Δέκα χειμωνιάτικα βράδια που έμειναν αξέχαστα για τους συντελεστές του rejected. Δέκα αφιερώματα στο ιδιωτικό θέατρο της Θεσσαλονίκης, που τα θυμάσαι, λίγο παραπάνω…και χαμογελάς γλυκά…

…και ποιός σου είπε ότι δεν υπήρξε η παράσταση της χρονιάς;

800 χρόνια να παίζεται, κάθε σεζόν, 800 χρόνια θα είναι με στέμμα, με παγιέτες και βεγγαλικά, η παράσταση της χρονιάς. Της κάθε χρονιάς. Τα “Ερωτευμένα Άλογα”. Που φέρνουν ένα κόμπο στο στομάχι και ένα δάκρυ στα μάτια.

…και ποιός σου είπε ότι δεν είναι αρρώστια το θέατρο;

Η “Πανούκλα” του Καμύ, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, με ένα θίασο-μια ομάδα γροθιά. Ένα αεράκι φύσηξε καινουργίλας στο θέατρο-το πήρες χαμπάρι;

…. και ποιός σου είπε ότι θέατρο δεν είναι δεύτερο σου σπίτι;

Και μάλιστα, “Καθαρό Σπίτι”. Στο θέατρο Τ, υπήρξε μία παράσταση που μας ξαναθύμισε τους λόγους που αγαπάμε αυτό το “μικρό στέκι”.

…και ποιός σου είπε ότι το θέατρο δεν είναι πρωτοπορία;

ΛΟΥΝΑ. Ποιός έζησε αυτή την εμπειρία και δεν τη θυμάται; Μια καινοτόμα παράσταση, με ουσιαστικό περιεχόμενο και μια πόλη-που σου ξαναμαθαίνει γιατί την αγαπάς, θεατρικά.

και ποιός σου είπε ότι το θέατρο στη Θεσσαλονίκη, δεν έχει σπουδαίους ηθοποιούς;

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης και ο Χρήστος Τσάβος, δύο από τα μεγαλύτερα ταλέντα που διαθέτει το ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης, ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους, στο “Τάβλι”. Και πάλι.

και ποιός σου είπε ότι το θέατρο στα υπόγεια δεν φτιάχνει διαμαντάκια;

Στο Alte Fablon, πάθαμε την πιο “ουάου” κατάθλα, με το κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου και την ερμηνεία της Σοφίας Μπλέτσου. Πού ήσουν τα Παρασκευοσάββατα, στο κέντρο, οέο;

και ποιός σου είπε ότι το θέατρο στη Θεσσαλονίκη, δεν είναι γένους θηλυκού;

“Με δύναμη από τη Κηφισιά” κι ο Γιάννης Μαυρόπουλος με “τα κορίτσια του”, μας έδωσε μια αξιοπρόσεκτη παράσταση.

και ποιός σου είπε ότι το θέατρο στη Θεσσαλονίκη, δεν ξαναζεί μεγάλες στιγμές, από Αθήνα, ορμώμενες;

“Frida…κι άλλο”. Κι άλλο. Κι άλλο. Κι όσες φορές χρειαστεί. Όσα χρόνια. Μια παράσταση σα πίνακας ζωγραφικής, σα τσιγαράκι που δε θες να τελειώσει…

και ποιός σου είπε ότι το θέατρο δεν είναι παρτάλι, ρετάλι κι αφασία;

Τρεις νέοι ηθοποιοί από Αθήνα, ο Γιώργος Σκούρτης στις λέξεις, ο Τριαντάφυλλος Δελλής στη σκηνοθεσία κι η παράσταση της Αθήνας, που προχώρησε το “παρωχημένο” θέατρο, στο “έλα, μάγκα μου, να δεις”, συνέβη στους “Εκτελεστές”. Μια παράσταση-ορόσημο χρονιάς.

και ποιός σου είπε ότι το θέατρο στη Θεσσαλονίκη, δεν έχει ομάδες με νόημα;

Ο “μικρός Βορράς”, χρόνια τώρα, κάνει υπέροχες θεατρικές παραστάσεις. Στο “#support Χαρά”, υποκλιθήκαμε στο μεγαλείο της σκέψης της παράστασης. Μακάρι, τέτοια έργα Τέχνης, εκτός από αυριανούς καλά “οπλισμένους” ενήλικες στη ζωή, να έχει και τέτοιους θεατρόφιλους. Τα νιάτα είναι το σήμερα. Το αύριο. Το τώρα.

….Ω, ναι!