“Ταξιδεύω με αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη, χαρούμενη και πάντα με το σχετικό άγχος για τη πρεμιέρα και θυμάμαι μια νύχτα του φετινού καλοκαιριού μου, που μου δίνει ενέργεια. Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι τις οικογενειακές καλοκαιρινές διακοπές στη Φολέγανδρο. Ήταν φανταστικά! Κι έχω πολλές τέτοιες στιγμές να θυμάμαι μέσα στο καλοκαίρι! Μπορώ να σου πω, από το καλοκαίρι μου, και πολλές στιγμές της παράστασης, “Ηλέκτρα”, γιατί την απόλαυσα πάρα πολύ. Ήταν ένα ωραίο καλοκαίρι για μένα, αλλά και πάλι με όσα δεινά γίνονταν γύρω μας στη χώρα- άστα”….

“H μικρού μήκους ταινία που κάναμε “airhostess-737” γεμίζει βραβεία στο εξωτερικό. Για μένα, βραβεία- όσο περνάνε τα χρόνια ολοένα και περισσότερο μπορώ να σου πω- είναι οι διαδικασίες και οι σχέσεις που βιώνω με τους ανθρώπους κάνοντας δουλειά. Μπορώ να σου πω ότι ναι, αυτή η ταινία έχει πάρει πολλά βραβεία και αυτό μας έχει δώσει χαρά, αλλά σημαντικότερο βραβείο -είναι για μένα- η σχέση που αποκτήσαμε με το Θανάση Νεοφώτιστο- είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας- που τον θαυμάζω και τον αγαπώ πολύ. Ένα βραβείο είναι ένα χτύπημα στη πλάτη. Ένα βραβείο είναι πως κάτι που πιστεύεις εσύ, μπορεί να το πιστεύει και κάποιος άλλος, και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ωραίο και το θέλουμε στη δουλειά μας…να νιώθεις ότι αυτό που το ένστικτό, σου λέει να το ακολουθήσεις, το αγαπά κι ο υπόλοιπος κόσμος. Πόσο μάλλον για μια ταινία μικρού μήκους που- συνήθως οι ελληνικές μικρού μήκους δεν κάνουν τόσο μεγάλες διαδρομές. Και είναι δύσκολο στην Ελλάδα να κάνεις ταινίες, εγώ αγαπώ το σινεμά και το καταχαίρομαι όταν έχω ευκαιρία να λάβω μέρος σε μια ταινία. Όταν αυτή η ταινία έχει κάνει τόσο μεγάλες “πτήσεις” είναι ακόμα πιο ωραίο”.

“Το “Κουκλόσπιτο” είναι ένα τεράστιο, ανεξάντλητο έργο που ανακαλύπτεται σταδιακά και ολοένα και βαθαίνει- δεν έχει όρια αυτή η αναζήτηση. Όπως και σε όλα αυτά τα έργα κλασικού ρεπερτορίου. Στη “Νόρα”, αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο, ήταν η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα. Μέσα στη “Νόρα” βρίσκεις στιγμές από όλη τη γυναικεία φύση. Από κορίτσι μέχρι γυναίκα, από θύμα μέχρι μια γυναίκα που ξέρει να χειρίζεται και είναι επιβιωτική όταν χρειάζεται. Μια γυναίκα που – με ένα τρόπο- έχει “κακοποιηθεί”, ως μια γυναίκα που βρίσκει τη δύναμη να φύγει. Ταυτόχρονα, έχει ενδιαφέρον να μη παρουσιαστεί μόνο η ευάλωτη πλευρά της- που τη “δικαιώνουμε” στο φινάλε της παράστασης, αλλά μέχρι τότε να παρουσιαστούν όλες οι πλευρές της- όπου και η ίδια είναι εγκλωβισμένη μέσα σε ένα ρόλο που έχει κληθεί να παίξει σε αυτή τη σχέση”.

