Ο Κωνσταντίνος αποκαλύπτει τρία πράγματα που θα βάλει στη βαλίτσα του για να ανέβει Θεσσαλονίκη,  τρία τραγούδια που ακούει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία που θέλει να κάνει αυτό το χειμώνα. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Χμμμ… από που να ξεκινήσω;
Αρχικά χαίρομαι πολύ που μετά από πέντε χρόνια επιστρέφω ξανά στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους Lab.oratorium. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο ταξίδι για εμάς, γιατί ο μεγαλύτερος πυρήνας της ομάδας ξεκίνησε από εδώ, ακόμα και αν η δημιουργία της ομάδας τότε, ήταν μόνο μια ιδέα στα κεφάλια 2-3 παιδιών.

Τρία πράγματα που θα βάλω σίγουρα στο σακίδιό μου για Θεσσαλονίκη;
H oδοντόβουρτσα, το πορτοφόλι και η ταυτότητα, μου φωνάζουν ΜΗΝ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ, αλλά θα προτιμήσω να σταθώ σε αυτά που αν τα είχα ξεχάσει θα σκάλιζα το σάκο μου “ για ώρα…“ .

Σίγουρα το σημειωματάριό μου, γεμάτο ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων και προβών, καθημερινών υποχρεώσεων, πραγμάτων που θέλω να κάνω και άλλων που απλώς πρέπει, γεμάτο με φράσεις : “Nα μην ξεχάσω να…” .
Μεταξύ μας, δε φημίζομαι για τη μνήμη μου…

Ένα βιβλίο που βρίσκεται πάντα στην τσάντα μου, είτε μένει εκεί για μήνες, κολλημένο στην ίδια σελίδα,  είτε για λίγες μέρες.
Αυτή την περίοδο τη θέση αυτή την κατέχει “Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” του Aldus Huxley.

Last but not least, τα ακουστικά μου. Δε νομίζω ότι περνάει μέρα χωρίς να ακούσω μουσική. Ίσως είναι ένας τρόπος που με βοηθάει να αποκόβομαι από την πραγματικότητα και να χάνομαι για λίγο στα δικά μου…

Ίσως η μουσική είναι ένα κλειδί που σε βοηθάει  να “αυτο/σκανάρεσαι” πότε πότε…
Η μουσική και το πλύσιμο των πιάτων.

Photo 1:  Ξυπνητήρι δύο ώρες πριν , για να απολαύσεις το πρωινό σου στο μπαλκόνι . Στην απέναντι ταράτσα η ζωή έχει ξεκινήσει λίγο πιο νωρίς… Πιο πέρα, μια μικρή υπενθύμιση φύσης. 

Και με μια διακριτική (not) πάσα περνάω στα τραγούδια. 

Για να δούμε…
1. Σίγουρα μέσα στις playlist μου θα υπάρχουν όλα τα παλιά album των “Anthony and the Johnsons”. Aν πρέπει να επιλέξω ένα θα ήταν το “Ι am a bird now”. Δεν υπάρχει γιατί… νομίζω δε γίνεται αλλιώς. Όσα χρόνια ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη τα cd αυτά έπαιζαν σε λούπα όλο το βράδυ που κοιμόμουν μέχρι τον καφέ που θα έπινα το επόμενο πρωί.

2. Ψάχνοντας λίγο ακόμα στις playlists,  διαλέγω το “Pass this on” από “The Knife”. Ακούγεται κατά προτίμηση δυνατά, με καλή παρέα, φωτορυθμικά που αλλάζουν συνεχώς χρώματα, κάπου έξω, Τετάρτη ή Πέμπτη βράδυ.  

3. “Τhe sick doll” του “Tchaikovsky”, από τα κομμάτια που δε θέλεις να τελειώσουν κάθε φορά που το ακούς.  Το άκουσα πρώτη φορά, πρόσφατα σε μια συναυλία που είχα βρεθεί, από αυτές που λες, “Που να τρέχω τώρα…” Ηθικό Δίδαγμα: κάθε φορά που λες κάτι τέτοιο, απλά ΤΡΕΧΑ! 

Πλέον με ακολουθεί σε κάθε διαδρομή . 

Photo 2:  Κυριακή, ένα λεπτό πριν την έναρξη της παράστασης. Γκόου…!!

Τρία πράγματα που θα ήθελα να κάνω φέτος το χειμώνα; γιατί τρία; εντάξει… τα τρία πρώτα λοιπόν.

Διακοπές με τους φίλους μου σε ένα ορεινό μέρος της Ελλάδας που δεν έχω ξαναπάει, απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει ένα σπίτι με τζάκι και όλο το βράδυ να πίνουμε κρασί και να παίζουμε επιτραπέζια.
Αν δε γίνει αυτό; Ας είναι ένα μέρος που έχουμε ξαναπάει… Αρκεί να υπάρχει τζάκι, κρασί και επιτραπέζια!!

Να συνεχίσουμε με τους Lab.oratorium το ταξίδι του “Ήρωα” και να μπούμε σιγά-σιγά και στις επόμενες ιδέες που έχουμε, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους και νέους τρόπους έκφρασης και δημιουργίας .

Τέλος θα ήθελα, να πιάσω τον εαυτό μου να γίνεται λίγο καλύτερος από ό,τι ήταν τον προηγούμενο χειμώνα και τον χειμώνα πριν από αυτόν.

Photo 3 : Η μητέρα σου να σε βοηθάει να ράψεις το κουστούμι που σκίστηκε το προηγούμενο βράδυ !

• Ο Κωνσταντίνος Γεωργαλής πρωταγωνιστεί στη παράσταση “Ένας ήρωας του καιρού μας” που παρουσιάζεται Δευτέρα 19 Νοεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς και για όλη τη σεζόν στην Αθήνα, συμμετέχει στην παράσταση “Ερωτευμένος Σαίξπηρ” στον Ελληνικό Κόσμο.