Ας τα πάρουμε από την αρχή: Νικαράγουα-Περιστατικό 315 (ή αλλιώς για εμένα «ένας άνθρωπος που αγάπησα πολύ») την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2018 στο ΠΕΘΕΑ Αργώ, fast-track ταξίδι στο Αίγιο, την μητρογονική/πατρογονική μου πόλη, και παρουσίαση/ εγγραφή μου ως νέος στρατιώτης την Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2018 στη Νέα Σάντα. «Στοιβαγμένα νεογέννητα κουτάβια, που δεν έχουν ανοίξει ακόμη τα μάτια τους», όπως λέει ο πατέρας μου. Αυθημερόν (ευτυχώς!) μετακίνησή μου στην Άσσηρο, μισή ώρα ταυτόχρονα κοντά και μακριά από το σπίτι των τελευταίων 6 ετών μου. Θυμάμαι να έχω την αίσθηση (δυστυχώς όχι ανακούφισης, αν και θα μπορούσε) πως τα αφήνω όλα πίσω: ερωτική σχέση, φιλικές σχέσεις, οικογένεια, υποκριτική. Ακόμη και τώρα πιστεύω κι επιβεβαιώνω πως ήταν μία από τις χειρότερες ημέρες της ζωής μου έως τώρα. Άλλη μια χαρακτηριστική ανάμνηση: Bohemian Rhapsody στα ακουστικά και μερικά δάκρυα στο ολοσκόταδο, μετά το βραδινό σιωπητήριο (σίγουρα θα με κοροϊδέψουν οι συνάδελφοί μου γι’ αυτήν μου την παραδοχή… Ή μόλις άνοιξα τον ασκό του Αιόλου και θα αποκαλυφθούν παρόμοιες ιστορίες/τροφή για συζήτηση στις σκοπιές). Always Under Pressure: επιλοχίας λόχου, ευθύνες, αναφορές, καταγραφές, βολές, καθαριότητες, σκοπιές, φρουρές, σημαία.
Επόμενο και ταυτόχρονα ενδιάμεσο κεφάλαιο: Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019, 1η πρόβα La Serva Padrona, του Giovanni Battista Pergolesi. Λυρικό θέατρο/Όπερα. Κι άλλοι κανόνες. Ψηλαφώντας το άγνωστο(!) στην πρώτη σκηνοθετική μου απόπειρα(!). Η έγνοια μου να μπορώ να απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις των ερμηνευτών (δύσκολο να συμβιβαστώ με το ακατόρθωτο).
