O Μιχάλης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει φέτος. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Ακόμη μια γεμάτη μέρα στους ρυθμούς της Θεσσαλονίκης, μια μέρα που θα ξεκινήσει με τρεις δουλειές και καταλήξει με δέκα. Μια μέρα που, ο/η κάθε καλλιτέχνης καλείται να δει, να παρατηρήσει, να μάθει, να αφουγκραστεί, να απορροφήσει. 

Τρία πράγματα, λοιπόν, που έχω στο σακίδιό μου πηγαίνοντας στο θέατρο. Το πρώτο είναι μερικές αφίσες της παράστασης. Παίρνω τον δρόμο για την πρόβα μου, και όπου συναντάω γνωστό και φιλικό μαγαζί μπαίνω μέσα. «Γειά σας, ανεβάζουμε το «Λιωμένο Βούτυρο» , θα μπορούσα να κολλήσω μια αφίσα; Θα σας περιμένουμε! » Μια τέτοια κοινωνική συναναστροφή, ειδικά στο ξεκίνημα της μέρας μου, μπορεί να με γεμίσει με πολλή αισιοδοξία. 

Το δεύτερο πράγμα είναι μια επιπλέον πασμίνα για το λαιμό μου. Συνήθως, χρησιμοποιώ  τη φωνή μου σε μεγάλο βαθμό στις παραστάσεις που συμμετέχω. Για παράδειγμα, στο «Λιωμένο Βούτυρο» υπάρχουν συχνά τραγούδια live επί σκηνής, ενώ ταυτόχρονα καλούμαι να παίξω και διαφορετικούς ρόλους, ο κάθε ένας με τη δικιά του ξεχωριστή φωνή. Έτσι, επιλέγω να κρατάω πάντα ζεστό το λαιμό μου για να μπορεί να είναι σε μια κατάσταση εγρήγορσης.

Το τρίτο πράγμα που υπάρχει στην τσάντα είναι μια αναθεωρημένη παρτιτούρα. Μου δόθηκε η μουσική επιμέλεια του «Βουτύρου». Αυτό έχει και τα καλά του και τα «κακά» του. Ο Γιώργος Μιχαλάκος- ο σκηνοθέτης μου, επέλεξε να ακουστούν ελληνικά κομμάτια της εποχής του 1960, τα οποία θα ακουστούν στο πιάνο. Τα κομμάτια είναι άπειρα, και μάλιστα όλα τους υπέροχα. Μου ήταν και είναι τόσο δύσκολο να επιλέξω τα πιο «ταιριαστά» με την παράστασή μας. Κάθε μέρα θα προσθέσω άλλο ένα, θα αφαιρέσω κάποιο άλλο…Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρχει μια νέα παρτιτούρα σε κάθε πρόβα. 

Photo_1: Σαλονικιώτικη βραδιά με τη γιαγιά. Παραμονές Χριστουγέννων, λαϊκές πενιές, τσίπουρα, χοροί.

Το επόμενο task είναι αρκετά ιντριγκαδόρικο: τρία τραγούδια που θα ακούσω πηγαίνοντας στον δρόμο για την πρόβα.
Πρώτο τραγούδι ή μάλλον άλμπουμ: «Ο Θέμης Ανδρεάδης τραγουδάει Λογοθέτη».
Ένας δίσκος που με συνδέει απόλυτα με τη Λουίζα, τη μητέρα μου. Είναι από τους αγαπημένους της ερμηνευτές, όπως και εμένα. Το αγαπημένο μου κομμάτι από τον δίσκο είναι «Η Πεθερά», ξέρετε, «η πεθερά μου με πηλήκιο και λόγχη…» Παρόλα αυτά, στο «Λιωμένο Βούτυρο» επιλέξαμε να έχουμε πρωταγωνιστικό τραγούδι το «Λούλα Λούλα», κάτι που μας έκανε εντύπωση το πόσο συνάδει με τη δραματουργία. 