“Μου μιλάς και αναφέρεσαι σε μια ιδιαίτερα αγαπησιάρικη και ξεχωριστή σχέση με το θεατρόφιλο κοινό, όλα αυτά τα χρόνια- σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Με ρωτάς που αποδίδω αυτή την ιδιαίτερη σχέση με το θεατρικό κοινό, πέρα από μια καλή παράσταση ή ερμηνεία…θα σου απαντήσω με ένα τρόπο πολύ ωραιότερο από να απαντήσω εγώ, το έχει πει εξαιρετικά ο Τένεσι Ουίλιαμς…”όταν βρισκόμαστε επάνω στη σκηνή, ολόκληρη η ιστορία της ζωής σου ουρλιάζει, ενώ εσύ χαμογελάς”. Αυτή η φράση μου αρέσει πολύ και δείχνει ακριβώς πως η προσωπικότητα μας- με έναν τρόπο- είναι πολύ εμφανής στο κόσμο, ακόμα και αν θέλουμε να την κρύψουμε ή παίζουμε με ένα φίλτρο. Νιώθω ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται πόσο αγαπώ αυτή τη δουλειά και πόσο αφοσιωμένη είμαι σε αυτήν. Οπότε, θεωρώ πως, με ένα τρόπο αυτό που εγώ αγαπάω- επειδή η δική μου αγάπη είναι αθώα και πηγαία- κάπως επικοινωνεί με αυτό. Αυτή η αγάπη του κόσμου είναι τεράστια πηγή δύναμης για μένα. Είμαι τυχερός άνθρωπος! Μου αρέσει όταν οι άνθρωποι μου μιλάνε, μου λένε συχνά αποκαλυπτικά πράγματα που -μπορώ να σου πω-ότι με έχουν βοηθήσει πολλές φορές να σκεφτώ πράγματα που δεν τα είχα λογιστεί, δουλεύοντας κάτι σε ένα ρόλο. Αυτή η σχέση είναι ένα πανέμορφο “πάρε- δώσε”. Όσο πιο αληθινός είσαι εσύ απέναντι στο κόσμο, τόσο πιο γενναιόδωρα έρχεται και ο κόσμος σε σένα”.

“Στη Θεσσαλονίκη, μετά τη πρεμιέρα, θα χαλαρώσω λίγο. Θα πάω μόνη μου μια βόλτα στη παραλία. Το πρωί θα πιω ένα καφέ, αλλά και το βράδυ ένα ποτό μετά τη παράσταση. Θα πάω στο Λευκό Πύργο, εκεί πίσω στο πάρκο μου αρέσει πάρα πολύ. Μου αρέσει πάρα πολύ και η Άνω Πόλη, αλλά δεν νομίζω να προλάβω να πάω αυτό το πενταήμερο. Βλέπεις, έχω και πολύ διάβασμα για το “Συρανό”. Τη Θεσσαλονίκη, τη θεωρώ σπίτι μου. Έμεινα πολλά χρόνια στο παρελθόν και δεν νιώθω ότι πάω σε μια ξένη πόλη, αλλά σε ένα “σπίτι” που επιστρέφω ξανά και ξανά. Έχω και τόσους- μα τόσους- φίλους στη Θεσσαλονίκη”…

