Η ταινία που απέσπασε το Βραβείο Κοινού του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο Διεθνές Διαγωνιστικό, είναι ο ”Ένοχος” του 30χρονου Γκούσταφ Μέλερ, που πριν προβληθεί εδώ είχε κερδίσει τα Βραβεία Κοινού και σε Ρότερνταμ και Σάντανς. Αποτέλεσε ακόμη την επίσημη υποψηφιότητα της Δανίας για το Oscar Ξενόγλωσσης ταινίας στα φετινά OSCARs.

Ένας αστυνόμος έχει εγκλωβιστεί σε ένα γραφείο, καθώς έχει βρεθεί σε δυσμένεια από την υπηρεσία του. Αυτή είναι η εργασία του … τουλάχιστον μέχρι να ξημερώσει. Το τελευταίο συμβάν στη δουλειά, τον ευαισθητοποιεί. Υπερβαίνει τα όρια και τις αρμοδιότητές του, προκειμένου να σώσει από απόσταση μία ανθρώπινη ζωή. Καθηλωμένος στην καρέκλα του, καλωδιωμένος με τα ακουστικά του και μοναδικά όπλα, το τηλέφωνο και την πειθώ του.

Ένα κλειστοφοβικό θρίλερ μυστηρίου που κρατά σε εγρήγορση τον θεατή, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, με την εναλλαγή του χώρου. O πρωταγωνιστής αγωνίζεται με όλες τους τις δυνάμεις να αποφύγει το μοιραίο. Είναι κάποια επαγγέλματα, που έχουν τεράστια αντίκτυπο στην προσωπική μας ζωή και δυστυχώς την καθημερινότητά τους την κουβαλάς μόλις σχολάσεις στο σπίτι. H εξιλέωση θα έρθει μέσα από την επόμενη υπόθεση και δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.

Ο Άσγκερ στην προσπάθειά του, ακτινογραφεί χωρίς να το θέλει τα στοιχεία της προσωπικότητάς του. Είναι ένας καλός άνθρωπος, ” εγώ προσπαθώ να βοηθήσω “, που ένα τρομερό γεγονός έχει διαλύσει τη ψυχική του ισορροπία. Μία ανατριχιαστική διείσδυση στα άδυτα του χαρακτήρα του και παράλληλα μία προσπάθεια απενοχοποίησης για τον ίδιο κι εξορκισμού ενός εγκλήματος, που γνωρίζει καλά πως θα μπορούσε να έχει άλλη κατάληξη.

Η δυσκολία στο συγκεκριμένο σχολιασμό έγκειται στο γεγονός, ότι δεν πρέπει να κάνεις το λεγόμενο spoil. Επιμένω όμως, πως σημασία έχει η ερμηνεία του Jacob Cedergren, που βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη κι αποθεώθηκε από το ενθουσιασμένο κοινό του Ολύμπιον, μετά την ολοκλήρωση της πρώτης προβολής, κερδίζοντας στο τέλος και το βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας. Η απόγνωση στο βλέμμα του, ο ιδρώτας στο μέτωπό, το μάτι του, που γυαλίζει, οι εκρήξεις. Σκηνοθετική – σεναριακή μαεστρία και φυσικά αξιοσημείωτη προσοχή στο μοντάζ και την εικόνα.

Με κομμένη την ανάσα μέχρι το φινάλε. Συνεχείς ανατροπές και ανθρώπινες αντιδράσεις από έναν επαγγελματία, που τον κυριεύει το συναίσθημα και δεν τον τρομάζει το αύριο, που ξημερώνει. Ποιος άραγε μπορεί να κρίνει με απόλυτη σαφήνεια, την ενοχή κάποιου και πόσο δύσκολο είναι να νιώθεις ένοχος και να προσπαθείς να πολεμήσεις για να αποδείξεις πρώτα απ΄όλα στον εαυτό σου, πως έπραξες, όπως έπρεπε την κρίσιμη στιγμή;