Ο Βασίλης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Ώρα παράστασης εννιά.

Εγώ, με τη χαρακτηριστική διαχείριση άγχους που με διακατέχει και την έλλειψη τελειομανίας, ξεκινάω για το θέατρο κάνα τετράωρο πριν..

Πετάω μέσα στο σακίδιό μου τα μωρομάντηλα, τη μεγαλύτερη εφεύρεση του αιώνα, που δεν έχω καταλάβει γιατί δεν έχουν πάρει ακόμα τη θέση που τους αξίζει στο πάνθεον των σημαντικότερων ανακαλύψεων της ανθρωπότητας. Όταν δεν υπάρχουν στο περιβάλλον μου, ο ζωτικός μου χώρος στενεύει και ο πανικός πια είναι έκδηλος στο πρόσωπό μου.

Προσθέτω στο βάρος της πλάτης μου και το απαραίτητο άρωμά μου, το κλειδί για την καλή ψυχολογία μου δηλαδή , νιώθοντας έτσι, μια απέραντη ασφάλεια. Η οσμή ενεργοποιεί αυτόματα ΟΛΕΣ τις άλλες μου αισθήσεις, τις οξύνει και γίνομαι υπερήρωας. Έχει τύχει να ερωτευτώ λουλούδι για να σου δώσω να καταλάβεις!

Την τριλογία της προσωπικής μου ευτυχίας συμπληρώνει το σημειωματάριό μου, γιατί αν δεν γράφω όλα αυτά που μου έρχονται ακατάπαυστα, στο μυαλό, θα τρελαθώ στην κυριολεξία. Οι πληροφορίες που επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μου ώστε να βελτιώσω και να διανθίσω περισσότερο το έργο, μοιάζουν με εκείνους τους αλγόριθμους που τρέχουν σαν τρελοί σε κάτι ταινίες, προκειμένου να ξεκλειδώσουν τον κρυμμένο κωδικό. Ναι. Καλύτερα δεν θα μπορούσα να το έχω περιγράψει.

Μπαίνω στο αμάξι και βάζω απευθείας μουσική, γιατί αν περάσουν δευτερόλεπτα και δεν ακούγεται τίποτα, με πιάνει στεναχώρια. Έτοιμο πάντα στη λίστα το I’m good του Guetta και της Rexha, δεν ξεκολλάει ποτέ από το μυαλό μου από τη στιγμή που κυκλοφόρησε, έχει τον στίχο που με παροτρύνει να καταλάβω ότι είμαι όντως καλά και επιπλέον έχω το συνήθειο να χορεύω μέσα στο αμάξι. Ρωτήστε, όποιον θέλετε.

Αντιφατικό και όμως σχετικό το επόμενο, που δεν είναι άλλο από το “Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά” της Βέμπο, γιατί αφενός είναι το κυρίαρχο τραγούδι της παράστασης, αναγκαστικά τριγυρίζει αδιάκοπα στα χείλη και στο μυαλό όλων μας, αφετέρου όμως έχει αυτό το περιεχόμενο στον στίχο που σε σπρώχνει να ξεκινήσει η μέρα με μια ακατάληπτη εσωτερική δύναμη. Κι αν δεν έχεις από πού να τα πάρεις τα φιλιά, το ελπίζεις, το φαντάζεσαι και γεμίζει το σπίτι-στην προκειμένη το αμάξι-χαρά!

Τρίτο και καλύτερο το “Μια φορά” του Κοργιαλά και της Μουτσάτσου, το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών, δεν υπάρχει μέρα που να μην το ακούσω μετά από τόσα χρόνια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τί σήμαινε για μένα τότε και τι σημαίνει ακόμα και τώρα. Η μελωδία, ο στίχος, η αισθητική, η δυναμική , η ένταση και το πάθος αυτού του κομματιού, είναι εγώ αν ήμουν μουσική!

Αρχές του 2024 και ναι, έχω όντως θέσεις στόχους για τη νέα χρονιά! Ίσως είναι και από τις λίγες χρονιές που δείχνω τόσο αποφασισμένος, αλλά και που το επεξεργάζομαι τόσο!

Στόχος νούμερο ένα, να φτάσει το μήνυμα που κρύβει με αγάπη μέσα του, το έργο της ομάδας μου. Το μήνυμα που κρύβω εγώ ο ίδιος μέσα μου, σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται. Ως ενεργός πολίτης, βρήκα αυτόν τον τρόπο να συνεισφέρω, να συμμετέχω και να αλληλεπιδράσω, ακόμα και με επίδοξους μελλοντικούς φίλους μου, που δεν τους ξέρω ακόμα, αλλά θα κάθονται κάπου εκεί κάτω και θα με παρατηρούν, μέχρι να συναντηθούμε.

Στόχος  νούμερο δύο, να καταφέρω το καλοκαίρι επιτέλους να περιηγηθώ στα μυθικά μέρη της ορεινής Αρκαδίας, να κολυμπήσω στο Λάδωνα και πριν φτάσω εκεί ακόμα, να σκαρφαλώσω από το Διακοφτό στα Καλάβρυτα, με τον οδοντωτό σιδηρόδρομο!

Τελευταίος στόχος να ολοκληρώσω τη συγγραφή ενός νέου θεατρικού κειμένου, να βάλω σε σειρά τις υπόλοιπες ιδέες για θεατρικά και κινηματογραφικά σενάρια που έχω καταγράψει, γιατί με περιμένουν με ανυπομονησία, με σκουντούν διαρκώς και παραπονιούνται!

* ο Βασίλης Παπάς δημιούργησε τη θεατρική παράσταση “Τα κορίτσια της οδού Ασπασίας” που παρουσιάζεται στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ.