Ο Διονύσης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να φύγει στο θέατρο,  τρία τραγούδια που ακούει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Η τσάντα μου είναι ένα με τη πλάτη μου, νιώθω ανασφάλεια χωρίς αυτή.

Είτε πάω για καφέ, είτε για δουλειά, η τσάντα είναι εκεί και πάντα μέσα υπάρχει φαγητό. Πεινάω συνέχεια με έντονες και άγριες λιγούρες, οπότε είμαι πάντα προετοιμασμένος.

Παίρνω λίγο φαγητό παραπάνω, μήπως και κάποιος φίλος ή συνάδελφος πεινάσει. Δεν είναι ωραίο να πεινάς, σε αποδιοργανώνει. Η τσάντα μου έχει πάντα μέσα τα τσιγάρα μου και απολαμβάνω ιδιαίτερα το τσιγάρο, μετά το φαγητό.

Η τσάντα μου έχει πάντα μέσα τα ακουστικά μου, γιατί δεν μπορώ χωρίς τη μουσική, τη θέλω πάντα μαζί μου.

Το τελευταίο διάστημα μου έχει κολλήσει το “California Dreaming”, το ακούω σε όλες του τις διασκευές.

Μου αρέσει, γιατί μέσα στη καρδιά του χειμώνα, ο τραγουδιστής ονειρεύεται τη ζέστη του Λος Άντζελες. Κι εγώ ονειρεύομαι το επόμενο καλοκαίρι.

Πολύ συχνά ακούω και το “White Rabbit” των Jefferson Airplane, μόνο και μόνο για να φτάσει στη τελευταία φράση του τραγουδιού…. “Free your head”.

Επίσης, θεωρώ το “Vittorio” του Λεξ, τον αστικό ύμνο της γενιάς μας. 

Τη φετινή χρονιά θέλω κόκκινο.

Θέλω ζωή.

Θέλω να κάνω πράγματα που με κάνουν να τρέμω και να νιώθω ζωντανός.

Κι άλλο θέατρο. Κι άλλη τέχνη κι άλλη δουλειά και παιχνίδι.

Θέλω να ξαπλώσω κάτω από έναν πλάτανο και να χαζεύω το ηλιοβασίλεμα.

Θέλω να ζωγραφίσω έναν ολόκληρο τοίχο.

Θέλω να δω την ανατολή μετά από ένα ξενύχτι με φίλους.

Θέλω έρωτα και χορό και μουσική.

Θέλω να ανεβαίνω στη σκηνή και να σταματάει ο χρόνος.

Θέλω φιλιά, αγκαλιές και χάδια.

Θέλω επαφή, επικοινωνία, μοίρασμα, έκθεση και ελευθερία.

…αλλά μου αρέσει και το μπλε.

• Ο Διονύσης Κοκκοτάκης συμμετέχει στην παράσταση “Κόκκινα Φανάρια” στo Cartel, όπου ήταν και βοηθός σκηνοθέτη, του Βασίλη Μπισμπίκη.