Ο Ιάσονας αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να φύγει στο θέατρο, τρία τραγούδια που ακούει στο δρόμο κι άλλα τρία που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες, με ότι έλαμψε στα μάτια του, τελευταία!

Το φανερά υπέρ φωτισμένο πλέον, δωμάτιο μου, δεν μου δίνει την ευκαιρία για χουζούρεμα (μια αγαπημένη πολυτέλεια).

Η μέρα αρχίζει, στέκεται κάνει δυο σβούρες, και καταλήγει με μουσική. Οι αρχικές πινελιές (the mood setters, που λεν’ και στο χωριό μου) έρχονται να παλέψουν με την χθεσινοβραδινή απόγνωση που φύτεψαν στο νου μου τα true crime και τα φιλοσοφικά podcast.

photo_1: Μια απόπειρα να έρθουμε πιο κοντά κάτω απ’το ίδιο ηλιοβασίλεμα… 

Συνδέομαι στο μεγάλο ηχείο· Chamber of Reflection του Mac de Marco- αφήνω το νερό να τρέξει λίγο και αφού βγω απ’το ντουζ, ετοιμάζομαι για τα δικά μου μουσικά εγχειρήματα.

Στούντιο, εξάσκηση. «Γράφε!» λέει από μέσα μου μια όχι και τόσο ψύχραιμη φωνή· σαν να κοιτά κάπως στο μέλλον κι ανησυχεί για μένα. Σίγουρα ένας από τους πιο ισχυρούς πλέον στόχους είναι να μπορώ να βρίσκω χρόνο να κρατώ την δημιουργικότητα μου χωρίς να νιώθω άσχημα για την ισάξια ανάγκη για ξεκούραση.

photo_2: Η Φλου. Ο Έρωτας. Και τα ροζ βαράκια της Εύας.

Κάπου το απόγευμα, και αρκετά τραγούδια αργότερα, ξεκινούν οι ετοιμασίες για να πάω στην παράσταση. Les Feuilles Mortes – Yves Montand, Recuerdos De La Alhambra του Tárrega είναι δυο από μια σειρά κομματιών που ξεκινώ να ακούω για να ηρεμήσω το άγχος και να γαληνέψω, προτού κάνω μια σχετικά ανώμαλη κωλοτούμπα προς την Ρεμπέτικη εποχή της Σεβάς. Εφόσον μπω στο θέατρο κάθε arpeggio γίνεται πενιά και κάθε κρεσέντο αμανές. Παπαιωάννου, Περπινιάδης, Τσιτσάνης. Πλέον ακούω και τραγουδώ το «Φτωχοκάλυβο» της Σεβάς και του Χιώτη.

Μέσα στην τσάντα μου μια αλλαξιά ρούχα και η κολόνια μου, συνήθως ένα φρούτο και λίγοι ξηροί καρποί και μέχρι πρότινος  «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα» του Μπουλγκαγκοφ. Πλέον, στο καφέ δερμάτινο backpack ζει ο Γκόγκολ με τις «νεκρές ψυχές» του. Τώρα κι αν «δεν τον ακούει και δεν τον βλέπει κανείς.» ( όποιος το’πιάσε, το’πιάσε)

Σημαντικά τώρα μοιάζουν το να γράφω, ο έρωτας το τραγούδι, οι φίλοι… κι ο χρόνος που θα αποδώσω στο καθένα ξεχωριστά.

Να προσπαθώ να απορροφώ κάθε εμπειρία και συναίσθημα σαν καινούργιο. Να φτάσω δηλαδή σε μια δεύτερη παιδικότητα (εφόσον, καταφέρω να ξεφύγω της τωρινής)…

Κι ένα ταξίδι. Έξω. Μου χρειάζεται σίγουρα κι αυτό.

photo_3: Στο καμαρίνι μου με τους Γκόγκολ, και Καμύ. Λίγο πιο δίπλα, ανάσκελα, αχνοφένεται κι ο Μπουλγκάγκοφ. Μια φωτογραφία που θα τους μείνει σίγουρα αξέχαστη…

Ο Ιάσονας Χρόνης συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “Σεβάς Χανούμ” του Γιώργου Χρονά, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ στον ομώνυμο ρόλο. Στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ της Θεσσαλονίκης, από 21 Φεβρουαρίου και για λίγες παραστάσεις.