Όσο σκέφτομαι εκείνα τα παιδιά που πεινάνε, εκείνα εδώ κοντά μας… που δεν έχουν σπίτι και ζούνε στο δρόμο… τρομάζω… Αυτό με στενοχωρεί, γιατί αλήθεια δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μη θες να βοηθήσεις τον άλλο άνθρωπο. Δηλαδή αυτά που μαθαίνουμε στο σχολείο δεν ισχύον μεγαλώνοντας;  Αυτά που λέει το βιβλίο «Εμείς και ο κόσμος»..; Δεν ξέρω.. Περίεργο πολύ είναι αυτό. Μακάρι να μη συμβεί το ίδιο και με μας… Μπα δε νομίζω αφού αυτά περάσανε, σωστά…;

   Τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους τους μεγάλους. Αυτό σκέψου. Τι φοβάσαι  ακριβώς;  Αλήθεια τώρα. Φοβάσαι ότι δε θα ξαναρχίσεις πρόβες και δε θα ξαναπαίξεις; Φοβάσαι ότι δε θα έχει δουλειά το μαγαζί; Φοβάσαι μήπως δε θα ξαναδείς αυτούς που αγαπάς; Φοβάσαι ότι θα αρρωστήσεις και θα πεθάνεις; Σιγά κάπου αλλού θα πας… όταν τελειώσει όλο αυτό, πάλι θα τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ και θα λες «αχ.!!. πότε θα κάτσω επιτέλους στο σπιτάκι μου….!?!»

Να εύχεσαι ότι από δω και πέρα τα μυαλά των μεγάλων θα αλλάξουν. Θα εκτιμήσετε όλοι τα βασικά πράγματα στη ζωή. Μια αγκαλιά, ένα πικνίκ με φίλους, έναν καφέ στο μικρό καφέ με παλιά ωραία μουσική, μια συναυλία, ένα ταξίδι σε μακρινούς αλλά και σε κοντινούς προορισμούς. Επίσης, θα μάθεις πόσο σημαντικό είναι το φαγητό (άκου και τη γιαγιούλα μας που λέει να μην πετάμε τίποτα, γιατί εκείνη ξέρει… που πέρασε τόσα πολλά).

    Επιπλέον! Εσύ που είσαι μεγάλη θα έχεις περισσότερα πράγματα να κάνεις!!

   Θα τελειώσω με αυτό το ωραίο τραγουδάκι που μάθαμε στο σχολείο για να υποδεχτούμε τα γαλλάκια. Ελπίζω να έρθουν μόλις τελειώσει όλο αυτό και να το χορεύουμε όλες οι τάξεις μαζί μικροί και μεγάλοι!

Αν όλα τα παιδιά της Γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

Ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ

Αν όλα τα παιδιά της Γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

Ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ 

Θα ‘ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ‘ρχόνταν το λουλούδια

θα ‘ρχότανε κι η Άνοιξη

να μπει μες το χορό

Κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης

• Η Aθανασία Κουρκάκη είναι ηθοποιός.