“Καλλιτέχνης, δεν είναι όποιος ασχολείται με το θέατρο. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να ασχολείται με το οτιδήποτε. Η στάση σου στα πράγματα, σε καθιστά καλλιτέχνη. Να σου δημιουργούνται ερωτήματα και να ψάχνεις απαντήσεις. Χωρίς να είναι απαραίτητο να απαντηθούν κι ακόμη κι αν απαντηθούν, να αναιρεθούν ξανά”. Ο Δημήτρης Μαμιός, ένας ταλαντούχος ηθοποιός που ευλογήθηκε με τις επιλογές του. Από τη “Πανούκλα” και την “Αντιγόνη” του Ζαν Ανούιγ,  στο “…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”, ένα (πακέτο και βάλε) τσιγάρα δρόμος, η (υπέροχη) διαδρομή…

“Μη με ρωτάς, με τι συγκινήθηκα φέτος το καλοκαίρι- η απάντηση είναι μονόδρομος…ένα βράδυ που πήγα και είδα πρόβα της κόρης μου, σε παράσταση που ανέβασαν τα παιδιά- εκείνη ήταν η Κορυφαία του Χορού, στον “Οιδίποδα Τύραννο”…κάθε φορά που βλέπω στο κινητό, τα αποσπάσματα, δάκρυα χαράς έρχονται στα μάτια μου. Τα παιδιά μου είναι πάνω από όλα, πρώτα από όλα και με διαφορά, από επιτυχίες, καριέρες, δόξες, αποθεώσεις…τα παιδιά και μόνο τα παιδιά”! …Ο Γιάννης Στάνκογλου, ο Γιάννης, ο Γιάνναρος, ο “Στάνκυ”, που έζησε από “Αυτή η νύχτα μένει”, μέχρι “Ναυάγιο” και μια προσωπική του θεατρική ερμηνεία-επιτυχία, το καλοκαίρι με τον “Οιδίποδα Τύρρανο”.

“Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που λένε “μπαίνω στη σκηνή και το ΄χω”. Για μένα, είναι ένα βάσανο αυτό μέσα στη μέρα. Με αγχώνει η έκθεση, με αγχώνει ότι κάθε έξι μήνες ψάχνουμε νέα δουλειά ως “και πάλι άνεργοι”- είναι αυτή η φύση της δουλειάς. Από την άλλη, η ίδια η φύση που σε κάνει να συναντάς ανθρώπους και να τους αποχωρίζεσαι και έπειτα από καιρό να τους ξανασυναντάς, είναι και αναζωογονητική. Κάθε φορά με αγχώνουν τα ίδια τα έργα, αν και μου αρέσει να καταπιάνομαι με κλασικά έργα. Νιώθω πάντα ότι με υπερβαίνουν τα έργα και πάντα νιώθω αυτή τη περίοδο αναμέτρησης”. Η Λένα Παπαληγούρα, η “Ηλέκτρα”, η “Κατερίνα”, η “Νόρα” και ερωτευμένη με το “Συρανό”. Η Λένα που την αγαπάει όλος ο κόσμος.

“Όχι, ο κόσμος δεν επαναστατεί. Βολεμένοι και κολλημένοι είναι οι άνθρωποι. Για μένα, “επανάσταση” είναι κάποιος να κάνει τη ζωή του καλύτερη, χωρίς να ενοχλεί τους άλλους. Από εκεί και πέρα, το πως θα συντονιστούμε σαν λαός για να πάμε παρακάτω, είναι πολύ δύσκολο. Δεν το έχουμε ξανακάνει κιόλας. Μόνο διχασμό έχουμε στα μπαγκάζια μας. Εγώ δεν ρουφάω τις πληγές των άλλων, όπως ο ήρωας μου, ο “Άγης”. Προσπαθώ να τις αφουγκραστώ. Προσπαθώ να είμαι εκεί, για να τις ακούσω. Να βρούμε κάποιες πιθανές λύσεις. Λίγο να ξαλαφρώσουν οι άνθρωποί μου, να νιώσουν λίγο καλύτερα. Όπως κι αυτοί, για μένα, αντίστοιχα”. Ο Νίκος Μήλιας, ο ξεχωριστός. Εγεννήθη πρωταγωνιστής. Ένας σπουδαίος νέος ηθοποιός, που διαπρέπει στη θεατρική παράσταση “Σ΄εσάς που με ακούτε”.