“Με ρωτάς για το θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ που δυστυχώς δεν υπάρχει πια κι αυτό με στεναχωρεί. Αυτό που έζησα τότε, τη πρώτη φορά που ανέβηκε Θεσσαλονίκη, η “Κατερίνα”,  με τη τεράστια αγάπη του κόσμου, τις διπλές παραστάσεις να πολλαπλασιάζονται λόγω ζήτησης- όπως μου αναφέρεις- ήταν φανταστικό αυτό που μας συνέβαινε! Όπως στη μικρού μήκους, έτσι και στην “Κατερίνα” ξεκίνησε από κάτι πολύ απλό και δεν περίμενα ποτέ αυτή τη φοβερή αγκαλιά του κόσμου! Ούτε μπόρεσα να το αντιληφθώ όταν συνέβαινε, γιατί είχα τρομερή αγωνία να φανώ αντάξια των προσδοκιών του κόσμου. Και ήθελα να αντέξω το αντάξιο αυτού, γιατί εκείνο το πρόγραμμα που περιγράφεις, ήταν πολύ απαιτητικό. Προστίθονταν συνέχεια παραστάσεις και γινόταν “μαραθώνιος” για μένα. Δεν είναι τυχαίο πως, όταν επιστρέφω στη “Κατερίνα”, κάθε φορά, γίνεται “μαραθώνιος” για μένα. Η “Κατερίνα” δεν είναι κάτι που το έχω “στο τσεπάκι μου”. Αλλά ήταν και μια παράσταση που μου έδωσε πίσω φοβερή συγκίνηση. Οπότε, μπορώ να σου πω πως, η “Κατερίνα” έχει καθορίσει τη ζωή μου. Δεν το συζητώ!”

“Στο “Συρανό” μου λες πως μαθαίνεις ότι περνάμε καλά. Και ισχύει. Με αγάπη βγαίνουν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Για μένα, μόνο με αγάπη προκύπτουν όμορφα πράγματα στο θέατρο. Μόνο με αγάπη και σεβασμό του καθένα προς τον άλλον κι αγάπη προς αυτό που κάνουμε. Όταν δουλεύεις πολύ και είσαι αγαπημένος με τους συνεργάτες σου, δεν φαντάζεσαι πόσο το απολαμβάνω! Κάνω το χόμπι μου, δουλειά- δεν είναι καθόλου λίγο. Για την ακρίβεια, είναι σπουδαίο. Λίγοι άνθρωποι έχουν τη τύχη να κάνουν το χόμπι τους, επάγγελμα. Πόσο μάλλον, όταν γίνεται με ανθρώπους που αγαπώ πολύ. Να βρισκόμαστε στα καμαρίνια και να αισθάνομαι ότι δουλεύω με τους φίλους μου”.

“Τί με αγχώνει στο θέατρο; Καταρχήν, με αγχώνει πάντα η ίδια η παράσταση. Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που λένε “μπαίνω στη σκηνή και το ΄χω”. Για μένα, είναι ένα βάσανο αυτό μέσα στη μέρα. Με αγχώνει η έκθεση, με αγχώνει ότι κάθε έξι μήνες ψάχνουμε νέα δουλειά ως “και πάλι άνεργοι”- είναι αυτή η φύση της δουλειάς. Από την άλλη, η ίδια η φύση που σε κάνει να συναντάς ανθρώπους και να τους αποχωρίζεσαι και έπειτα από καιρό να τους ξανασυναντάς, είναι και αναζωογονητική. Κάθε φορά με αγχώνουν τα ίδια τα έργα, αν και μου αρέσει να καταπιάνομαι με κλασικά έργα. Νιώθω πάντα ότι με υπερβαίνουν τα έργα και πάντα νιώθω αυτή τη περίοδο αναμέτρησης”.

“Όταν γυρνάω στο σπίτι το βράδυ, με χαλαρώνει πέρα από μια μπύρα χωρίς αλκοόλ (γέλια), ως μάνα δεν έχω πολύ χρόνο, μέσα στη “κανονικότητα” της μαμάς όλη τη μέρα, εκεί θαρρώ, βρίσκω τον εαυτό μου. Με ρωτάς, σε δέκα χρόνια από τώρα πως με φαντάζομαι….να είμαι υγιής κι αυτοί που αγαπώ κι εγώ. Τα παιδιά μου”.

“Τηλεοπτικά, θα είμαι στους “Μαύρους Πίνακες” μια αστυνομική σειρά που θα προβληθεί τη δεύτερη σεζόν του χειμώνα, από τη Nova και το Star Channel. Είναι πολύ ωραία σειρά, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Φιλιώτου. Μία μίνι σειρά δέκα επεισοδίων”.

“Τί αγαπώ περισσότερο στο “Κουκλόσπιτο”; Τη τελευταία σκηνή”…