Ο Στέφανος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή την άνοιξη. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

“Γειαα σας, γειαα σας”, όπως συχνά μου αρέσει να ξεκινάω συζητήσεις με άτομα που δεν έχω συναναστραφεί, ξανά, μέσω γραπτού λόγου.

Είμαι ο Στέφανος και ένα από τα βασικά μου χαρακτηριστικά, εκτός του πως είμαι Ζυγός, είναι ότι έχω κάνει “το σπίτι, ξενοδοχείο”, όπως θα έλεγαν πολλοί γονείς (ευτυχώς, όχι οι δικοί μου). Πολύ πιθανό, να με έχετε πετύχει να σας προσπερνώ με το ποδήλατο, γιατί για κάπου θα έχω αργήσει ήδη, κουβαλώντας ένα ογκώδες σακίδιο με τα απαραίτητα για επιβίωση στην συμπρωτεύουσα, από την οποία φαίνεται να μη μπορώ να ξεφύγω, σφυρίζοντας το τραγούδι που παίζει στα ακουστικά μου (η ένταση είναι χαμηλά για να τα ακούω όλα, μην αγχωθείτε) και χαμογελώντας -σαφώς- αφού κάτι θα είδα/άκουσα/μύρισα/σκέφτηκα που θα με έκανε να νοσταλγήσω κάτι άλλο.

Από τα απαραίτητα αυτά περιεχόμενα του σακιδίου μου, τρία θα είναι πάντα εκεί για να με στηρίζουν τις δύσκολες στιγμές. Και τα τρία αυτά πράγματα, έχουν να κάνουν με το γεγονός πως και στην *Μηχανή Kafka*, με την οποία καταπιανόμαστε αυτήν την περίοδο με την ομάδα Θέατρο Πρόταση, και με ό,τι έχω ενασχοληθεί τα τελευταία χρόνια εμπλέκομαι κυρίως σωματικά – άρα ιδρώνω πολύ. Οπότε, στο σακίδιο θα με περιμένουν πάντα :

1.νερό, είτε στο γλυκίτατο μπορντό παγούρι μου (δώρο του Γιώργου και της Εύας) είτε σε ένα απλό μπουκάλι – νερό να ‘ναι,

2.μπανάνα, σε θήκη μπανάνας που μοιάζει με μπανάνα που αναγράφει “BananaCase” (για να αποφύγουμε την γνωστή κατάληξη της μπανάνας μέσα σε τσάντα) και

3.αποσμητικό, για να μυρίζουμε απολαυστικά καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας (αποσμητικό μοιράζομαι με όλους, άρωμα ποτέ).

Photo 1: Πρώτη μου εξόρμηση σε θάλασσα -φέτος – για ηλιοθεραπεία (λόγω θερμοκρασίας δυστυχώς). Ο Όλυμπος -χιονισμένος στο πιάτο- από την παραλία της Νέας Καλλικράτειας της Χαλκιδικής, με δύο τολμηρούς -λογικά- ντόπιους κολυμβητές.

Στα ακουστικά μου παίζει κυρίως ποπ μουσική (είμαι “φουλ ποπάκι” όπως αναφέρω συχνά), με ποικίλες διακυμάνσεις μουσικών ειδών ανά καιρούς. Χωρίς ποτέ να έχω αντιληφθεί το χόμπι “ακούω μουσική”, αφού εμένα προσωπικά με συνοδεύει σε ό,τι κάνω, χωρίς να είναι ξέχωρη ασχολία (proud 81982min spotify scorer), ορίστε τρία από τα τραγούδια που βρίσκονται “στας επάλξεις” στην λίστα των αγαπημένων μου :

α.The way I are – Timbaland, Keri Hilson , D.O.E. ~ με συνόδευει από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, αγαπημένο από την πρώτη στιγμή -λόγω ρυθμού- αφού το 2007 δεν καταλάβαινα τι εννοεί. Η ιδέα του “αυτό είμαι και αυτά προσφέρω” χωρίς κανέναν εγωκεντρισμό, απλά με την ξεκάθαρη αντιμετώπιση των διαπροσωπικών αλληλεπιδράσεων, σε όλα τα επίπεδα με γοητεύει ιδιαίτερα. Βέβαια, η σκηνή του StepUp2 στην σκάλα με τον Moose να χορεύει τον ήχο κλήσης του στην Andie βοήθησε για να γίνει από τα top μου.

