Παλιά κτίρια στο διάβα μου, έτοιμα να καταρρεύσουν, άλλα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Το παλαιό πλάι στο νέο, το καινούριο.

Αναρωτιέμαι πώς θα είναι αυτή η πολιτεία, σε 5-10 χρόνια.

Ο “Λένος” έχει ξυπνήσει από το πρωί μαζί μου.

Μοιραζόμαστε κάθε ερέθισμά μου.

Ετοιμάζομαι από το μεσημέρι για την παράσταση.

Να φάω την κατάλληλη ώρα, να φάω την κατάλληλη τροφή, γιατί έχω αγώνα σήμερα.

Ξαπλώνω, σηκώνομαι, δεν μπορώ να ησυχάσω…”Άνθρωποι και ποντίκια” στο νου μου, διαρκώς.

Φτιάχνω το ζεστό μου και σηκώνω την βαλίτσα με τα ρούχα του “Λένου”, φρεσκοπλυμένα.

Κατεβαίνω στο δρόμο και σταματάω το πρώτο ταξί.

Υπέροχα χρώματα του ουρανού με συντροφεύουν στη διαδρομή.

Χαζεύω σαν παιδί έξω από το παράθυρο.Πόση ομορφιά, Θεέ μου…

“Φτάσαμε”, μου λέει ο οδηγός του ταξί και επανέρχομαι.

Αφήνω τον κόσμο των χρωμάτων.

Επανέρχομαι στην πραγματικότητα.

Χτυπάω το κουδούνι του Cartel.

Μου ανοίγουν.

Ήδη οι αναπνοή μου ακολουθεί τον ρυθμό του χώρου, του εσωτερικού τόπου  του “Λένου”, της ιστορίας που θα συμβεί.

Κάνω το φροντιστήριο μου, συντονίζομαι, ντύνομαι και κάθομαι να καπνίσω ένα τσιγάρο πίνοντας παράλληλα το ζεστό μου.

Οκτώ η ώρα…..πάω στη θέση μου… μιά ώρα προετοιμασίας για να γίνουμε ένα με τον “Λένο”….

Με φωνάζει ο Βασίλης…μπήκα τώρα….δεν υπάρχει επιστροφή…είμαστε στον αέρα αλλά και στη γη….

Ξεκίνησε το όνειρο…..

•  Ο Δημήτρης Δρόσος πρωταγωνιστεί στο “Άνθρωποι και Ποντίκια” σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη, στο Cartel.