητες. Μπουγιώτης, Γεροντίδης, Καραθανάσης, Στιβανάκης, Βάϊος, Ντρουμπογιάννης, ο θεός Ταμιωλάκης με το τσέλο του, και οι δυο φετινοί μουσικοί μας, ο Δημήτρης Ανδρεάδης και ο μαθητής του Κουλαξίζη στο ακορντεόν Αλέξανδρος Καμπουράκης. Ευχαριστώ πολύ τον σαλονικιό μουσικό οργανοποιό, Πρόδρομο Πογιατζίδη, prodromos cajon instrument, που μας έφτιαξε τα καινούργια μας καχόνε, γιατί τα παλιά μας τα «γλέντησε» η χρήση. Καθαρός στην εμπιστοσύνη του Νίκου του Χρηστίδη που πριν μερικά χρόνια ανοίξαμε το Love Casual Living με Δευτέρες πάνω στην κρίση κι όλη η Θεσσαλονίκη εκεί παρούσα. Πολλοί καινούργιοι φίλοι, υπέροχοι.  Αλέκος Σπυριδάκης, τον περιμένω να τον κάνω χαρούμενο. Αλλά και τόσοι νεότεροι. «Φίλα με Στο Μύλο». Τετάρτες. Νωρίς. Γιατί όχι. Ρώτησα τη Ρίτα. Χωρίς τη Ρίτα δεν κάνω βήμα. Λέει «ναι» η Ρίτα, έληξε.  Είμαι ήσυχος που έχω ηχολήπτη τον Άγγελο τον Πετκίδη, ένα αστέρι, που δεν πάω πουθενά χωρίς την πάρτη του. Πολλά στέκια έχουν αλλάξει. Μου λείπει η Γιάννα. Και θα μου λείπει ο Αναστασάκης με τη Μαρία. Με πλήγωσε αυτή η βίαιη πράξη. Όσο περνάνε τα βήματα, καταλαβαίνω πως αυτό που μας ενώνει με τους άλλους, είναι τελικά τα τραγούδια. Κι αυτό το πρόγραμμα; Παράσταση; Ούτε έχει και σημασία πώς να το πει πια κανείς. Στην πόλη που μου θρέφει εδώ και χρόνια τους καημούς και τις χαρές. Ερχόμαστε να εορτάσουμε τις 101 παραστάσεις του. Δεν έμεινε ίδιο. Μέσα στην πορεία του, πήρε ενέργεια …ανάσες και ιδέες από ανθρώπους και αγγέλους και περιστατικά, εκπλήσσοντας κι εμάς.

Ανεβαίνουμε. Με τα όργανα και την καρδιά μας ψηλά. Και περιμένουμε να σας καλωσορίσουμε στην Αποθήκη του Μύλου. Για δυο Τετάρτες. 11 και 18 Δεκέμβρη.

Υ.Γ. Ό,τι έχω ζήσει εδώ, έμεινε στα τραγούδια που γράφτηκαν εδώ, και στα έργα του Κ.Θ.Β.Ε. που έβαλα μουσική, είναι όλα ειπωμένα εκεί. Και ξανά και ξανά γιορτάσιμα. Ξημερώνουμε πάντα νέοι τελικά. Είναι το μόνο που αξίζει.