β.Το ίδιο παιχνίδι – Marseaux, WNCfam ~ τα τελευταία 3 χρόνια με έχει βρει* μουσικά η Marseaux και μου μιλάει με παράξενους τρόπους. Παρομοιάζω τη ζωή με παιχνίδι σε πολλές τις εκφάνσεις, με βοηθάει να περνάω καλά. Αυτό μου θυμίζει αυτό τραγούδι, κάθε συνθήκη με τους δικούς της κανόνες με νικητές και χαμένους, χωρίς να είναι απαραίτητα άσχημο αυτό. Απλά, στα παιχνίδια, πρώτος στόχος είναι το πως θες να παίξεις και δεύτερος το να κερδίσεις, να μην το ξεχνάμε.

γ. Enchanted – Taylor Swift ~ το συγκεκριμένο τραγούδι με βρήκε αυτήν την εβδομάδα και με έχει κάνει ψυχολογικά σκουπίδι. Ας πούμε απλά, πως έχω το ματαιόδοξο παράπονο από τη ζωούλα αυτή, πως δεν θα γνωρίσω κάθε άνθρωπο που βαδίζει πάνω στη γη όσο το ίδιο κάνω και εγώ και ας το αφήσουμε εκεί.

Photo 2: Ως λάτρης του ήλιου (φορώντας αντιηλιακό φυσικά) και χαζορομαντικούλης, δεν μπορούσα να μη λυγίσω, από την θέα αυτής της ανάλαφρης καρδιάς, που την διαπερνά ο ήλιος, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Όσο αφορά τον χρόνο που απέμεινε στην φετινή άνοιξη, έχω μια βαθύτατη ανάγκη να πάρω τα βουνά – πλάνο που ως τώρα, η τύχη δεν με έχει βοηθήσει να πραγματοποιήσω στον βαθμό που θα ήθελα. Ακόμη, σκοπεύω να φύγω για θερινή εργασία και θα ήθελα για τον λόγο αυτό να προλάβω να μοιραστώ τον χρόνο μου, με όσα άτομα με συνοδεύουν στην ζωή αυτή εδώ στην Θεσσαλονίκη. Και τέλος, ωσότου φύγω, θα ήθελα να δραπετεύσω στις κοντινές θάλασσες, μιας που το υδάτινο στοιχείο- από πάντα- ασκεί μια σκοτεινή έλξη στο άτομό μου.

Photo 3: Χαμένος σε ένα μονοπάτι ενός χωριού στην Πάρο, πέρσι, μου ‘ρθε σαν συνειρμός ο διάλογος “-ξέρεις πού πάμε; -όχι αλλά υπάρχει μονοπάτι, όλα τα μονοπάτια οδηγούν κάπου, σίγουρα οδηγούν κάπου” (που αισθάνομαι από κάποια σειρά ή ταινία- το έχω κατά νου). Ένα μονοπάτι, στο εξωτικό Δροσοχώρι Ιωαννίνων, οδήγησε σε αυτήν την γέφυρα δημιουργώντας μια πανέμορφη, για εμένα, εικόνα.

• Ο Στέφανος συμμετέχει στη “Μηχανή Κάφκα” που παρουσιάζεται από το θέατρο ΠΡΟΤΑΣΗ, στο Ινστιτούτο Γκαίτε. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Δευτέρα, στη Θεσσαλονίκη.