Ο Στέφανος αποκαλύπτει τρία πράγματα που θα βάλει στο σάκο του για να φύγει το πρωί από το σπίτι, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη δουλειά κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το φθινόπωρο. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Είμαι γενικά τύπος πρωινός. Ξυπνάω δηλαδή αρκετά νωρίς, γιατί έτσι νιώθω ότι δε χάνω τη μέρα. Πάντα ήμουν από αυτά τα παιδιά που ξυπνούσαν στις επτά το πρωί και περίμεναν πώς και πώς να ετοιμαστούν για το σχολείο. Όχι ότι ήμουν ο άριστος μαθητής. Ούτε καν. Ένας μαθητής με ευκολίες και δυσκολίες ήμουν, όπως οι περισσότεροι. Μου άρεσε όμως πάντοτε αυτή η συνάντηση με τους συμμαθητές και τους καθηγητές. Ένιωθα πως πάντοτε κάτι κέρδιζα επιστρέφοντας στο σπίτι κι αυτό δεν ήταν απαραίτητα γνώση Φυσικής ή Αρχαίων. Οι σημαντικές γνώσεις που λαμβάνουμε στο σχολείο συνήθως είναι αυτές που δεν αντιλαμβανόμαστε ότι θα διδαχθούμε. Τώρα λοιπόν, λόγω της φύσης της δουλειάς μου ξυπνάω πρωί, γιατί το μεσημέρι ξεκινάω μαθήματα και τελειώνω το βράδυ. Κάπως λοιπόν πρέπει να ζήσω. Έτσι επιλέγω το πρωί που συνήθως είμαι μες στην ενέργεια. Το μεσημέρι λοιπόν, παίρνω το σακίδιο και την καλή μου διάθεση και ξεκινάω για δουλειά. Σίγουρα δε θα λείπει από την τσάντα το ημερολόγιο που έχω για να σημειώνω οτιδήποτε αφορά τα μαθήματα, τους μαθητές, κάποια συνάντηση , όλα. Έπειτα, έχω μαζί μου το ipad, το οποίο με βοηθά πολύ στο μάθημα. Δεν μπορώ να ακολουθώ τις παλιές μεθόδους «ο δάσκαλος μιλάει και ο μαθητής ακούει». Θέλω να υπάρχει μια συσχέτιση και μια συνεργασία. Τι πιο ενδιαφέρον λοιπόν για ένα παιδί να κάνει μάθημα με τη βοήθεια της τεχνολογίας που τόσο αγαπάει; Πολλές από τις ασκήσεις,, λοιπόν τις κάνουμε ηλεκτρονικά. Το τρίτο αντικείμενο που θα έχω μαζί μου είναι ο φορτιστής του κινητού μου. Νιώθω μεγάλη ανασφάλεια αν γνωρίζω πως το κινητό μου έχει κάτω από 40% μπαταρία. Το ξέρω ότι είναι παράλογο, αλλά δεν μπορώ να το αλλάξω. Αφού όταν έχω 40%, προσπαθώ να μην το ακουμπάω καν, για να μην πέσει η μπαταρία. Ψώνισες από σβέρκο, όπως βλέπεις, Γιώργο!

Η κάθε μέρα είναι διαφορετική. Υπάρχουν μέρες που χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο και άλλες που πηγαίνω με τα πόδια. Αν οδηγώ, βάζω συνήθως να ακούσω τραγούδια ελληνικά κάθε είδους. Τα ακούω όλα εκτός από τα πολύ (πάρα πολύ) βαριά λαϊκά. Αν περπατάω ή χρησιμοποιώ το λεωφορείο, φοράω πάντα τα ακουστικά μου και επιλέγω εγώ τι θα ακούσω. Αυτήν την περίοδο ακούω πολύ έντονα το “I wanna be your slave” των Maneskin, τον «Σασμό» του Γιάννη Κότσιρα και το «Παρασκευή πρωί» του Κωνσταντίνου Αργυρού. Σου είπα, τα ακούω όλα! Όσο για το αν σημαίνουν κάτι για εμένα, είμαι από τους ανθρώπους που ακούω τραγούδια, επειδή μου αρέσει η μουσική τους και όχι ο στίχος. Πολλές φορές δε δίνω καν σημασία στα λόγια. Με συνεπαίρνει ο ήχος.

• Ο Στέφανος Αλεξιάδης έγραψε “Τα Φτερωτά Σανδάλια”. Ένα συγκινητικό και εξαιρετικά επιτυχημένο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Υδροπλάνο.