Χθες πέρασαν από εδώ, πέντε πράσινοι παπαγάλοι.

Θα ξανάρθουν άραγε;

Θέλω ηρεμία…

Το πρώτο διάστημα που μετακόμισα στην Αθήνα περπατούσα στους δρόμους σχεδόν τρέχοντας. Γιατί;

Τώρα ξέρω.

Ο κόσμος τρέχει, είτε βιάζεται είτε όχι, για να μην προλάβει να δει την ασχήμια.

Το βράδυ παράσταση. Φουέντε Οβεχούνα (Προβατοπηγή).

Θα κάνω πως ζω στο χωριό.

Πηγαίνω και επιστρέφω με τα πόδια.

Άντε και λίγο μετρό. Λεωφορείο σχεδόν ποτέ.

Κοιτάζω σαν τον τουρίστα τα κτίρια, τους άστεγους, την κίνηση.

Υπάρχει ομορφιά αλλά κρύβεται.

Έχουμε γίνει ζόμπι.

Όλοι με μια οθόνη στα χέρια και στα μάτια. Virtual reality.

Και τι λέμε πια συνέχεια…

Επανέρχομαι στην παράσταση.

Θα εξεγερθούμε κι απόψε.

Συλλογικά. Αβίαστα. Η ανάγκη…

Νιώθω τύψεις που δεν κάνω κάτι ουσιαστικό για ν’ αλλάξουν τα πράγματα.

Χαϊδεύω την ψυχή μου, λέγοντας πως τουλάχιστον είμαι ειλικρινής πάνω στη σκηνή.

Αρκεί;

Μας αρκεί;

“Στα σπίτια και στ’ αμπέλια μας βάζουν φωτιά!” Θ’ αλλάξουν τα πράγματα… Η ιστορία το φωνάζει. Πότε;

Ένα σύντομο ποτάκι με φίλους συναδέλφους. Πολύ μπλα μπλα. Αληθινό.

Μετά σπίτι.
Κουκούλωμα και αγκαλιά. Ουφ! Ευτυχώς.

•  Ο Γιάννης Μαστρογιάννης λαμβάνει μέρος στο “Φουέντε Οβεχούνα” σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, στο Εθνικό Θέατρο, στο κτίριο Τσίλερ.