Δεύτερο κομμάτι είναι είτε το “Slipping through my fingers” ή το “Chiquitita” των Abba, ανάλογα με την ώρα που θα πρέπει να φύγω από το σπίτι, ή αν η Θεσσαλονίκη έχει ήλιο ή μουντίλα. 

Το τρίτο κομμάτι είναι «Οι Χουλιγκάνοι» του Σαββόπουλου. Πόσο όμορφα συνέδεσε αυτός ο άνθρωπος το λαϊκό με το rock στοιχείο. Ήταν το τραγούδι, που μου έβγαλε το Spotify, πως άκουσα πιο πολύ το 2025. Αυτό, συνήθως, το ακούω με το πέρας της πρόβας, όταν η ενέργεια είναι σε μεγαλύτερο βαθμό. 

Photo _2: Φέτος το καλοκαίρι ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκα τη Σαμοθράκη. Πήγα για πέντε μέρες, επέστρεψα Θεσσαλονίκη να κάνω πρόβες, και μόλις βρήκα ξανά κενό πήγα και πάλι. Η λέξη “λατρεία”, είναι τόσο μικρή για αυτό το νησί.

Περνώντας στην τελευταία «σεκάνς», το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω αυτή τη χρονιά, είναι να αγαπήσω περισσότερο το σπίτι μου. Ειδικά στα φοιτητικά μου χρόνια, πολύ σπάνια με θυμάμαι να μην βγαίνω έξω από το σπίτι μου, έστω για ένα βράδυ. Μου άρεσε πάντα να συναναστρέφομαι, να γνωρίζω νέο κόσμο, να παίρνω ερεθίσματα όλες τις ώρες της ημέρας. Φέτος, όμως, θα ήθελα να φροντίσω περισσότερο τη «φωλιά» μου, και συνεπώς να φροντίσω και εμένα περισσότερο. 

Το δεύτερο πράγμα που θα ήθελα φέτος, είναι ένα όμορφο ταξίδι με τη Νίκη, τη σούπερ γιαγιά, στην Καππαδοκία. Κάθε χρόνο, συνήθως καλοκαίρι, επιλέγουμε ιδιαίτερες εξορμήσεις οι δυο μας. Το περσινό καλοκαίρι, τα δυο μας επισκεφθήκαμε Αλσατία και Χαϊδελβέργη. 

Το τρίτο πράγμα που θα επιθυμούσα, είναι να προτείνω με την ομάδα του «Βουτύρου», την ομάδα μου, ένα νέο project, κάτι που πάλι θα μας κάνει, όσο χαρούμενους μας έκανε, και το «Λιωμένο Βούτυρο». Η χημεία μας, δεν θα μας κάνει ποτέ να επαναπαυτούμε.

Photo_3: Εγώ και η Ελίνα μου. Φτιάχναμε μαλλιά και ετοιμαζόμασταν να παίξουμε το «Βούτυρό» μας σε κυπριακή σκηνή εκείνη τη φορά. Ήταν τόσο μεγάλη η χαρά, τόσος πολύς ο κόσμος, τόσο θερμές οι αγκαλιές.
«Λιωμένο Βούτυρο», Θ. Δέντρο, Ιούνιος 2025, Λευκωσία, Κύπρος.

*Ο Μιχάλης Στεφανίδης πρωταγωνιστεί, μαζί την Ελίνα Αντωνίου, στο “Λιωμένο Βούτυρο” του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλάκου, στο Metropolitan Urban Theater Θεσσαλονίκης. Τελευταίες παραστάσεις, έως και 8 Φεβρουαρίου. Ολοκληρώνοντας, ο Μιχάλης Στεφανίδης, από 16 Φεβρουαρίου θα συμμετάσχει στην “Πλατφόρμα” σε σκηνοθεσία Νικόλα Μαραγκόπουλου, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ της Θεσσαλονίκης.